รอยร้าวที่ค่อยๆ สมาน

"ถ้าคุณจะมาเพื่อทวงคำขอโทษ... ฉันคงต้องบอกว่าฉันไม่ได้คาดหวังมันตั้งแต่วินาทีที่ก้าวขาออกจากห้องทำงานของคุณแล้วค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้นทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอ น้ำเสียงของหญิงสาวเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูเข้มแข็ง เธอไม่ได้หันไปมองเขา เพียงแค่ยืนจ้องมองเงาสะท้อนของแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ มือเรียวบางกำแก้วน้ำอุ่นไว้แน่นจนนิ้วซีดเผือด คีรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอคุ้นเคยยังคงอบอวลไปทั่วห้อง แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความเจ็บปวดแทนที่จะเป็นความอุ่นใจ "ผมไม่ได้มาเพื่อทวงถามคำขอโทษ ริน..." คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสังเกตเห็นไหล่บางที่สั่นเทาน้อยๆ "ผมมา... เพื่อยอมรับว่าผมมันโง่ และขี้ขลาดเกินกว่าจะรักษาความรู้สึกของคุณเอาไว้" รินรดาหันกลับมา แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับด่านกั้นน้ำตาที่กำลังจะพังทลาย "โง่? ขี้ขลาด? คุณคีรินทร์คะ คำพวกนี้มันง่ายไปไหมสำหรับคนที่ทำเหมือนฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจของคุณ... ในวันที่เมธาพยายามใส่ร้ายฉัน คุณเลือกที่จะก้มหน้ามองแฟ้มงานแทนที่จะมองตาฉันด้วยซ้ำ" "ผมรู้..." เขาสวนขึ้นทันที น้ำเสียงเข้มงวดของซีอีโอผู้เด็ดขาดบัดนี้สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมเข้าข้างคุณ ท่ามกลางหลักฐานที่เมธาสร้างขึ้นมาบีบคั้น ผมจะกลายเป็นคนโง่ที่พาบริษัทไปลงเหว แต่ตอนนี้ผมตระหนักแล้วว่า... ถ้าบริษัทต้องอยู่โดยไม่มีคุณ มันก็ไม่ต่างอะไรกับวิมานที่ไร้หัวใจ" คีรินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัว หญิงสาวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี สายตาคมกริบของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับฉายแวววอนขอและห่วงหาอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยกับใครมาก่อน "คุณรู้ไหมว่าความเงียบของคุณมันทำลายฉันมากกว่าคำด่าทอจากคนทั้งบริษัทเสียอีก" รินรดาหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาเงียบๆ เธอพยายามควบคุมลมหายใจให้คงที่ แต่รอยร้าวในใจที่ได้รับจากชายที่เธอให้ความสำคัญกลับไม่ยอมสมานง่ายๆ "ผมขอโทษ..." คีรินทร์เอื้อมมือขึ้นมาทาบลงบนใบหน้าเนียนละเอียด นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนรินรดารู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ผมอาจจะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่ผมล้มเหลวโดยสิ้นเชิงในการเป็นคนรักของคุณ ผมให้เวลาคุณได้ แต่ได้โปรด... อย่าผลักไสผมให้ไกลกว่านี้เลย" รินรดาลืมตาขึ้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีรินทร์ ความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในนั้นทำให้กำแพงในใจของเธอเริ่มสั่นคลอน ความรักที่ยังมีอยู่เต็มเปี่ยมถูกปะทะด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่จางหาย การจะให้เธอกลับไปไว้ใจเขาทันทีมันคงเป็นเรื่องยาก แต่มองดูความพยายามของเขา... เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหัวใจยังคงเรียกร้องหาเขา "คุณต้องพิสูจน์ตัวเองค่ะคีรินทร์... ไม่ใช่กับเรื่องงาน แต่กับความเชื่อใจของฉันที่พังไป" รินรดากล่าวเสียงเครือ พร้อมกับจับมือหนาที่แนบอยู่บนแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสองเป็นจังหวะที่ประสานกัน คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงพิศวาสที่ไม่อาจต้านทาน "ผมจะรอ... ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อสร้างมันขึ้นมาใหม่ ผมก็ยินดี" เขากำลังจะก้มลงประทับริมฝีปากเพื่อตอกย้ำคำสัญญา แต่ทันใดนั้น... เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศอันแสนหวานลงอย่างสิ้นเชิง รินรดาผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขาด้วยความตกใจก่อนจะคว้าเครื่องขึ้นมาดู ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า "เป็นอะไรไปริน?" คีรินทร์ถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นอาการผิดปกติของเธอ รินรดามองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น "เมธา... เขาเพิ่งส่งข้อความมาให้ฉันดู มันเป็นรูปภาพของบริษัทเราในคืนที่เกิดเหตุ... รูปที่มีคุณยืนอยู่กับเขาในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น และในมือเขาถือหลักฐานที่สามารถทำลายทั้งชื่อเสียงของคุณและฉันได้ในพริบตา" คีรินทร์หน้าตึงขึ้นทันทีเขารีบคว้าโทรศัพท์มาดู แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อ่านข้อความทั้งหมด เสียงเคาะประตูห้องจากคนภายนอกก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ รปภ. ประจำคอนโดที่ดูตื่นตระหนกอย่างหนัก "คุณรินรดาครับ! ตำรวจมาที่หน้าตึกแล้วครับ... พวกเขาบอกว่ามีหมายจับคุณในข้อหาจารกรรมข้อมูลบริษัท!" ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ ขอเป็นกำลังใจให้รินรดาด้วยนะคะ