รอยแผลเป็น

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นไหม้ของเขม่าดินปืนรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน ในวินาทีที่แรงระเบิดจากชั้นล่างส่งแรงสั่นสะเทือนขึ้นมาถึงห้องโถงกลาง แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของคินกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินอ่อนจนร้าวไปทั้งแถบ “อึก...” เสียงครางต่ำเล็ดลอดจากลำคอของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นที่สุดในองค์กร เศษกระจกที่แตกกระจายบาดลึกลงบนผิวแก้มและหัวไหล่ แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังและหน้าท้อง คินพยายามยันกายขึ้น แต่สิ่งที่รับรู้ได้คือความอุ่นร้อนที่ไหลทะลักออกมาจากช่องท้อง เลือดสีเข้มข้นหยดลงบนพื้นพรมราคาแพงจนเป็นวงกว้าง “ไม่มีใครหนีไปได้หรอก คิน” เสียงของเซนดังขึ้นเหนือหัว แววตาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาก้าวผ่านซากปรักหักพังเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับกำลังเดินอยู่ในงานเลี้ยงน้ำชา มือแกร่งเชยคางของคินขึ้นมาบังคับให้สบตากัน ในขณะที่อีกมือหนึ่งกระชากร่างที่กำลังจะหมดสติเข้าหาอกกว้างอย่างถือสิทธิ์ คินแค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่หอบหายใจรวยริน “เปิดประตูนรก... งั้นเหรอ? นายมันก็แค่ปีศาจที่หลงรักเสียงปืน... เซน” “และปีศาจตัวนี้แหละที่จะเป็นคนดูแลรอยแผลเป็นบนตัวนายตลอดไป” เซนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด แต่ทว่ากรงเล็บที่โอบรัดร่างของคินไว้กลับแน่นหนาราวกับโซ่ตรวน คินพยายามปัดมือของเซนออก แต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับมอดไหม้ไปพร้อมกับเศษซากของอาคาร รอยแผลเป็นเก่าๆ บนตัวเขากำลังถูกแทนที่ด้วยบาดแผลฉกรรจ์ใหม่ที่เซนเพิ่งมอบให้ทางอ้อม ความโกรธแค้นในใจของคินพลุ่งพล่าน แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้ชัดเจนกว่าคือจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้า—จังหวะที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าฟัน แต่มันกลับเต้นเพื่อโอบอุ้มเขาเอาไว้ท่ามกลางความล่มสลาย “ปล่อย...” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน “นายอยากให้ฉันตายที่นี่ หรืออยากให้ฉันเป็นของเล่นที่พังๆ ของนายกันแน่?” เซนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มพร่าเลือนของคิน นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้อย่างทะนุถนอม ราวกับว่านี่คือสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เขาเคยได้มา “ถ้านายพัง... ฉันก็จะซ่อม นายรู้ดีว่าห้องนี้ไม่มีทางออก และนายก็รู้ดีว่าโลกภายนอกไม่มีที่ให้คนอย่างนายยืนอีกแล้ว... คิน” คินนิ่งงัน เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่าเซนไม่ได้เพียงแค่ทำสงครามกับศัตรู แต่เขากำลังทำสงครามกับ 'ตัวตน' ของคินด้วยการทำลายทุกเส้นทางที่คินจะใช้หนีไปจากเขา แรงสั่นสะเทือนระลอกที่สองดังขึ้นจากใต้ดิน แรงขึ้นและหนักหน่วงกว่าเดิมจนพื้นหินใต้เท้าแยกออกจากกัน คินกวาดสายตาไปรอบๆ ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาตามรอยแยกของผนัง ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนอยู่ที่ปลายทางเดิน เป็นเงาที่เขาคุ้นเคยที่สุด... เงาของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน หัวใจของคินหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง “นั่น... ไม่จริง” เซนหันไปมองตามสายตาของคิน ใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยทันที เขาคว้าปืนพกคู่ใจขึ้นมาแล้วกระชากคินให้หลบหลังเสาต้นใหญ่ “ดูเหมือนว่านรกที่ฉันเปิด ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ คิน” เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากกองเพลิง มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทชูขึ้นมาพร้อมกับชิปข้อมูลสีเงินวาววับ มันคือสิ่งที่คินตามหามาตลอดชีวิต สิ่งที่จะเปิดโปงความโสมมขององค์กรที่พรากทุกอย่างไปจากเขา แต่มันกลับอยู่ในมือของคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว—คนที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขาเอง “นายควรจะตายไปตั้งแต่คืนนั้นแล้ว คิน” เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนคินรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง “หรือนายคิดว่าการเล่นบทบาทสมมติเป็นของเล่นให้ไอ้มาเฟียบ้านี่ จะทำให้ความจริงที่นายฆ่าทุกคนเพื่อเอาตัวรอดเปลี่ยนไปได้?” คินเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ท้องดูจะมลายหายไปสิ้นเมื่อความจริงที่ถูกฝังกลบกำลังจะระเบิดออกมา เซนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของคินสั่นคลอน “ฉันรู้เรื่องนี้มาตลอด คิน... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้อง 'เก็บ' นายไว้ใกล้ตัวที่สุด” ความลับที่คินเฝ้าปกป้องพังทลายลงพร้อมกับซากอาคาร เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพี่ชายดังสะท้อนก้องในโถงทางเดินที่กำลังจะถล่มลงมา ในขณะที่เซนตัดสินใจยิงสวนออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว คินรู้สึกได้ถึงคมกระสุนที่เฉียดผ่านไหล่เขาไป บาดแผลที่ท้องเริ่มลุกลามจนเขาสติพร่าเลือน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความตายคือการที่มือของเซนเลื่อนลงมา... แล้วกดชิปข้อมูลในมือของเขาให้แตกละเอียดคามือ! แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงลมหายใจไว้ทันกับความลุ้นระทึกนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ