เงื่อนงำการทุจริต

กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคีรินทร์ที่ยังคงโอบกอดรินรดาไว้แน่นภายใต้เงาของโซฟาหนังตัวใหญ่ เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนเธอสัมผัสได้ผ่านแผ่นอกหนาที่เธอกำลังซบอยู่ รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นสะท้าน เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่กรีดร้องด้วยความกลัว แต่ความเงียบงันหลังเสียงปืนนัดนั้นกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “อยู่นิ่งๆ นะริน... อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด” เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสั่นไหวด้วยความกังวลที่เขาพยายามปิดบังไว้มิดชิด มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างโซฟา นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความส่งถึงมือขวาของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของคีรินทร์ในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความดุดันของนักบริหาร แต่มันฉายชัดถึง ‘ความหวงแหน’ อย่างที่สุด “คุณคีร์คะ...” รินรดาเรียกชื่อเขาแผ่วเบา พลางกวาดสายตามองไปทั่วห้องพักที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม “เมธา... เขาต้องการแค่ตัวเอกสารนั่นใช่ไหมคะ” คีรินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่ารินรดาหมายถึง ‘แฟ้มลับ’ ที่เธอเพิ่งค้นพบจากฐานข้อมูลสำรองของบริษัทเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มันคือหลักฐานการฟอกเงินข้ามชาติและการฮั้วประมูลโครงการใหญ่ที่เมธาใช้ชื่อบริษัทของเขาเป็นนอมินี “ไม่ใช่แค่เอกสารริน แต่เขาต้องการปิดปากทุกคนที่รู้ความจริง” คีรินทร์เม้มปากแน่น “แต่เขาคิดผิดที่เลือกจะเล่นงานคนของผม” เขาค่อยๆ ดึงรินรดาให้ขยับตามไปทางห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในตัวบ้าน เพราะนั่นคือที่เดียวที่มีระบบนิรภัยนิรนามซึ่งเขาติดตั้งไว้เองกับมือ ทันทีที่ประตูเหล็กกล้าปิดลง คีรินทร์รีบกดล็อกรหัส รินรดารีบเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเขา เธอรู้ดีว่าในยามวิกฤตเช่นนี้ ข้อมูลในโน้ตบุ๊กเครื่องนี้คืออาวุธเดียวที่จะสยบเมธาได้ นิ้วเรียวของรินรดารัวลงบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว ความเป็นเลขาฯ มือโปรทำให้เธอมีสติมากกว่าที่ใครจะคาดคิด ข้อมูลชุดสุดท้ายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ—มันไม่ใช่แค่การโกงธรรมดา แต่มีชื่อของนักการเมืองระดับสูงและเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงไปถึงบริษัทคู่แข่งของคีรินทร์อย่างชัดเจน “เห็นไหมคะ...” รินรดาเอ่ยเสียงสั่นด้วยความโกรธ “เขาสร้างตัวเลขปลอมขึ้นมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากส่วนต่างที่เขาแอบยักยอกไปเกือบสิบล้านดอลลาร์ในไตรมาสเดียว เมธาไม่ได้แค่เกลียดคุณคีร์ แตเขาตั้งใจจะให้คุณคีร์ติดคุกแทนเขา!” คีรินทร์ก้าวเข้ามาซ้อนหลังเธอ มือแกร่งวางลงบนไหล่มนบีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้รินรดารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ท่ามกลางความตึงเครียด สายตาคมกริบของเขากวาดมองตัวเลขบนหน้าจอด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้น “ริน... คุณเก่งมาก” เขากระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมในแบบที่เขามอบให้เธอเพียงคนเดียว “แต่จากนี้ไป ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสี่ยงกับเรื่องสกปรกพวกนี้อีก” “เราทำงานด้วยกันมาตั้งนานแล้วนะคะคีร์” รินรดาหันกลับมาสบตาเขา แววตามุ่งมั่นของเธอสะกดให้คีรินทร์ชะงักงัน “รินจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายบริษัทของคุณ และจะไม่ยอมให้ใครมาทำลาย... ‘เรา’ ด้วย” คำว่า ‘เรา’ ของเธอดั่งสายน้ำชโลมใจที่แห้งผาก คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกันในที่แคบ ความเร่าร้อนจากสถานการณ์ภายนอกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาจูบลงบนหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนจะไล้ริมฝีปากลงมาแตะที่ปลายจมูกรั้นอย่างหยอกเย้า “ถ้าจบเรื่องนี้ไปได้... ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะถามคุณ” คีรินทร์พูดพึมพำขณะที่ริมฝีปากยังคงคลอเคลียอยู่กับแก้มใสของเธอ รินรดาใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัวกระสุนจากคนนอก แต่เพราะสายตาของเขาที่กำลังแผดเผาจิตใจเธอให้หลอมละลาย ทว่าจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะดำเนินไปสู่ความหวานล้ำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยนอกห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคน *กริ๊ก!* เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานบนหน้าจอโน้ตบุ๊กเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงเข้มทันที รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรหัสผ่านเข้าถึงระบบถูกเปลี่ยนจากภายนอกโดยฝีมือของใครบางคนที่รู้ระบบภายในดีพอๆ กับเธอ “ริน... มีใครบางคนกำลังลบฐานข้อมูลทั้งหมดทิ้ง!” รินรดาร้องบอกพลางรีบพิมพ์คำสั่งกู้คืนไฟล์ แต่ทว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับดับวูบลงสนิท เหลือเพียงเงาสะท้อนของเธอกับคีรินทร์ที่มองดูหน้าจอสีดำมืดด้วยความตกตะลึง ขณะที่คีรินทร์กำลังจะพุ่งตัวออกไปดูสถานการณ์ที่หน้าประตู เสียงหัวเราะเย็นเยียบของชายคนหนึ่งก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาทางลำโพงของห้องทำงาน... เป็นเสียงที่ทั้งคู่จำได้แม่นยำว่าเป็นของเมธา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น คือประโยคต่อมาที่ดังแทรกเข้ามา “ขอบใจมากนะรินรดา ที่ช่วยดึงข้อมูลชุดสุดท้ายออกมาให้จนครบ... ต่อจากนี้ไป คุณก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับผมอีกแล้ว... และที่สำคัญ คีรินทร์... คุณไม่ได้อยู่กันแค่สองคนหรอกนะ เพราะ 'ใครบางคน' ที่คุณไว้ใจที่สุด กำลังยืนถือปืนจ่อหัวลูกน้องคุณอยู่ที่หน้าห้องนี้!” สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องทำงานที่ล็อกแน่นหนาพลันเปิดออกกว้างโดยระบบอัตโนมัติ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่รินรดาคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับปืนพกกระบอกเล็กในมือ แววตาที่เคยอ่อนโยนและจงรักภักดีแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ