ร่องรอยแห่งรัก

"ฆ่าฉันทิ้งซะ ถ้ามือของคุณมันยังพอมีแรงเหลืออยู่บ้าง" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยอบอวลไปทั่วพื้นที่ คินยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของ 'The Party Room' ร่างกายของเซนทรุดลงพิงกับโซฟาหนังตัวยาว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาบัดนี้ชุ่มไปด้วยคราบเลือดสีเข้มที่ซึมออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณสีข้าง คินไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนของเขากวาดมองบาดแผลนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือที่เคยถือปืนสังหารมานับไม่ถ้วนกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องราวลงเอยแบบนี้—เขามุ่งมั่นที่จะมาเพื่อสังหารคนทรยศ แต่กลับกลายเป็นว่าคนตรงหน้ายอมแลกชีวิตเพื่อปกป้องเขาจากการซุ่มโจมตีขององค์กรเมื่อครู่ "ทำไม..." คินเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขาสั่นพร่า "ทำไมต้องเอาตัวมารับกระสุนแทนฉัน นายมันโง่หรือว่าบ้ากันแน่ เซน" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าความเจ็บปวดกลับทำให้เขาต้องนิ่วหน้า นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นยังคงทอประกายหยอกเย้าแม้ในวินาทีที่ลมหายใจเริ่มแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นมองคนรัก (หรืออาจจะเป็นศัตรูที่น่าหลงใหลที่สุดในชีวิต) ด้วยสายตาที่อ่านยาก "ถ้าฉันไม่ทำ... ใครจะเป็นคนคอยกวนประสาทคุณในวันพรุ่งนี้ล่ะ คิน?" คินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเซน สองมือรีบคว้าอุปกรณ์ปฐมพยาบาลในกระเป๋าฉุกเฉินออกมา มือที่เย็นเฉียบของเขาเริ่มลงมือห้ามเลือดอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในใจกลับรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยคีมเหล็กที่มองไม่เห็น นี่ไม่ใช่แผนการที่เขาวางไว้ เขาควรจะเดินออกจากที่นี่พร้อมกับความสะใจที่ได้ล้างแค้น ไม่ใช่การมานั่งกดบาดแผลให้คนที่เป็นเป้าหมายของเขาเองแบบนี้ "อย่าพูดมาก... เก็บแรงไว้เถอะ" คินสั่งเสียงแข็ง พยายามซ่อนความวูบไหวในแววตา เซนใช้มือที่เปื้อนเลือดคว้าข้อมือของคินไว้แน่น แรงบีบนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย "คุณเห็นแล้วใช่ไหม... บันทึกการโอนเงินและรายชื่อสมาชิกในองค์กรที่ฉันแอบรวบรวมมาให้คุณบนโต๊ะนั่นน่ะ" คินชะงัก สายตาเหลือบมองไปยังแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูในตอนแรกเพราะความโกรธแค้นบังตา แต่เมื่อเห็นรอยกระสุนที่เจาะทะลุแฟ้มนั้น เขาจึงเข้าใจทุกอย่าง เซนไม่ได้แค่ใช้เขาเป็นเครื่องมือ แต่เซนกำลังสละทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมา—สถานะมาเฟีย, อำนาจ, และชีวิต—เพื่อกำจัดคนในองค์กรที่ทำร้ายครอบครัวของเขา "คุณทำไปทำไม..." คินถามเสียงสั่น "ทั้งที่รู้ว่าถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา นายจะต้องถูกฆ่าล้างโคตรโดยพวกมัน" "เพราะฉันรู้ว่าคุณเหนื่อยแค่ไหนกับการเดินในความมืดเพียงลำพัง" เซนกระซิบข้างหูคิน ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย "คิน... การได้เห็นคุณยิ้มออกมาจริงๆ สักครั้ง มันคุ้มค่ากว่าชีวิตที่แสนน่าเบื่อของมาเฟียอย่างฉันเป็นไหนๆ" คินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องหัวใจมาตลอดหลายปีพังทลายลงในชั่วพริบตา เขากดผ้าพันแผลลงบนแผลของเซนแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป—ความแค้นที่เคยมีค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่น่าประหลาด ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอ่อนไหวจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ความเงียบสงัดของห้องลับถูกทำลายลงด้วยเสียงปลดเซฟปืนที่ดังประสานกันเป็นจังหวะ คินชะงัก เขารู้ดีว่าเสียงนี้คืออะไร... พวกหน่วยล่าสังหารขององค์กรตามมาทันแล้ว เซนเบิกตากว้าง เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักคินให้ถอยห่างไปทางประตูลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือ "ไปซะ คิน! เอาข้อมูลนั่นไป! ถ้าคุณอยู่ที่นี่ เราทั้งคู่จะไม่รอด!" "ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!" คินตะโกนกลับ เขาลุกขึ้นยืน พร้อมกับกระชากปืนคู่ออกมาเตรียมพร้อม แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็นความดุดันของเพชฌฆาตที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป "ถ้าคุณตาย... สิ่งที่ฉันทำมาทั้งหมดก็เปล่าประโยชน์!" เซนตะโกนสวนกลับ เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลนองพื้นจนกลายเป็นสีเข้มข้นน่ากลัว คินเม้มปากแน่น เขาหันไปมองเอกสารบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองใบหน้าซีดเผือดของชายที่เป็นทั้งศัตรูและคนสำคัญของเขา จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก เขาต้องเลือกระหว่างภารกิจที่รอคอยมานาน... กับชีวิตของคนที่เพิ่งจะสละทุกอย่างเพื่อเขา ปัง! ประตูห้องถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงระเบิดจากภายนอก ฝุ่นควันคลุ้งไปทั่วบริเวณ คินพุ่งตัวเข้าไปบังหน้าเซนไว้ในขณะที่กระสุนนัดแรกพุ่งเฉี่ยวไหล่เขาไป "ต้อนรับกลับสู่นรกอย่างเป็นทางการนะ... คิน" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืดกลางกลุ่มคนติดอาวุธ ชายในชุดสูทสีดำเนี้ยบก้าวออกมา เขาคือ 'หัวหน้าภาคี' คนที่คินตามล่ามาตลอดชีวิต คินชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นชัดๆ ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้คินตัวแข็งทื่อไม่ใช่การปรากฏตัวของหัวหน้าภาคี... แต่เป็นเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวเซน ซึ่งกำลังเปิดลำโพงทิ้งไว้ "คิน... ดูที่จอทีวีฝั่งตรงข้ามสิ" เสียงของเซนสั่นพร่าขณะพยายามยันตัวขึ้น "นั่นไม่ใช่แค่ข้อมูลองค์กร... แต่มันคือรายชื่อ 'ผู้บงการที่แท้จริง' ที่สั่งฆ่าครอบครัวคุณ... และหนึ่งในนั้น คือคนใกล้ตัวที่สุดที่คุณคาดไม่ถึง" คินหันไปมองจอทีวีบนผนัง ภาพวงจรปิดที่ปรากฏขึ้นทำให้เขาสิ้นแรงยืนไปทันที ใบหน้าที่ปรากฏบนจอไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด... คนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาตาย ความลับที่ถูกเปิดเผยในวินาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ทำให้คินตกอยู่ในสถานการณ์ที่เกินกว่าจะรับไหว เขาหันไปมองเซนที่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ก่อนที่เสียงปืนนัดต่อมาจะดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนเจ็บปวดและเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกันนะคะ แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนหน้าคุณจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ