รอยร้าวในความมืด

“นั่นไม่ใช่เขา” เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของคิน น้ำเสียงนั้นสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาเย็นชาที่เคยใช้ประเมินระยะสังหารบัดนี้กลับพร่ามัวไปด้วยความสับสน บารอน—ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ยังคงรอยยิ้มเย่อหยิ่งไว้เช่นเดิม แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เขาเคยจดจำได้จากน้องชายที่จากไป เซนที่โอบกอดเขาอยู่ทางด้านหลังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้อนที่ไหลผ่านร่างกายของคิน เขาไม่ได้ผละออก แต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะกักขังนักฆ่าหนุ่มเอาไว้ไม่ให้เตลิดไปไกลกว่าความเป็นจริง “คิน... นายกำลังเห็นภาพหลอน หรือว่านายกำลังเห็น ‘สิ่งที่อยากเห็น’ กันแน่?” เซนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องหยุดคิด คินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดช่วยดึงสติให้กลับมา เขาขืนตัวออกจากการเกาะกุมของเซน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่บารอนที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์ในห้องโถงใหญ่ของ The Party Room สะท้อนเงาของพวกเขาให้ดูบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังหยั่งเชิงกัน “แกเป็นใคร” คินเอ่ยถาม เสียงของเขากลับมาเรียบนิ่งทว่าแฝงด้วยไอสังหารที่รุนแรงกว่าเดิม บารอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาหมุนวน ของเหลวสีอำพันสั่นไหวล้อกับแสงไฟ “คำถามนี้ควรจะเป็นผมที่ถามคุณนะ คิน... คนที่ปลอมตัวเข้ามาในรังของจอมพลมาเฟีย เพื่อจะมาทวงแค้นในสิ่งที่ตัวเองยังไม่รู้แม้แต่ความจริงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ” บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน จนได้ยินเสียงลมหายใจของเซนที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยสายตาสนุกสนาน เขาไม่ได้แปลกใจที่บารอนรู้จักชื่อของคิน นั่นเป็นสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่เซนสนใจคือความเปราะบางของคินที่แสดงออกมาให้เขาเห็นเพียงผู้เดียว “ความจริงอะไร” คินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว มือของเขาแตะที่ด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทโดยสัญชาตญาณ “ความจริงที่ว่า น้องชายที่น่าสงสารของคุณไม่ได้ตายเพราะน้ำมือของศัตรูอย่างที่นายปักใจเชื่อมาตลอดสิบปีไงล่ะ” บารอนหยุดพูดครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซน ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ถามเจ้าบ้านของคุณดูสิ เซน... เขาคงมีคำตอบที่น่าสนใจกว่าผมเยอะ ว่าวันนั้น ‘ใคร’ กันแน่ที่เป็นคนพาเด็กคนนั้นออกไปจากกองเพลิง” หัวใจของคินกระตุกวูบ เขาหันขวับกลับมามองเซนทันที ทันใดนั้น ความสงสัยที่เคยฝังลึกอยู่ใต้จิตสำนึกก็ปะทุขึ้นราวกับลาวาที่รอเวลาปะทุ เซนไม่ใช่แค่มาเฟียที่ชอบเขา หรือเป็นเพียงผู้สมรู้ร่วมคิดในสังเวียนนี้ แต่ดูเหมือนว่าเซนจะ ‘รู้’ เกี่ยวกับอดีตของเขาดีเกินไป ดีจนน่ากลัว “เซน... เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไง?” คินเค้นถาม เซนขยับยิ้ม ท่าทีของเขายังคงนิ่งสงบราวกับทะเลลึกที่ไร้คลื่นลม เขาเดินเข้ามาใกล้คินจนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากของคินอย่างเบามือ สายตาที่เขามองคินนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ “ผมเคยบอกคุณแล้วไง คิน...” เซนกระซิบถ้อยคำนั้นทิ้งไว้เพียงให้ได้ยินกันสองคน “ในที่แห่งนี้ ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย และ ‘อดีต’ ของคุณ ก็คือสกุลเงินที่มีค่าที่สุดที่ผมถือครองอยู่” “แกเล่นเกมกับฉันมาตลอดเลยงั้นสินะ” คินสะบัดหน้าหนี แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ไร้การโอนอ่อน “ทั้งเรื่องงาน เรื่องรอยสักบนตัวของคนในสังเวียนนี้... แกรู้อยู่แล้วว่าฉันจะมาที่นี่เพื่ออะไร” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ซึ่งมันเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้คินรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อบารอนวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘เคร้ง’ เป็นสัญญาณให้เหล่าการ์ดที่ซุ่มอยู่มุมมืดเริ่มขยับตัวเข้าล้อม ในวินาทีที่คินเตรียมตัวจะชักมีดเพื่อเปิดฉากปะทะ จู่ๆ ไฟในห้องโถงก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอณู เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากข้างหลังคิน เสียงนั้นแหบพร่าและเบาหวิวราวกับมาจากหลุมศพ “พี่ครับ... พี่จริงๆ ด้วย” คินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แตะลงบนไหล่ มือของคนที่อยู่ข้างหลังนั้นเย็นจัดราวกับศพ แต่สัมผัสของมันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เขารีบหันกลับไปคว้าข้อมือคนปริศนาทันที แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อหนัง หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่มาพร้อมกับเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกยัดใส่มือ เมื่อไฟกลับมาติดสว่างอีกครั้ง ห้องโถงก็ว่างเปล่า บารอนหายไปแล้ว เหลือเพียงเซนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีประกายของความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด คินคลี่เศษกระดาษในมือออกด้วยหัวใจที่เต้นรัว ตัวอักษรลายมือที่เขามั่นใจว่าคือลายมือของน้องชายที่ตายไปแล้วเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า... ‘อย่าเชื่อใจคนที่สอนให้คุณรู้จักคำว่ารัก เพราะเขาคือคนที่ฆ่าผม’ คินเงยหน้าขึ้นมองเซนที่กำลังจ้องเขาอยู่ ความสงสัยในตัวตนของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทวีคูณขึ้นจนกลายเป็นความหวาดระแวงที่กัดกินใจ และในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน ร่างของบารอนก็เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป... คราวนี้เขาไม่ได้มองคิน แต่กลับมองไปที่เซนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการเยาะเย้ย “เซน... แผนที่นายวางไว้ดูเหมือนจะเริ่มพังไม่เป็นท่าแล้วนะ เพราะ ‘ตัวหมาก’ ของนาย เริ่มจำได้แล้วว่าใครกันแน่คือเจ้าของเชือกที่ล่ามคอมันอยู่” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนอันตรายนี้ไปพร้อมกับแบล็กเวลเวตนะคะ