วันหยุดที่แสนหวาน

“ปล่อยมือค่ะคุณคีรินทร์!” เสียงของรินรดาตวาดผ่านความมืดมิดท่ามกลางเสียงกริ่งเตือนภัยที่แผดก้องจนแก้วหูแทบแตก มือหนาของคีรินทร์ไม่ได้มีท่าทีว่าจะคลายออก แต่กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะลากร่างบางให้เคลื่อนที่ฝ่าความมืดออกไปสู่บันไดหนีไฟอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันจางๆ เริ่มลอยละล่องมาแตะจมูก ทว่าสิ่งที่รินรดาหวาดกลัวมากกว่าเปลวเพลิงที่อาจเกิดขึ้น คือสัมผัสที่ร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาที่กำลังรั้งตัวเธอไว้ไม่ให้จมหายไปกับความสับสนในใจ “อย่าเพิ่งดื้อตอนนี้รินดา! ชีวิตเธอมันสำคัญกว่าเหตุผลที่เธอกำลังใช้ปกป้องความรู้สึกตัวเองอยู่!” คีรินทร์ตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนที่หนวกหู สายตาคมกริบของเขาในความมืดที่ส่องสว่างด้วยไฟฉุกเฉินสีแดงฉานนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังตัดสินใจจะไปต่อหรือพอแค่นี้กับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ทว่าในวินาทีที่ก้าวพ้นประตูตึกออกมายังที่โล่ง ลมเย็นยามค่ำคืนก็ปะทะใบหน้าจนเธอแทบยืนไม่อยู่ “ไปที่บ้านพักตากอากาศ... ที่นั่นปลอดภัยที่สุด” เขาไม่ได้ถามความสมัครใจ แต่เป็นการออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง *** บ้านพักตากอากาศสไตล์มินิมอลโมเดิร์นริมทะเลตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ห่างไกลจากความวุ่นวายในเมืองกรุงที่เพิ่งผ่านพ้นมา เสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบาตัดกับความเงียบสงัดภายในบ้าน คีรินทร์วางกระเป๋าเดินทางสองใบลงบนพื้นขัดมันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องครัว หยิบแก้วน้ำสองใบมาวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว เขาสังเกตเห็นรินดายืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงจันทร์สะท้อนผืนน้ำทะเล “คุณคีรินทร์คะ... ทำไมต้องเป็นที่นี่” รินรดาเอ่ยถามโดยไม่หันมามอง แผ่นหลังบางของเธอสั่นไหวน้อยๆ คีรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น “เพราะที่นี่ไม่มีเมธา ไม่มีบริษัท และไม่มีอดีตที่คุณคอยหยิบขึ้นมาทำร้ายตัวเองไงครับ... เอ่อ หมายถึง... รินดา” เขาแก้คำแทนตัวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เขาค่อยๆ หมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาเลื่อนไปทัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจจะเต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้น ในแววตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนตอนอยู่ในออฟฟิศ มีเพียงความโหยหาและความปรารถนาดีที่แสนอบอุ่น “คุณเป็นคนเก่ง รินดา แต่คุณลืมไปว่าคุณก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่สมควรจะได้รับการปกป้องบ้าง ไม่ใช่แค่คนเดียวที่ต้องแบกโลกเอาไว้” คำพูดนั้นราวกับค้อนที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจของเธอจนพังทลายลง รินรดากลั้นหายใจ เมื่อคีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับพวงแก้มใส กลิ่นหอมจางๆ จากกายชายหนุ่มผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้บรรยากาศในห้องดูเย้ายวนจนน่าใจหาย “พักผ่อนนะคะ... คืนนี้ลืมเรื่องทุกอย่างไปก่อน” เขาไม่ได้จูบเธอ ทว่ากลับคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น แล้วจูงมือเธอไปยังระเบียงกว้างที่จัดเตรียมที่นั่งไว้สำหรับชมจันทร์ ตลอดทั้งคืนนั้น ไม่มีการเจรจาธุรกิจ ไม่มีการพูดถึงเมธา หรือแม้แต่เงื่อนงำการก่อวินาศกรรมที่ตึก มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ เมื่อคีรินทร์พยายามโชว์ฝีมือทำอาหารง่ายๆ ที่เขามักจะให้เลขาสาวคอยจัดการให้เสมอ รินรดามองดูซีอีโอผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังง่วนอยู่กับการหั่นผักด้วยท่าทางเงอะงะ ความรู้สึกที่เธอเคยปิดกั้นกลับค่อยๆ เติบโตขึ้นเหมือนดอกไม้ที่ผลิบานในยามค่ำคืน ทว่าในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานที่คีรินทร์วางทิ้งไว้ก็ดังขึ้นต่อเนื่อง ความเงียบเริ่มกลับมาปกคลุมอีกครั้งเมื่อรินรดาเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งข้อความบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด *‘เอกสารลับถูกส่งถึงมือสื่อแล้ว คีรินทร์... จบเกมแล้วครับ’* รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองคีรินทร์ที่เพิ่งเดินถือแก้วไวน์ออกมาจากห้องครัว เขายังคงยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านพัก ก่อนที่เงาดำร่างหนึ่งจะก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากอาวุธในมือที่ชี้ตรงมายังคีรินทร์! “เมธา!” รินรดาอุทานลั่นด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินทร์ขยับตัวบังเธอไว้ในทันที สัญชาตญาณความปลอดภัยของเขาสั่งให้เขากระชากเธอลงไปหลบหลังโซฟา ในจังหวะเดียวกับที่เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘ปัง!’ ลั่นสนั่นไปทั่วบ้านพักตากอากาศที่แสนหวาน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความรักของคีรินทร์และรินรดานะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งขึ้นค่ะ