ความลับของความห่วงใย

“ความพยายามของนายมันไร้ค่า... คิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซนดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นวีไอพีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายจางๆ ของเลือดที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในมโนภาพ มือหนาของมาเฟียหนุ่มบรรจงเช็ดเหงื่อเย็นชืดที่ผุดพรายบนหน้าผากมนของคนที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังสัมผัสของล้ำค่าที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ คินในยามนี้ดูเปราะบางผิดกับภาพลักษณ์นักฆ่าเลือดเย็นที่เขารู้จัก บาดแผลที่หน้าท้องจากการปะทะครั้งก่อนได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วนโดยหมอเถื่อนประจำตระกูล แต่ความเสียหายภายในนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ร่างกายของมนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว เซนวางผ้าขนหนูลงข้างกะละมังใบเล็ก ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเศษซากพลาสติกและแผงวงจรที่ถูกทุบจนแหลกละเอียดในถังขยะมุมห้อง... ชิปข้อมูลที่เขาทำลายมันลงกับมือท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะโค่นล้มองค์กรเบื้องบนได้ แต่ในวินาทีที่เขากดมันให้แตกสลายไป เขากลับไม่รู้สึกถึงชัยชนะแม้แต่น้อย มีเพียงความอัดอั้นที่บีบคั้นอยู่ในทรวงอก “ถ้านายฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าความแค้นที่แบกไว้พังทลายลงไปพร้อมกับชิปนั่น นายจะมองฉันด้วยสายตาแบบไหนกันนะ?” เซนพึมพำเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าคมคายหยุดชะงักเพียงไม่กี่นิ้วจากริมฝีปากซีดเผือดของอีกฝ่าย ลมหายใจที่ขาดห้วงของคินดูเหมือนจะกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง แพขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกำลังต่อสู้กับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน เซนไม่รอช้า เขาคว้ามือเรียวที่เริ่มเย็นจัดขึ้นมากุมไว้แน่น กระแสไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านไปยังปลายนิ้วของคิน เป็นความพยายามที่เงียบเชียบในการฉุดรั้งวิญญาณของคนตรงหน้าให้กลับคืนสู่ร่าง จู่ๆ คินก็สะดุ้งสุดตัว มือที่ถูกกุมไว้กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเซน ร่างกายบิดเร่าด้วยความเจ็บปวดที่ฝังลึกเกินกว่ายาชาจะระงับได้ ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความร้าวรานที่ประหนึ่งคมมีดกรีดลงบนหัวใจของคนเฝ้า “...ชิป...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอคิน “ชิปอยู่ที่ไหน?” เซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นยิ้มเย็นชาที่มุมปากตามนิสัยเดิม “พังไปแล้วไง ฉันเป็นคนทำลายมันเอง นายลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังความวิบัติทั้งหมดนี้?” คินนิ่งไป แววตาที่เคยพร่าเลือนกลับวาวโรจน์ด้วยแรงอาฆาต เขาพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่หน้าท้องกลับฉุดรั้งเขาให้ทรุดลงไปบนหมอนอีกครั้ง คินหอบหายใจถี่ สายตาอาฆาตจ้องเขม็งไปที่เซนไม่ลดละ ราวกับต้องการจะแผดเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้ไปด้วยกัน “นาย... ทำลายมันเพื่ออะไร” คินเค้นเสียงถาม ทั้งที่เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากผ้าพันแผลใต้ชุดคนไข้ “เพื่อปกป้องพวกมันงั้นเหรอ? เซน... นายก็แค่หมากอีกตัวขององค์กร ที่หลอกใช้ความหลงใหลโง่ๆ ของตัวเองมาตบตาฉัน!” คำกล่าวหาที่บาดลึกไม่ได้ทำให้เซนโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับขยับเข้าไปใกล้จนแทบสัมผัสลมหายใจของกันและกัน มือที่กุมมือของคินอยู่กระชับแน่นขึ้นจนแทบจะเป็นการยึดกุม “ใช่ ฉันอาจจะเป็นหมากตัวหนึ่ง แต่ฉันก็เป็นหมากที่ตัดสินใจทำลายกระดานทิ้งต่อหน้านาย” เซนกระซิบเสียงต่ำแฝงความหมายบางอย่างที่คินไม่อาจเข้าใจ “ความห่วงใยของฉันมันอาจดูเหมือนยาพิษสำหรับนาย แต่สำหรับฉัน... มันคือวิธีเดียวที่จะทำให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ โดยไม่ต้องเป็นนักฆ่าที่รอวันตายเพื่อคนอื่น” คินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คำพูดนั้นมันดูไม่เหมือนคำขู่ แต่มันกลับแฝงด้วยความทรมานบางอย่างที่เซนพยายามปิดซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยิ่งผยอง ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น เซนหุบยิ้มทันที แววตาเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นความดุดันเพียงชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวถอยห่างจากเตียงไปสองก้าว ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอการอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่คุ้นตา คินจำได้แม่น... นั่นคือคนสนิทของพี่ชายเขา ผู้ที่สั่งฆ่าครอบครัวของเขาในวันนั้น “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ” เซนเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบปืนที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น “ว่าไง? พวกแกมาทำอะไรในห้องคนไข้ที่ยังไม่หายดีแบบนี้ หรือว่าอยากจะมาเป็นศพแทน?” ทว่าชายชุดดำไม่ได้สนใจคำขู่ของเซน เขากลับหันมามองคินด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนเตียงข้างๆ มือของคิน “ไม่ต้องห่วงเรื่องชิปที่พังไปแล้วหรอก คิน” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น “เพราะข้อมูลจริงๆ ไม่ได้อยู่ในชิป... แต่อยู่ใน 'สมอง' ของคนที่มีสายเลือดเดียวกับเจ้าขององค์กรต่างหาก และตอนนี้... ท่านประธานสั่งให้เราพาตัว 'กุญแจ' ชิ้นสำคัญกลับไปที่ฐานทัพ เพื่อรอการผ่าตัดดึงความจำรอบสุดท้าย” คินตัวแข็งทื่อ ความเย็นแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาหันไปมองเซนด้วยแววตาเบิกกว้าง ในขณะที่เซนเองก็หน้าถอดสี มือที่ถือปืนสั่นไหวไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อความจริงที่เขาพยายามปิดบังไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา แบล็กเวลเวตขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันบ้าคลั่งนี้ไปพร้อมกับเซนและคินนะคะ