มื้อค่ำที่ไม่ได้นัดหมาย

“คุณรินรดาคะ... ลำพังแค่เอกสารสรุปยอดขายโปรเจกต์ใหม่ ผมว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้เวลาตรวจทานนานถึงสามชั่วโมงในร้านอาหารริมน้ำแห่งนี้หรอกมั้งครับ” คีรินทร์วางปากกาหมึกซึมในมือลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา เสียงของมันกระทบพื้นผิวเบาๆ แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของรินรดา หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจัดเรียงแฟ้มเอกสารตรงหน้า ดวงตาสวยคมตวัดขึ้นมองชายหนุ่มผู้มีออร่าความเป็นผู้นำแผ่ซ่าน แม้ในยามที่เขาผ่อนคลายในชุดเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนท่อนล่างและนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ “ดิฉันแค่ไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวค่ะคุณคีรินทร์ งานของบริษัทเราไม่ใช่เรื่องเล่นๆ โดยเฉพาะเมื่อมีคนบางคนคอยจ้องจะแทงข้างหลังอยู่ตลอดเวลา” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่แฝงความนัยถึงความกังวลที่เธอซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างประหลาดเมื่อทอดมองใบหน้าเนียนใสของเลขาสาว “เมธาไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับผมหรอกครับ สิ่งที่ผมกังวลมากกว่าคือ... คุณลืมไปหรือเปล่าว่านี่คือเวลาพักผ่อน ไม่ใช่เวลาทำงาน” เขากวาดสายตามองไปรอบร้านอาหารริมน้ำที่ประดับด้วยไฟสีส้มสลัว บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา รินรดาเม้มริมฝีปากบาง เธอรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อคีรินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขา “ดิฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ” เธอตอบพลางหลบสายตาไปทางผืนน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ “หน้าที่... งั้นเหรอคะ?” คีรินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ “แล้วหน้าที่ที่ต้องดูแลหัวใจตัวเองล่ะคะ คุณรินรดาเคยใส่ใจมันบ้างไหม หรือมัวแต่เก็บมันไว้ในตู้เซฟที่ไม่มีใครเปิดได้” รินรดาชะงักไป ความอบอุ่นที่เริ่มก่อตัวในอกไม่ใช่เพราะไวน์รสเลิศที่เพิ่งดื่มไป แต่มันมาจากแววตาที่เว้าวอนและจริงจังของคนตรงหน้า อดีตที่เคยเจ็บปวดจากการถูกทรยศพยายามร้องเตือนให้เธอก้าวถอยหลัง แต่กระแสความอบอุ่นที่คีรินทร์หยิบยื่นให้กลับทำหน้าที่เหมือนน้ำตาลที่ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจเธอทีละน้อย “ดิฉัน... ไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ” เธอแสร้งทำเป็นหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “ถ้าไม่เข้าใจ ก็ลองสัมผัสดูสิคะ” คีรินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาเอื้อมมือไปวางทับบนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านผิวสัมผัสจนรินรดารู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอไม่ได้ชักมือหนี แต่กลับเผลอไผลปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามาโอบล้อมทั้งคู่เอาไว้ ในวินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน รินรดามองลึกลงไปในนัยน์ตาของเขา มันไม่ใช่แววตาของผู้บริหารที่ดุดันอย่างที่เคยเห็น แต่มันคือสายตาของชายหนุ่มที่พร้อมจะปกป้องและทะนุถนอมผู้หญิงคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ “ทำไมต้องเป็นดิฉันคะ...” เธอถามเสียงแผ่ว “ทำไมต้องเป็นเลขาส่วนตัวที่ขึ้นชื่อว่าดุและเจ้าระเบียบคนนี้” คีรินทร์คลี่ยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของรินรดากระตุกไหว “เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากและผลประโยชน์... มีแค่คุณคนเดียวที่กล้าพูดความจริงกับผมด้วยสายตาที่ซื่อตรงที่สุด และนั่นแหละค่ะ คือสิ่งที่ทำให้ผมถอนตัวไม่ขึ้น” เขากระชับมือที่กุมมือเธอให้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากมือเขาแผ่ซ่านเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตใจ รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงที่สร้างขึ้นมานานปีเริ่มร้าวฉาน เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยากจะย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ในขณะที่ความรู้สึกกำลังจะข้ามผ่านเส้นกั้นระหว่างเจ้านายและลูกน้องอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาจำต้องผละมือออกอย่างเสียดาย เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูและใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอคือรูปภาพของเธอกับคีรินทร์ที่นั่งด้วยกันในร้านอาหารนี้เมื่อห้านาทีก่อน พร้อมกับข้อความจากหมายเลขปริศนาที่ส่งตรงถึงเธอ ‘ดูเหมือนความลับของบอสใหญ่จะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปนะ รินรดา... ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงของคุณกับเขาพังทลายในวันพรุ่งนี้ ก็จงส่งไฟล์ลับของบริษัทมาให้ฉันเสียดีๆ’ รินรดามือสั่นเทา เธอเงยหน้ามองคีรินทร์ที่ยังคงมองเธอด้วยความอ่อนโยน แต่ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเธออีกครั้ง เมื่อเธอสังเกตเห็นชายชุดดำสองคนเดินตรงเข้ามาในร้าน และคนหนึ่งในนั้นคือเมธาที่เดินยิ้มกริ่มมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขา! “ขอโทษที่รบกวนเวลาดินเนอร์หวานชื่นนะครับคีรินทร์... แต่ดูเหมือนคืนนี้เราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะครับ” เมธาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม พร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องเขม็งมาที่รินรดาเหมือนจ้องมองเหยื่อที่ติดบ่วง ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยกันนะคะ