เลขาสาวกับบอสจอมเผด็จการ

"อย่าทำท่าทางเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารแบบนั้นได้ไหมรินรดา ผมแค่จะให้คุณไปส่งเอกสารที่ห้องทำงานผม... ไม่ได้จะให้ไปตาย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินทร์ดังขึ้นกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโต รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่ถือแฟ้มสีน้ำเงินแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ภายในใจจะเหมือนมีพายุหมุนวนอยู่ก็ตาม คำพูดข่มขู่ของเมธายังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทเหมือนเสียงระฆังเตือนภัยที่ไม่มีวันหยุด "ดิฉันขออภัยค่ะท่านประธาน พอดีมีเรื่องต้องสะสางนิดหน่อย" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามก้มหน้าซ่อนแววตาที่สั่นไหว คีรินทร์ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ เขาหมุนเก้าอี้หนังราคาแพงมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงชั้นในสุดของหัวใจที่เธอกำลังพยายามปิดตายเอาไว้ "คุณดูไม่มีสมาธิมาทั้งวัน ตั้งแต่เช้าแล้วที่คุณทำกาแฟหก และเกือบจะส่งเอกสารผิดซอง... รินรดา มีอะไรที่ผมควรต้องรู้หรือเปล่า?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงหัวใจ รินรดาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าหากเปิดปากพูดเรื่องเมธา ทุกอย่างที่เธอสร้างมา—อาชีพการงาน ความนับถือที่คีรินทร์มีให้—อาจจะพังทลายลงในพริบตา แต่ถ้าเธอเงียบ... เธอก็จะกลายเป็นเบี้ยล่างให้คนอย่างเมธาบงการไปตลอดกาล "ไม่มีค่ะ ดิฉันแค่... พักผ่อนไม่ค่อยพอ" คีรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเข้ามาใกล้เธอจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเคร่งขรึมของเขาทำให้เธอรู้สึกหายใจติดขัด "ถ้าพักผ่อนไม่พอ ก็รู้จักหาเวลาพักบ้าง" คีรินทร์เอื้อมมือไปคว้าแฟ้มในมือเธอออกไปวางไว้บนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ "ผมไม่ได้ต้องการเลขาที่ทำงานถวายหัวจนน็อกคาโต๊ะ แต่ผมต้องการคนที่มีสติและไว้ใจได้... อย่าทำให้ผมต้องผิดหวังในตัวคุณนะ รินรดา" สายตาที่เขามองมามันไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่แปลกประหลาด—ความห่วงใยแบบที่บอสมีต่อลูกน้องคนสำคัญ แต่มันกลับทำให้ใจของเธอกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ดิฉัน... ดิฉันจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ "ดี" คีรินทร์ปล่อยมือเธอ แล้วหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนาขึ้นมา "เอาซองนี้ไปเก็บไว้ในเซฟชั้นใต้ดิน แล้วเอาเอกสารโครงการใหม่ของเดือนหน้ามาให้ผมที่ห้องรับรองภายในยี่สิบนาที... ถ้าคุณทำสำเร็จ เราอาจจะหาเวลาไปทานมื้อเย็นด้วยกัน เพื่อคุยเรื่องผลงานที่คุณทุ่มเทมาตลอดสัปดาห์นี้" รินรดารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอรู้ดีว่าในซองนี้อาจจะเป็นทางรอดหรือทางตันของบริษัท การที่คีรินทร์ไว้ใจให้เธอจัดการเรื่องนี้หมายความว่าเขาเชื่อใจเธออย่างที่สุด แต่สำหรับเมธา... ซองนี้คือสิ่งที่เขาต้องการจะขโมยไปจากมือเธอที่สุด ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ รินรดาเหลือบมองหน้าจอ—เบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ แต่เธอกลับจำตัวเลขชุดนั้นได้ขึ้นใจ เธอเดินเลี่ยงไปทางบันไดหนีไฟเพื่อหลบมุมคุย เสียงปลายสายดังขึ้นทันทีที่เธอกดรับ "ได้มาแล้วใช่ไหม รินรดา?" เสียงเมธาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "จำไว้นะ ถ้าเย็นนี้ผมไม่ได้เอกสารนั่นไปเปิดดู... พรุ่งนี้คีรินทร์จะได้เห็นรูปถ่าย 'ความลับ' ของคุณที่ไปแอบพบกับผมเมื่อคืน พร้อมกับหลักฐานปลอมๆ ว่าคุณนั่นแหละที่เป็นคนขายข้อมูลลับของบริษัทให้ผม... เลือกเอาว่าจะจบชีวิตการทำงานแบบสวยๆ หรือจะให้เขาเกลียดคุณไปตลอดชีวิต" รินรดาพิงหลังกับผนังปูนเย็นเยียบ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก เธอควรจะบอกคีรินทร์ทุกอย่าง หรือเธอควรจะยอมทำตามเกมสกปรกของคนชั่วเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเอาไว้ ทันใดนั้น ประตูทางหนีไฟก็เปิดผางออก คีรินทร์ยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยความสงสัย เขาจ้องมองโทรศัพท์ในมือเธอ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนเธอไม่มีที่หนี "คุยกับใครอยู่เหรอ รินรดา?" เขาถามพลางยื่นมือออกมา "ขอผมดูหน่อยสิว่าใครกันที่ทำให้เลขาที่เก่งที่สุดของผมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนี้" ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยกันนะคะ