ความลับใต้เงา

กลิ่นไวน์แดงวินเทจยังคงอบอวลเจือจางอยู่ในอากาศ ตัดกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศที่ตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำจนเกือบแตะจุดเยือกแข็ง คินยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าตู้เซฟฝังผนังหลังภาพวาดสีน้ำมันยุคเรเนสซองส์ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังสัมผัสกับแป้นพิมพ์รหัสแบบสัมผัส เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงติ๊กเบAบๆ ของนาฬิกาโบราณในมุมห้อง แต่วี่แววความลังเลไม่มีอยู่บนใบหน้าเรียบเฉยนั้นเลยแม้แต่น้อย เซนไม่อยู่... ประธานแห่ง The Party Room คนนั้นทิ้งเขาไว้ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุด ภายใต้ข้ออ้างเรื่อง "การเจรจาธุรกิจระยะสั้น" แต่คินรู้ดีว่านี่คือเกม นี่คือกับดักที่อีกฝ่ายจงใจเปิดช่องให้เขาเดินเข้ามาติด *คลิก* ไฟสีเขียวดวงเล็กบนแผงตู้เซفสว่างวาบขึ้น พร้อมกับกลไกโลหะด้านในที่ปลดล็อกตัวเองอย่างแผ่วเบา คินผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด แววตาคมกริบกวาดมองเข้าไปด้านใน ท่าاصกลางกองเอกสารลับและแฟลชไดรฟ์สีดำทมิฬ สิ่งที่เขาตามหา—หลักฐานการสังหารหมู่ครอบครัวเมื่อสิบปีก่อน—วางนอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสกับกรอบโลหะของแฟลชไดรฟ์ เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง "ระวังหน่อยสิครับคนสวย... ของในนั้นมันเปราะบางกว่าที่คิดนะ" ร่างสูงใหญ่ของเซนก้าวออกมาจากเงาสลัวของม่านกำมะหยี่หนา นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจราวกับปีศาจยามค่ำคืน เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรูปงูเลื้อยพันที่ต้นคอ เซนไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวปะปนเข้ากับลมหายใจของคิน คินไม่ถอยหลัง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือซ้ายแอบเลื่อนไปกุมด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอวอย่างแนบเนียน "คุณไม่ได้อยู่ที่ชั้นล่าง" "ถ้าผมไม่อยู่ แล้วผมจะมาทันเห็นแมวขโมยตัวโปรดกำลังรื้อค้นของส่วนตัวผมได้ยังไงล่ะครับ?" เซนหยุดยืนห่างจากคินเพียงคืบเดียว ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเข้มของนักฆ่าหนุ่มราวกับจะอ่านทะลุไปถึงวิญญาณ "คุณอยากได้มันขนาดนั้นเลยเหรอ... ข้อมูลชุดนั้นน่ะ" "หลบไป เซน" คินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีดสั้นในมือถูกชักออกมาครึ่งนิ้ว แสงไฟสะท้อนคมมีดวับวาวบาดตา เซนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าหงุดหงิด เขายื่นมือหนาออกไป ปัดป้องคมมีดนั้นออกอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเชยคางคินขึ้นบังคับให้สบตา "รู้ไหมคิน... ทุกครั้งที่คุณทำท่าทางพยศแบบนี้ มันทำให้ผมอยากทำลายคุณให้แหลกคามือ แล้วค่อยเก็บเศษเสี้ยวของคุณไว้ดูเล่นคนเดียว" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิรอบตัวดูเหมือนจะพุ่งสูงขึ้นสวนทางกับเครื่องปรับอากาศ เซนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหูของคิน "แต่เสียดาย... ข้อมูลที่คุณกำลังถืออยู่ในมือตอนนี้ มันไม่ใช่ของจริงหรอกนะ" คินชะงักกุน มือที่ถือแฟลชไดรฟ์แข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เซนกระยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์จากมือของคินอย่างง่ายดาย แล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะทำงานอย่างไร้ค่า "ของจริงน่ะ... อยู่ที่นี่ต่างหากล่ะครับที่รัก" เซนแตะปลายนิ้วลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ตำแหน่งเดียวกับหัวใจที่เต้นรัว "อยากได้ไหม? ถ้าอยาก... ก็ลองเอาออกมาจากตัวผมดูสิ" แต่อثิบายความระทึกยังไม่ทันจดจ่อ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง แรงสั่นสะเทือนทำให้กรอบรูปบนผนังร่วงลงมาแตกกระจาย ไฟฉุกเฉินสีแดงส้มสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องทำงาน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องระรัวไปทั่วตึก เซนหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยพราวระยับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขากระชากข้อมือของคินเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของนักฆ่าแนบชิดกับอกกว้าง "หึ... ดูเหมือนว่าหนูตัวอื่นจะแอบเข้ามาในบ้านเราซะแล้วสิ คิน..." ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แบล็กเวลเวตสัญญาว่าจะพาคุณดิ่งลึกสู่ความระทึกในตอนต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ!