ความอดทนที่สิ้นสุด

“คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าความลับงูๆ ปลาๆ นั่นจะล้มคีรินทร์ได้” รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานของซีอีโอ เธอจ้องมองเอกสารบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยสายตาที่เย็นชาผิดกับหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ เธอเพิ่งได้รับข้อความทิ้งทวนจากเมธา—ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นเพียงงูพิษที่รอคอยเวลาฉกกัด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างสูงสง่าของคีรินทร์จะก้าวเข้ามา เขาไม่ได้สวมสูทเหมือนทุกวัน แต่กลับปลดกระดุมคอเสื้อออกและพับแขนเชิ้ตขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเส้นเลือดที่แขนซึ่งดูทรงพลังและดุดัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว แต่มันดู ‘นิ่ง’ ยิ่งกว่าพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ “เมธาติดต่อมาใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย รินรดาวางแท็บเล็ตลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมสมาธิ “เขาขู่เรื่องหลักฐานบัญชีลับที่คุณเพิ่งอนุมัติไป... เขาคิดว่านั่นคือไม้ตายที่จะทำลายคุณได้ค่ะ” คีรินทร์เดินตรงมาหาหญิงสาว เขาหยุดยืนอยู่หลังเก้าอี้ของเธอ ก่อนจะก้มลงแนบใบหน้ากับไรผมอ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายที่เธอหลงใหลทำให้รินรดารู้สึกสั่นไหวไปทั้งตัว มือหนาเอื้อมมาวางบนไหล่ของเธอเบาๆ บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความมั่นใจ “ปล่อยให้เขาคิดแบบนั้นเถอะค่ะริน” คีรินทร์กระซิบชิดใบหู “ยิ่งเขาหลงระเริงว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่ามากเท่าไหร่ ตอนที่เขาล้ม... มันจะยิ่งเจ็บจนลุกไม่ขึ้น” รินรดานิ่งงันไป เธอหันกลับมาสบตาเขา “คุณหมายความว่าอย่างไรคะ คีร์?” ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่แม้แต่น้อย “หลักฐานที่เขาถืออยู่ในมือน่ะริน... มันคือสิ่งที่ผมจงใจวางไว้ให้เขาขโมยไปต่างหากล่ะครับ บัญชีลับนั่นน่ะ เป็นเพียงบัญชี ‘ปลอม’ ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อตรวจสอบว่าใครในบริษัทที่ขายข้อมูลให้มัน และตอนนี้... ผมก็ได้คำตอบแล้ว” ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของรินรดา เมื่อเข้าใจถึงแผนการอันแยบยลและโหดเหี้ยมของชายตรงหน้า นี่ไม่ใช่แค่การป้องกันตัว แต่คือการ ‘ขุดหลุมฝัง’ ศัตรูทั้งเป็น “คุณเตรียมตัวมานานแค่ไหนแล้วคะ” “ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มก้าวเข้ามายุ่งกับชีวิตคุณ” คีรินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาหมุนเก้าอี้ให้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง “ริน... ผมไม่ใช่คนดีขนาดที่จะปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนที่ผมรักได้ ถ้าเขาอยากเล่นเกมสกปรก ผมก็จะจัดให้เขาเห็นว่านรกจริงๆ มันเป็นอย่างไร” คีรินทร์กดปุ่มบนคีย์บอร์ดเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอยักษ์กลางห้องก็ปรากฏภาพการซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ที่มีความผิดปกติอย่างรุนแรง เส้นกราฟสีแดงพุ่งดิ่งลงเหวราวกับเขื่อนแตก “ตอนนี้เมธากำลังถูกตรวจสอบเรื่องการฟอกเงินผ่านนอมินีที่เขาทุ่มเงินซื้อหลักฐานจากผมไป” คีรินทร์อธิบายพลางสบตาเธออย่างเย้ายวน “ในขณะที่เขากำลังมั่นใจว่าตัวเองกำลังจะแฉผม ข้อมูลอีกชุดที่ผมส่งไปให้คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์เมื่อสิบนาทีก่อน จะทำให้บริษัทของเขาถูกสั่งระงับการซื้อขายภายในวันนี้” ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง รินรดามองดูใบหน้าของผู้ชายที่ดูเหมือนจะดุดันและเย็นชา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปกป้องเธอด้วยความรักที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขาเบาๆ “คุณโหดร้ายกับศัตรูมากนะคะคีร์” “สำหรับศัตรูผมอาจจะโหดร้าย” คีรินทร์กุมมือเธอแนบแก้ม “แต่สำหรับคุณ... ผมเป็นได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความร้อนแรงที่แผ่ซ่าน คีรินทร์โน้มตัวลงมาประทับจูบที่เรียวปากของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะบดขยี้อย่างเร่าร้อนและโหยหา ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเหตุการณ์ร้ายๆ ทั้งหมดจะไม่มีวันพรากพวกเขาจากกันได้ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังเคลิบเคลิ้ม เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายจังหวะรักนั้น... หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า ‘แม่ของรินรดา’ ทว่าเบอร์ที่ปรากฏกลับเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยและมีการระบุตำแหน่งที่ตั้งว่ามาจาก ‘เรือนจำกลาง’ รินรดารับสายด้วยมือที่สั่นเทา เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงมารดาของเธอ แต่เป็นเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงของพ่อที่ควรจะสิ้นลมไปเมื่อหลายปีก่อน “รินรดา... ลูกรัก... ความจริงที่คีรินทร์ปกปิดไว้น่ะ มันร้ายแรงกว่าเรื่องเมธาหลายเท่าเลยนะ” คีรินทร์ที่เห็นท่าทีของรินรดาเปลี่ยนไปก็ชะงัก สายตาเขาเปลี่ยนเป็นกังวลทันทีที่รินรดาทำแท็บเล็ตในมือร่วงหล่นลงพื้น—ไม่ใช่เพราะความตกใจจากเสียงของพ่อ แต่มันคือการที่เธอเห็น ‘หลักฐานชิ้นจริง’ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตในวินาทีนั้น... ภาพถ่ายของคีรินทร์ที่กำลังทำข้อตกลงลับกับใครบางคนในวันที่พ่อของเธอเสียชีวิต ความไว้วางใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้กับ "ละอองดาวเดือนเก้า" นะคะ