กลิ่นเลือดและน้ำหอม

รสสัมผัสที่ได้ลิ้มลองไม่ได้หวานล้ำเหมือนน้ำผึ้ง แต่มันจัดจ้านราวกับไซยาไนด์ที่อาบอยู่ในน้ำตาล เคลือบแฝงไว้ด้วยกลิ่นจางๆ ของยาสูบราคาแพงและน้ำหอมตระกูลไม้หอมที่เซนเลือกใช้ คินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ร่างสูงโปร่งของคนตรงหน้ากดทับเขาลงกับผนังห้องพักวีไอพีที่เย็นเยียบ เสียงหอบหายใจของเซนที่รดรินอยู่ข้างใบหูนั้นไม่ต่างจากเสียงกระซิบของปีศาจที่กำลังล่อลวงให้เขาทำผิดมหันต์ “ทำไมถึงหยุดล่ะคะ? การล้างแค้นที่คุณโหยหามาตลอดสิบปี... มันเริ่มที่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง?” เสียงของเซนทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด คินผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายออกเต็มแรง แววตาเย็นชาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นของเล่นให้ใคร เขามีภารกิจที่ต้องทำ และเลือดของเป้าหมายแรกต้องไหลนองพื้นสังเวียนภายในค่ำคืนนี้ “อย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลยเซน” คินแค่นเสียง ร่างบางถอยห่างออกมาจัดเสื้อสูทที่ยับย่นให้เข้าที่ “จูบของคุณไม่มีค่าพอที่จะแลกกับชีวิตคนในองค์กรหรอก” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับกัน มันดูพึงพอใจราวกับเห็นสัตว์ป่าที่กำลังพยศรอเวลาถูกสยบ “คุณพูดถูกค่ะ ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้ความเสน่หา แต่มีที่ว่างให้เกมที่น่าตื่นเต้นที่สุด... เป้าหมายของคุณคือ 'บารอน' ใช่ไหมล่ะคะ?” คินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดกลับกระตุกวูบ ความลับที่เขาเก็บงำไว้ในเงามืดถูกคนตรงหน้าหยิบมาวางบนโต๊ะราวกับเป็นเพียงเศษขยะ เซนก้าวเข้ามาใกล้ คราวนี้เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ใช้เพียงความนิ่งงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าปืนจ่อหัว “บารอนกำลังจะปรากฏตัวที่โถงใต้ดินในอีกสิบห้านาทีนี้ เขาคิดว่าตัวเองปลอดภัยอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดนับสิบ” เซนเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคินอย่างถือวิสาสะ “แต่น่าเสียดายนะคะ... วันนี้กลิ่นเลือดที่ผมได้กลิ่นมันแรงจนน่าเวียนหัว ไม่ใช่เลือดของคุณ แต่เป็นเลือดของใครบางคนที่กำลังจะตายในไม่ช้านี้” คินไม่รอให้เซนพูดจบ เขาเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นแล้วหยิบหน้ากากหนังสีดำขึ้นมาสวมทับใบหน้า อาวุธสังหารชิ้นสำคัญ—มีดพกที่เคลือบพิษชนิดพิเศษ—ถูกดึงออกมาจากช่องซ่อนใต้แขนเสื้อ แววตาของนักฆ่าเปลี่ยนจากความลังเลเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น “ถ้านั่นคือเกมของคุณ ก็อย่าได้ขวางทางผม” คินหายวับไปกับความมืดในโถงทางเดิน เขาทิ้งให้เซนยืนมองตามด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ จากห้องโถงใหญ่ด้านล่างสะท้อนกับเสียงฝีเท้าของเขาที่เงียบเชียบจนแทบไร้ตัวตน เป้าหมายของเขา บารอน ชายผู้สั่งการฆ่าล้างครอบครัวของเขา กำลังจิบวิสกี้อย่างสบายใจอยู่บนระเบียงวีไอพีที่รายล้อมด้วยหญิงสาวและองครักษ์ คินไต่ระดับขึ้นไปตามโครงสร้างเหล็กของเวที กลิ่นน้ำหอมของผู้คนในงานเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและไอระเหยของควันปืน เขาเคลื่อนที่ผ่านช่องระบายอากาศ ลงสู่ตำแหน่งเหนือศีรษะของบารอนพอดี เป้าหมายของเขากำลังหันหลังให้ เขามองเห็นคอเสื้อที่เปิดกว้างและเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีวิตที่เหลือน้อยเต็มที ‘หนึ่ง... สอง... สาม’ คินนับในใจ ร่างกายของเขาทิ้งตัวลงมาจากความสูงสองเมตรราวกับเสือดาวที่จู่โจมเหยื่อ มีดในมือเงื้อขึ้นสูง แต่ทว่า… ในจังหวะที่คมมีดเกือบจะสัมผัสผิวหนังของบารอน มือหนึ่งก็คว้าข้อมือของคินไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนคินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขาเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่ขัดขวางภารกิจ และสิ่งที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจเขาสะดุดกึก บารอนไม่ได้หันมา แต่เป็นเซนที่ยืนอยู่ข้างกายเป้าหมายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ นัยน์ตาของเซนเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความขี้เล่นอีกต่อไป แต่ฉายแววโหดเหี้ยมดุจนักล่าที่แท้จริง “คุณทำพลาดไปก้าวหนึ่งนะ คิน” เซนกระซิบข้างหูเขา ขณะที่กดข้อมือคินจนมีดร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง “บารอนไม่ใช่เป้าหมายที่คุณควรฆ่า... เพราะชายที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ คือคนที่คุณควรจะปกป้องด้วยชีวิตต่างหาก” เซนดึงคินเข้าหาตัวก่อนจะพลิกตัวเขาให้หันไปเผชิญหน้ากับบารอนที่เพิ่งหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่คินจำได้แม่นยำ... ไม่ใช่ใบหน้าของศัตรูที่เขาเคียดแค้น แต่เป็นใบหน้าของ 'น้องชาย' ที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในเงามืดด้วยกันนะคะ แบล็กเวลเวตจะตั้งตารอตอนต่อไปร่วมกับคุณค่ะ