ความเดือดดาลของราชา

“ถ้านายยิงไม่ลง... ก็หมายความว่านายเลือกจะตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังพวกนี้เอง คิน” เสียงกระซิบแหบพร่าของเซนไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรงกลัว แต่มันคือคำท้าทายที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคิน ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกยัดใส่มือของนักฆ่าหนุ่ม มือของคินสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่พุ่งชนกันจนแทบจะระเบิดออกในอก ภายใต้แสงไฟสลัวของสังเวียนลับ 'The Party Room' กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างของบรรดาสมุนมาเฟียที่คุกคามพวกเขาเมื่อครู่ กำลังยืนนิ่งงันอยู่เหนือกับระเบิดที่ถูกฝังไว้ใต้แผ่นเหล็กอย่างแนบเนียน คินจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเซน—นัยน์ตาที่ไม่มีวี่แววของความล้อเล่น ราชาแห่งสังเวียนกำลังเดิมพันชีวิตด้วยตัวหมากที่เขาเองก็หลงใหลที่สุด “คุณมันบ้าไปแล้ว เซน” คินกัดฟันกรอด นิ้วชี้เรียวยาวกดลงบนไกปืนจนขึ้นข้อขาว “คุณรู้ไหมว่าถ้าผมลั่นไก... เรื่องทุกอย่างที่นี่จะกลายเป็นนรกที่ไม่มีใครได้ผุดได้เกิด” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ความร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านออกมาผ่านเนื้อผ้า “นรกน่ะมันมีอยู่แล้ว คิน... และผมก็แค่กำลังเผาทำลายชั้นล่างสุดของมันทิ้งเท่านั้นเอง” เซนผละออกมาอย่างรวดเร็ว เขายกวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วขึ้นแตะริมฝีปาก น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบข้างหนาวเหน็บลงฉับพลัน “กวาดล้างให้สิ้นซาก” เซนออกคำสั่งสั้นๆ ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเหล่าหน่วยล่าสังหารที่ซุ่มอยู่รอบป่าคอนกรีตแห่งนี้ “ใครที่ยังหายใจอยู่ภายใต้หลังคา The Party Room... ไม่ว่าจะเป็นพวกแก๊งทรยศหรือพวกขยะที่ขวางทางเรา ไม่ต้องเหลือไว้แม้แต่คนเดียว” สิ้นคำสั่งนั้น เสียงระเบิดที่รุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิดก็ดังสนั่นขึ้นจากชั้นใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้อาคารคอนกรีตสั่นไหวราวกับจะถล่มลงมา คินถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าเซนกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ “มองดูสิ” เซนกระชากร่างของคินให้หันไปดูจอภาพที่ฉายวงจรปิดทั่วทั้งอาคาร ในนั้น... กองกำลังที่เซนสั่งการกำลังจัดการกับศัตรูอย่างเลือดเย็น ไม่มีการต่อรอง ไม่มีการปรานี ทุกหยดเลือดที่สาดกระเซ็นบนจอภาพคือเครื่องยืนยันว่าไม่มีใครรอดพ้นความเดือดดาลของราชาผู้นี้ไปได้ คินมองภาพการฆ่าฟันด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าเซนไม่ได้เพียงแค่ต้องการจะช่วยเขา... แต่เซนกำลังแสดงให้เห็นว่า 'อำนาจที่แท้จริง' ในโลกมืดแห่งนี้มันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เซนไม่ได้ต้องการแค่ทำลายศัตรู แต่ต้องการกวาดล้างทุกสิ่งที่เป็นอดีตของคิน เพื่อให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยืนเคียงข้างราชาผู้บ้าคลั่งคนนี้ “คุณฆ่าพวกมันหมด... แล้วเป้าหมายของผมล่ะ?” คินเค้นเสียงถาม มือที่ถือปืนลดต่ำลง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เหลืออยู่เศษเสี้ยวสุดท้ายในใจกำลังสั่นคลอน เซนเดินเข้ามาประชิดเบื้องหลัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นควันไฟคล้ายกับมวลพายุที่กำลังจะกลืนกินคิน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าขนลุก “เป้าหมายของนายคือการล้างแค้นไม่ใช่หรือไง? ผมมอบทั้งหัวใจและกองศัตรูให้แทบเท้าขนาดนี้แล้ว... นายยังต้องการอะไรอีกล่ะ ที่รัก?” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดที่นำไปสู่ห้องเก็บเงินนิรภัย เสียงปืนที่เคยดังสนั่นกลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของเซนและคินที่ประสานกันอยู่ในความเงียบ ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดโค้ทสีดำยาวก้าวออกมาจากเงามืด ในมือของเขาถือกล่องเหล็กเล็กๆ ที่คินจำได้ดี... กล่องที่บรรจุรายชื่อบัญชีดำขององค์กรทั้งหมดที่คินตามล่ามาตลอดทั้งชีวิต แต่ชายผู้นั้นไม่ได้ถือมันมาเพื่อมอบให้ “สายไปแล้วครับท่านราชา” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “เพราะผมเพิ่งกดส่งข้อมูลทั้งหมดนี้ให้ตำรวจสากลไปเมื่อสิบวินาทีก่อน... ตอนนี้ตำรวจคงล้อมอาคารนี้ไว้หมดแล้ว” เซนชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับกาย เสียงไซเรนตำรวจนับร้อยคันก็ดังระงมขึ้นจากทุกทิศทางรอบอาคาร บีบให้ความหวังของคินที่กำลังจะเอื้อมถึงอิสรภาพกลับกลายเป็นเพียงฝันร้ายที่กำลังเริ่มต้นขึ้นใหม่ คินหันไปมองเซนที่ยังคงนิ่งเงียบ ทว่าสายตาของราชาผู้เดือดดาลกลับไม่ได้มองไปที่ทางออก... เขากลับจ้องมองไปที่ช่องลับใต้ฝ่าเท้าที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อครู่ ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่คินเคยเห็นมา “ไม่มีใครหนีไปได้หรอก คิน” เซนพูดเบาๆ พร้อมกับกระชากคินเข้าไปในอ้อมกอด “เพราะระเบิดเมื่อกี้ไม่ใช่การกวาดล้าง... แต่มันคือการเปิดประตูนรกที่แท้จริงต่างหาก” แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังคงหายใจทันกับจังหวะชีวิตของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ