สัมผัสอันตราย

"ถ้าคิดจะฆ่าผมด้วยมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ต้นขาขวาละก็ ผมแนะนำให้ใช้ปลายมีดที่คมกว่านี้หน่อยนะ คิน" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำให้คินตัวแข็งทื่อ ร่างสูงโปร่งของเซนที่แนบชิดอยู่ด้านหลังไม่มีทีท่าว่าจะถอยห่าง กลับกัน เขายิ่งกดน้ำหนักตัวลงมาจนคินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกแกร่งที่ประทับอยู่กับแผ่นหลังของตนเอง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของมาเฟียหนุ่มอบอวลไปทั่วห้องทำงานมืดสลัว คินไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณนักฆ่า แต่เขากลับผ่อนลมหายใจอย่างเชื่องช้า พลางแค่นยิ้มที่มุมปาก "แผนการที่พังไม่เป็นท่าของนายมันทำให้ผมมีเวลาเหลือพอที่จะคิดว่า จะเสียบมีดเล่มนี้เข้าที่หัวใจหรือหลอดลมของนายก่อนดี" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือหนาที่พันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของคินไว้เหนือศีรษะเริ่มออกแรงบีบเบาๆ สัมผัสของโซ่ตรวนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของห้องดูเหมือนจะไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อ 'กระตุ้น' ให้เกมนี้สนุกยิ่งขึ้น "ความแค้นของนายมันช่างเร่าร้อน..." เซนลากปลายนิ้วผ่านแนวสันกรามของคิน ก่อนจะวกกลับมาเชยคางให้ดวงตาสีเย็นชาคู่นั้นสบประสานกับนัยน์ตาสีสนิมเหล็กของเขา "แต่น่าเสียดาย ที่ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึกนั่น นายกลับกำลังสั่นเทาไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่นายกำลัง 'ตื่นตัว' เพราะรสสัมผัสของผม" "อย่ามั่นใจให้มากนัก เซน" คินสวนกลับทันควัน ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับ "เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าห้องนี้คือสังเวียน และวันนี้... ใครจะเป็นคนกุมเชือกที่ล่ามคอมันไว้ เดี๋ยวเราก็จะได้รู้กัน" คินสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการอย่างรวดเร็วด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ก่อนจะพลิกตัวกลับมาประชิดร่างหนา กรงเล็บแห่งนักฆ่าคว้าคอเสื้อของเซนแล้วกระชากเข้าหาตัว ในวินาทีนั้น มีดพกเล่มเล็กที่เขาซ่อนไว้ก็จ่ออยู่ที่หน้าท้องของมาเฟียหนุ่มพอดี เซนไม่ได้ขัดขืน เขากลับโน้มตัวลงมาให้ปลายมีดนั้นกดลึกลงไปจนทะลุผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวจนเปรอะเปื้อนคราบเลือดจางๆ "ถ้าจะแทง ก็แทงเลยคิน... แต่ถ้ามีดนั่นขยับพลาดไปแม้แต่นิ้วเดียว นายจะไม่ได้เห็นผมตาย แต่จะได้เห็น 'ความลับ' ของครอบครัวนายที่ถูกฝังอยู่ใน The Party Room แห่งนี้ตลอดกาล" คินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทะกับความต้องการที่จะรู้ความจริงจนเขาสับสน มือที่ถือมีดสั่นระริกไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะความสับสนที่กัดกินใจ เซนใช้จังหวะที่คินลังเล กดริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงแต่การหยั่งเชิงและการช่วงชิงอำนาจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากอย่างหิวกระหาย ในขณะที่มือของเซนเริ่มสำรวจร่างกายของคินอย่างถือสิทธิ์ ไม่ใช่การลูบไล้ด้วยความรัก แต่เป็นการ 'สำรวจร่องรอย' เพื่อหาว่านักฆ่าคนนี้ซ่อนอาวุธไว้ที่ไหนอีก คินตอบโต้กลับด้วยการกัดริมฝีปากอีกฝ่ายจนได้กลิ่นคาวเลือด ทั้งคู่แลกเปลี่ยนสัมผัสที่เจ็บปวดและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจะกลืนกินกันและกัน คินใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าขาของเซนเพื่อเป็นการเตือน แต่กลับถูกเซนยกตัวขึ้นอุ้มจนคินต้องตวัดขาเกี่ยวเอวสอบไว้โดยอัตโนมัติ "นายลืมไปแล้วหรือไง..." เซนผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร "ว่าในห้องนี้ อาวุธที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่มีดที่นายถือ... แต่คือความสัมพันธ์ที่นายพยายามปฏิเสธมาตลอดต่างหาก" คินแค่นหัวเราะ ทั้งที่หอบหายใจรุนแรง "ความสัมพันธ์? มันก็แค่เรื่องสนุกของมาเฟียที่เบื่อโลกอย่างนายเท่านั้นแหละ" "งั้นก็พิสูจน์สิ" เซนกระซิบเสียงต่ำพลางผลักร่างคินให้ไปกระแทกกับโต๊ะทำงานจนแฟ้มเอกสารกระจัดกระจาย "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่า นายเป็นแค่ 'ตัวหมาก' ที่ถูกผมจูงจมูก หรือเป็น 'ผู้เล่น' ที่พร้อมจะกระชากหน้ากากผมออกไปพร้อมๆ กับการถอดเสื้อผ้าของนาย" คินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเกลียดชังที่เคยมีกลับถูกแทรกแซงด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงเกินต้านทาน เขารู้ดีว่าหากก้าวข้ามเส้นนี้ไป เขาอาจจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก แต่ในเมื่อเซนเป็นกุญแจดอกเดียวที่ไขไปสู่ความจริงของครอบครัว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ในขณะที่คินกำลังจะตัดสินใจสอดมือเข้าไปใต้เสื้อสูทของเซนเพื่อกระชากปืนพกออกมาขู่เป็นครั้งสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะของ The Party Room ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน ไฟในห้องดับพรึบลงทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพกล้องวงจรปิด ทุกมุมห้องเริ่มปรากฏ 'ตัวหมาก' ตัวใหม่ที่คินไม่เคยเห็นมาก่อนก้าวออกมาจากเงามืดของผนังที่เลื่อนเปิดออก เซนชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้มองคิน แต่กลับมองไปที่จอภาพที่แสดงให้เห็นร่างของ 'ชายสวมหน้ากาก' คนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องเก็บแฟ้มลับขององค์กร และชายคนนั้น... กำลังถือสร้อยข้อมือที่เป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่คินเหลืออยู่ของแม่เขา "คิน... ดูเหมือนว่านายไม่ได้มีแค่ผมที่ต้องการหัวใจของนายในคืนนี้แล้วล่ะ" เซนพึมพำขณะคว้าปืนกระบอกคู่ขึ้นมา "เพราะคนที่นายตามหามาทั้งชีวิต กำลังจะถูกฆ่าทิ้งต่อหน้าต่อตาเราเดี๋ยวนี้" คินหันไปมองหน้าจอ ร่างกายชาวาบเมื่อเห็นความจริงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า... คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคนที่เขาสั่งฆ่าไปเมื่อสามปีก่อน! --- ขอบคุณที่ติดตามบทที่ 5 ไปพร้อมกับแบล็กเวลเวตนะคะ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ!