ความเหงาที่สั่นคลอน

“ถ้าแกก้าวออกมาจากห้องนี้อีกก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” กระบอกปืนเย็นเฉียบกดเข้าที่ท้ายทอยของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูเหล็กกล้า คินไม่ได้สะดุ้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกว้างขยาย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังสีดำค่อยๆ ปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกในมือตัวเองอย่างใจเย็น “เสียใจด้วยนะที่ต้องพูดแบบนี้ แต่นายไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับฉัน... โดยเฉพาะในเวลาที่ฉันกำลังจะไปลากคอปีศาจลงจากบัลลังก์” คินหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับเตะเข้าที่ข้อมือของลูกน้องเซนที่บังอาจมาลองดี เสียงปืนดังสนั่นในห้องโถงกว้างของ The Party Room แต่มันไม่ใช่เสียงปืนจริง เป็นเพียงเสียงระเบิดจากระเบิดควันขนาดพกพาที่คินขว้างลงพื้น เพื่อสร้างฉากพรางตัวท่ามกลางความโกลาหลที่เขาก่อขึ้นเอง คินไม่ได้สนความภักดีของใครหน้าไหนทั้งสิ้น ในหัวของเขามีเพียงภาพใบหน้าของชายผู้นั้น... ชายที่ถือไพ่ใบสุดท้ายในแฟ้มประวัติที่เขาตามหามานานถึงสิบปี ใบหน้าของคนที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขาในคืนที่ฝนตกหนักและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วคฤหาสน์ เขาหายตัวไปจากสังเวียนลับโดยไม่ทิ้งร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเซนที่ยังติดอยู่ที่ปกคอเสื้อ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานชั้นบนสุดของอาคาร เซนกำลังยืนจ้องมองจอมอนิเตอร์นับร้อยที่ฉายภาพทุกมุมของ The Party Room นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเป็นจังหวะที่แสดงถึงความหงุดหงิด เขาไม่ได้โกรธที่คินก่อจลาจล แต่เขากำลัง 'เหงา' และความเหงานี้มันมาพร้อมกับความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงพอจะเผาผลาญทุกอย่างได้ “หนีไปไหนล่ะคิน... นายคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ของเล่นชิ้นโปรดวิ่งหายเข้าไปในดงหมาป่าได้ง่ายๆ งั้นหรือ” เซนพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันจนคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังต้องก้มหน้าหลบสายตา เซนหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จุดสีแดงบนจอที่กำลังเคลื่อนที่ออกจากเขตสังเวียนเข้าสู่ย่านสลัมเก่าของเมือง เขาเปลี่ยนจากมาเฟียผู้ทรงเสน่ห์เป็นนักล่าที่เลือดเย็นที่สุดในพริบตา เขารู้ดีว่าคินกำลังไปที่ไหน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาต้องรีบออกไปก่อนที่ 'ของเล่น' ชิ้นนี้จะพังทลายลงด้วยมือของคนอื่น คินเดินฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เขาไม่ได้สนใจสภาพอากาศที่เลวร้าย เขามุ่งตรงไปที่โรงฆ่าสัตว์เก่าริมแม่น้ำตามพิกัดที่ระบุไว้ในแฟ้มลับ แสงไฟจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขาในแอ่งน้ำขัง “ออกมาสิ...” คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “ออกมาเผชิญหน้ากับความตายที่นายสร้างไว้ให้ฉันเสียที” เขาพังประตูโรงฆ่าสัตว์เข้าไปด้วยความเดือดดาล กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กเตะจมูกทันที ทว่าสิ่งที่รออยู่ภายในไม่ใช่กองทัพศัตรู แต่เป็นเพียงเก้าอี้ไม้ตัวเดียวที่วางอยู่กลางห้อง และบนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ มีกล่องกำมะหยี่สีดำวางอยู่หนึ่งกล่อง คินชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความระแวง เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เก้าอี้นั้น แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่รัศมีของแสงไฟ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืด “ตามหาความจริงน่ะทำได้ แต่ถ้าตามหาตัวการใหญ่โดยไม่พกสมองมาด้วย นายก็ไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่เดินเข้าหาหลุมพรางหรอกนะ คิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้คินตัวแข็งทื่อ เขาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบและน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเซนโชยมาแตะจมูก “นายตามฉันมาทำไม” คินเค้นเสียงถาม มือที่กำปืนแน่นสั่นระริกด้วยความอัดอั้น เซนก้าวออกมาจากเงามืด ร่างสูงโปร่งเดินมาหยุดข้างหลังเขาเพียงไม่กี่ก้าว แววตาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงความโกรธ แต่กลับเป็นความเวทนาที่ปนเปไปกับความหลงใหลที่ยากจะอธิบาย “ฉันไม่ได้ตามมาขัดขวาง แต่ฉันตามมาเพื่อบอกว่า... คนที่นายกำลังตามหาอยู่น่ะ เขาไม่ได้อยู่ในแฟ้มที่นายอ่านหรอก” เซนโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของคิน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอทำให้คินรู้สึกขนลุกชัน “เปิดกล่องนั่นดูสิ แล้วนายจะรู้ว่าทำไมคนทั้งองค์กรถึงอยากให้ตายกันหมด... รวมถึงคนที่นายรักที่สุดด้วย” คินจ้องมองกล่องกำมะหยี่นั้นด้วยความลังเล ก่อนจะตัดสินใจคว้ามันขึ้นมาแล้วเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ปืน ไม่ใช่กระสุน แต่มันคือแหวนตราประทับสีเงินที่เขาสวมติดนิ้วไว้ในคืนที่ครอบครัวถูกฆ่า... แหวนที่เขาเคยทำหายไปพร้อมกับความทรงจำในตอนนั้น และทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นรอบตัวโรงฆ่าสัตว์ พร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดที่พุ่งตรงมายังหน้าอกของเขาและเซน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของโลกใบนี้ด้วยกันนะคะ แบล็กเวลเวต