หลักฐานชิ้นสำคัญ

"ถ้าคุณคีรินทร์ยังยืนยันจะเซ็นสัญญาฉบับนี้โดยไม่ตรวจสอบแหล่งที่มาให้ถี่ถ้วน ชื่อเสียงของบริษัทที่สั่งสมมานับสิบปี อาจจะเหลือเพียงแค่ฝุ่นผงในเช้าวันพรุ่งนี้ค่ะ" เสียงของรินรดาดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม คีรินทร์ชะงักปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงแววตาวูบไหวที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ลึกๆ "ผมรู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไร รินรดา" เขาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบขัดกับสถานการณ์ที่กำลังตึงเครียด "แต่ในโลกธุรกิจ บางครั้งเราก็ต้องเดิมพันด้วยความเสี่ยงเพื่อให้เห็น 'สันดาน' ที่แท้จริงของคน" "แต่นี่ไม่ใช่การเดิมพันธรรมดาค่ะ มันคือกับดักที่เมธาวางไว้เพื่อให้คุณล้มละลาย!" เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ฝ่ามือบางสั่นเล็กน้อยขณะวางแฟ้มเอกสารลับที่เธอเพิ่งเสี่ยงชีวิตไปได้มาจากห้องนิรภัยของบริษัทคู่แข่ง "นี่คือหลักฐานค่ะ... บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีของเมธาที่ใช้ปั่นหัวหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ และที่สำคัญที่สุด... มันมีชื่อของคุณคีรินทร์ถูกแอบอ้างในการทำธุรกรรมผิดกฎหมายพวกนี้ด้วย" คีรินทร์โน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาที่เคยดูดุดันเปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ล่าที่เริ่มสนุก เขาสังเกตเห็นเหงื่อซึมที่ขมับของรินรดา รวมถึงรอยช้ำจางๆ บนข้อมือของเธอ หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกหวงแหนและเจ็บปวดแทน "คุณไปเอาเอกสารนี้มาได้อย่างไร?" เขาถามพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธออย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้รอยช้ำนั้นแผ่วเบา "บอกผมทีว่าคุณไม่ได้เอาตัวเองไปแลกกับมัน" รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด ความอบอุ่นจากสัมผัสของเขาทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในชั่วขณะ เธอเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด "ฉันแค่ทำหน้าที่เลขาที่ภักดีต่อบริษัทเท่านั้นค่ะ เรื่องส่วนตัวไม่สำคัญเท่าความอยู่รอดของที่นี่" "อย่าโกหกผม" เขาขัดขึ้น เสียงของเขาอ่อนลงแต่ทรงพลังกว่าเดิม "คุณรู้ใช่ไหมว่าผมไม่ได้ต้องการแค่บริษัทที่มั่นคง แต่ผมต้องการให้คุณ... ปลอดภัย รินรดา ผมไม่เคยสนใจข่าวลือไร้สาระพวกนั้นถ้ามันต้องแลกมาด้วยความสุขของคุณ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดของสมรภูมิธุรกิจ กลายเป็นกระแสธารของอารมณ์ที่อบอุ่นและเย้ายวน คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าหาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ "คุณคีรินทร์คะ..." เธอเรียกชื่อเขาอย่างลืมตัวเมื่อเขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "มองตาผมสิ" เขาบัญชาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "บอกผมว่าที่ทำทั้งหมดนี้ เพราะคุณห่วงบริษัท... หรือเพราะห่วง 'ผม' กันแน่" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ความจริงที่เธอพยายามปิดกั้นถูกฉายชัดออกมาผ่านสายตา ในวินาทีที่เธออ้าปากกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ไม่มีใครคาดคิด ประตูบานคู่เปิดผางออกพร้อมกับร่างของเมธาที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือสมาร์ทโฟนที่กำลังบันทึกภาพเหตุการณ์ภายในห้องนี้ไว้อย่างชัดเจน "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ นะครับคุณคีรินทร์" เมธาหัวเราะร่า ก่อนจะกวาดสายตามาที่รินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม "เลขาคนสนิทขโมยเอกสารบริษัทผมมาให้คุณ... แต่ดูเหมือนตอนนี้สิ่งที่คุณคีรินทร์สนิทด้วย จะไม่ใช่แค่เอกสารแล้วสินะ" คีรินทร์ขยับตัวบังรินรดาไว้ทันที ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความคุกรุ่น "แกเข้ามาที่นี่ทำไม เมธา" "ผมมาเพื่อแจ้งข่าวดีครับ" เมธายิ้มกว้างพลางกดหน้าจอโทรศัพท์ "เอกสารที่คุณถืออยู่น่ะ... มันเป็นของปลอมที่ผมเตรียมไว้ให้หนูรินรดาเอาไปมอบให้คุณเอง ส่วนของจริงที่ผมจะฟ้องร้องคุณเรื่องยักยอกทรัพย์นั้น... ผมส่งให้สื่อมวลชนเรียบร้อยแล้ว!" เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทั่วทั้งห้องดังระงมพร้อมกัน รินรดาหน้าถอดสี มือสั่นระริกเมื่อเห็นข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นรูปของเธอขณะกำลังรับเอกสารจากแหล่งข่าวปลอม คีรินทร์หันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในขณะที่เมธากำลังก้าวถอยหลังออกไปพร้อมเสียงหัวเราะที่ทิ้งปมปัญหาไว้เบื้องหลัง "ดูเหมือนว่า... หลักฐานชิ้นสำคัญที่คุณพยายามปกป้อง กลับกลายเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่ใช้ฆ่าคุณทั้งคู่" เมธาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะลับหายไปจากสายตา ทิ้งให้ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดาและคีรินทร์ในตอนนี้นะคะ