กับดักหนู

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอของเหล็กเย็นเยียบในอากาศชวนให้ลมหายใจสะดุด ปลายจมูกของคินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกแกร่งที่บดเบียดแผ่นหลังเข้ามาจนแทบไร้ช่องว่าง เสียงกระซิบพร่าที่ข้างใบหูนั้นไม่ต่างจากเสียงขู่ของสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “อย่าพยายามขยับเลยคิน ยิ่งเธอสั่น อัตราการเต้นของหัวใจเธอก็ยิ่งฟ้องว่าเธอกำลังกลัว... หรือว่าตื่นเต้นกันแน่?” เซนออกแรงบีบข้อมือของร่างโปร่งให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มลากผ่านลำคอระหงของคินอย่างแช่มช้า แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ซ่อนอยู่ในความมืดจ้องมองใบหน้าที่พยายามรักษาความนิ่งเฉยไว้ราวกับหน้ากากน้ำแข็ง คินขบกรามแน่น สัมผัสจากมือของเซนที่เลื่อนขึ้นมาหยุดอยู่ที่ต้นคอทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว พื้นที่ชั้นใต้ดินที่เขาแอบย่องเข้ามาคือจุดยุทธศาสตร์ขององค์กร หากพลาดไปเพียงนิดเดียว ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาคงจบสิ้นลงตรงนี้ “ปล่อย” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาดุจเดิม แม้ในใจจะประเมินสถานการณ์อย่างบ้าคลั่ง “ฉันแค่เดินหลงทาง” “คำโกหกที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลยนะ” เซนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มนั้นสั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังของคนในอ้อมกอด “ทางไปห้องน้ำของชั้นบนสุด ไม่ได้แปลว่าต้องมุดผ่านรหัสล็อคชั้นที่สิบสามหรอกนะคิน... หรือว่าหนูตัวนี้มีรสนิยมชอบของหายากถึงขนาดกล้าเอาชีวิตมาเสี่ยง?” เซนหมุนตัวคินกลับมาเผชิญหน้ากันอย่างกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของนักฆ่ากระแทกเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เซนใช้มือทั้งสองข้างยันผนังขนาบข้างตัวคินไว้ กักขังเขาไว้ในกรงขังที่สร้างจากร่างกายกำยำของมาเฟียหนุ่ม แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคิน เขาพยายามสบตากับเซนอย่างท้าทาย แม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายอ่านเกมเขาออกหมดแล้ว ในมือของคินยังมีกุญแจดิจิทัลที่เขาฉกมาจากห้องทำงานของมือขวาเซนก่อนหน้านี้อยู่เลย หากมันร่วงหล่นลงพื้น ทุกอย่างคงจบสิ้น “ถ้าฉันเป็นหนู... คุณก็คงเป็นกับดักที่ห่วยแตกที่สุด” คินโต้ตอบ พยายามข่มความตื่นตระหนกไว้ใต้แววตา “คิดว่าวิธีนี้จะทำให้ฉันกลัวเหรอ?” เซนโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวแก้มของคิน “ฉันไม่ได้อยากให้เธอกลัวคิน... ฉันแค่อยากให้เธอรู้ตัวว่า 'พื้นที่' ตรงนี้มันเป็นของฉัน และทุกสิ่งที่อยู่ในนี้... รวมถึงเธอก็ด้วย” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแบบไร้เสียง (Silent Alarm) ก็สั่นสะเทือนผ่านนาฬิกาข้อมือของเซน เขาสังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวของคินในวินาทีนั้น ทันทีที่เซนชะงักไปครู่เดียว คินก็ตัดสินใจทันที เขาใช้จังหวะที่เซนเผลอ กระแทกเข่าเข้าที่หน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง ก่อนจะบิดตัวหลุดจากการพันธนาการ แต่เซนไม่ใช่มาเฟียกระจอก เขารวบเอวคินไว้แน่นแล้วเหวี่ยงร่างบางไปทับลงบนโต๊ะทำงานโลหะข้างๆ เสียงข้าวของบนโต๊ะร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น คินพยายามคว้าปืนพกที่เหน็บไว้ด้านหลัง แต่เซนกลับเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของคินแล้วกดตรึงไว้กับโต๊ะด้วยมือข้างเดียว “ใจร้อนจังนะ” เซนยิ้มมุมปาก ความเย็นชาเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ดูอันตรายกว่าเดิม “ในเมื่อเธออยากเล่นซ่อนหากับฉันขนาดนี้ ฉันก็คงต้องให้บทเรียนที่ทำให้เธอจำไปจนวันตายแล้วล่ะ” “แกไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการ เซน” คินกัดฟันพูด ความเจ็บจากการถูกกดทับไม่ได้ทำให้เขาหวั่นเกรงเท่ากับสายตาที่มองทะลุเข้ามาถึงจิตวิญญาณ เซนไม่ได้ตอบ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูคินอีกครั้ง “งั้นเหรอ? แต่ฉันว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะได้ตอนนี้... มันคุ้มค่ากว่าข้อมูลลับพวกนั้นเยอะเลย” ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดนับสิบคนดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้ตามสัญญาณเตือนที่คินเป็นคนไปกระตุ้นมันเข้าโดยไม่ตั้งใจ เซนชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก คินเห็นจังหวะที่เซนเสียสมาธิ เขาอาศัยช่วงเสี้ยววินาทีก่อนที่บอดี้การ์ดจะพรวดพราดเข้ามา ถีบเซนเต็มแรงจนอีกฝ่ายเสียหลัก ก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวของสังเวียนลับด้านล่าง เศษกระจกแตกกระจายดั่งหิมะสีเงินท่ามกลางความมืดมิด เซนรีบลุกขึ้นคว้าตัวคินไว้ได้เพียงชายเสื้อ แต่คินตัดสินใจกระตุกปมเสื้อทิ้งและปล่อยตัวดิ่งลงสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างไม่ลังเล ร่างของนักฆ่าลอยละลิ่วท่ามกลางเสียงกรีดร้องของบอดี้การ์ดที่ตามมาไม่ทัน เซนยืนมองลงมาจากหน้าต่างที่แตกหัก สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่เป็นความรุ่มร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง แต่ในจังหวะที่คินกำลังจะแตะพื้นสังเวียน แสงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็สาดส่องลงมาจนตาพร่า เสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มจากฝูงชนใน 'The Party Room' เงียบกริบลงทันทีเมื่อร่างของคินร่วงลงมากลางสังเวียนที่ควรจะเป็นที่สำหรับนักมวยปล้ำ... ไม่ใช่นักฆ่า และคนที่ยืนรออยู่ตรงกลางสังเวียนนั้น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาคาดคิด แต่เป็นใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน คนที่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้คินยอมแลกทุกอย่างเพื่อแก้แค้น “ไง... น้องชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ” แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 7 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมานะคะ