ของขวัญชิ้นพิเศษ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเปรียบดิฉันในเรื่องงานจะทำให้คุณชนะได้... คุณคิดผิดถนัดค่ะ คุณเมธา" รินรดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะส่งสัญญาณเตือน น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะสั่นคลอน เมธาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นหมุนวนช้าๆ "ความเดือดดาลไม่ช่วยให้คุณดูดีขึ้นหรอกนะรินรดา... โดยเฉพาะในวันที่คีรินทร์กำลังจะล้มละลายเพราะการตัดสินใจพลาดของเขา" เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง บรรยากาศในห้องประชุมส่วนตัวที่ดูจะอึดอัดพลันเปลี่ยนไปราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลกดทับ คีรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้แลมองเมธาแม้แต่น้อย แต่กลับหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานของรินรดาเพียงคนเดียว "ผมว่าผมบอกคุณชัดเจนแล้วนะเมธา ว่าอย่าให้ผมเห็นคุณวนเวียนอยู่ใกล้เลขาของผมอีก" คีรินทร์กล่าวพลางเดินตรงเข้ามา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังรินรดา มือหนาประคองไหล่บางของเธอไว้อย่างแผ่วเบา เป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น รินรดาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจที่เคยปิดตายกลับเต้นแรงขึ้นมาจนน่ากลัว เมธาแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ได้... งั้นเรามาดูกันว่า 'ของขวัญ' ที่คุณพยายามปกป้องนักหนา จะยังอยู่ข้างคุณได้นานแค่ไหน" เมื่อร่างของคู่แข่งหายลับไปจากห้อง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม รินรดาเบือนหน้าหนีความอุ่นจากฝ่ามือที่ยังวางอยู่บนไหล่ เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "คุณคีรินทร์คะ เรื่องเอกสารที่เมธาพยายามจะ..." "ช่างมันเถอะครับ" เขาขัดขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูอ่อนโยนจนน่าประหลาด "ผมไม่ได้สนใจเรื่องที่เขาพูด ผมสนใจแค่ว่า... คุณเหนื่อยหรือเปล่า" เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนที่ใช้กับคนทั้งโลก มีเพียงประกายแห่งความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าสูทแล้ววางลงบนฝ่ามือของเธอ รินรดามองกล่องนั้นด้วยความไม่เข้าใจ เธอค่อยๆ เปิดฝาออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือเข็มกลัดรูปดาวดวงเล็กที่ทำจากเพชรน้ำงามและไพลินสีนวลตา แสงไฟในห้องตกกระทบอัญมณีจนเกิดประกายวิบวับคล้ายหมู่ดาวบนท้องฟ้าที่เธอเคยเล่าให้เขาฟังในคืนที่ฝนตกหนัก "ทำไมต้องเป็นสิ่งนี้คะ?" เสียงของเธอสั่นพร่า "เพราะสำหรับผม... คุณคือดาวที่ส่องสว่างที่สุดท่ามกลางความมืดมิดของบริษัท" คีรินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา "ผมไม่ได้มอบให้ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่ผมมอบให้ในฐานะคีรินทร์... คนที่อยากให้คุณรู้ว่าไม่ว่าใครจะพยายามทำลายคุณ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณโดดเดี่ยว" ความอบอุ่นนั้นแทรกซึมผ่านกำแพงที่รินรดาสร้างขึ้นมานานนับปี รินรดาเงยหน้าสบตากับเขา แววตาของคีรินทร์ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความทุ่มเทที่เขามอบให้เธอเพียงผู้เดียว มือเรียวของเธอสั่นน้อยๆ ขณะที่เขายื่นมือมาทัดปอยผมข้างหูเธออย่างอ่อนโยน สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "ฉัน..." เธอลังเลที่จะเอ่ย "ฉันกลัวว่าถ้าฉันรับไว้... ฉันจะถอนตัวจากความรู้สึกนี้ไม่ได้อีก" "ก็ไม่ต้องถอนตัวสิครับ" เขากระซิบชิดริมหู ความเย้ายวนในน้ำเสียงนั้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด "เพราะผมก็ตั้งใจจะขังคุณไว้ในหัวใจของผมไปตลอดกาลอยู่แล้ว" รินรดาไม่รู้ว่าเหตุใดเธอถึงไม่ถอยหนี เธอปล่อยให้มือหนาของเขาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ดวงตาคู่สวยลงมาถึงริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความประหม่า ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหอมหวานจนแทบจะหลอมละลาย เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างแรงราวกับเป็นการจงใจขัดจังหวะ รินรดาผลักอกเขาออกเบาๆ ด้วยความตกใจ ประตูก็ถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาที่จ้องมองมายังรินรดาและคีรินทร์เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "คุณคีรินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" หล่อนเว้นจังหวะหายใจก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "คลิปเสียงที่ถูกปล่อยออกมาเมื่อครู่นี้... มันเป็นเสียงของรินรดาที่กำลังรับเงินใต้โต๊ะจากคุณเมธา... ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วโซเชียลแล้วค่ะ!" คีรินทร์หันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนนับร้อย ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง มือที่กำเข็มกลัดไว้แน่นสั่นเทาด้วยความตระหนก เธอไม่เคยทำ... เธอไม่ได้ทำ! แต่สายตาของคนทั้งบริษัทที่เริ่มมารวมตัวกันหน้าห้องนั้น... มันบอกชัดเจนว่าไม่มีใครเชื่อใจเธออีกแล้ว ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ