พันธะสัญญาเลือด

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศจนน่าอึดอัด คินกระชับปืนพกในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสดกลางห้องโถงที่เงียบสงัด “ไง... น้องชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความรื่นรมย์ราวกับเขากำลังทักทายมิตรสหายเก่าแก่ในงานเลี้ยงน้ำชา ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่เพิ่งบุกฝ่าด่านนรกเข้ามาเพื่อจะเด็ดหัวเขา คินไม่ตอบ เขาก้าวเท้าเงียบเชียบเข้าไปใกล้ขึ้น ปลายกระบอกปืนจ่อตรงไปยังหน้าผากของอีกฝ่าย “เลิกเล่นละครเสียที เซน นายรู้ดีว่าวันนี้ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของคิน ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีการหวาดกลัว มีเพียงประกายวาวโรจน์ที่ทำให้คินรู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษจ้องมอง “การล้างแค้นงั้นเหรอ? การฆ่าฉันจะทำให้ครอบครัวนายฟื้นขึ้นมาหรือยังไงคิน นายก็รู้ว่าใน 'The Party Room' แห่งนี้ ความตายเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการแลกเปลี่ยน” เซนวางแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะ เสียงแก้วกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของคิน “แต่นายรู้ไหม... ว่านายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือมาตลอด” คินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ความสับสนฉายชัดขึ้นบนใบหน้าที่มักจะไร้อารมณ์ “แกหมายความว่ายังไง” “หมายความว่าคนที่ส่งนายมาให้ฆ่าฉัน คือคนเดียวกับที่กดปุ่มทำลายชีวิตครอบครัวนายเมื่อสิบปีก่อนยังไงล่ะ” เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะปัดฝุ่นบนสูทราคาแพง ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาคินอย่างใจเย็น แม้จะมีกระบอกปืนจ่ออยู่ที่อก แต่เขากลับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย “โกหก” คินคำราม ลมหายใจเริ่มหอบถี่ ความแค้นที่สั่งสมมานานเริ่มปะทุจนควบคุมยาก “ฉันไม่เคยโกหกเรื่องธุรกิจ” เซนก้าวเข้าประชิดจนปลายกระบอกปืนแนบสนิทกับอกซ้ายของเขา คินรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของอีกฝ่าย “คิน... แทนที่จะเป็นศัตรูกับฉัน มาเป็นมือขวาให้ฉันไหม? ฉันจะให้นายเข้าถึงแฟ้มลับทุกอย่างในองค์กรนี้ เราจะไปจัดการพวกมันด้วยกัน คนที่บงการให้ชีวิตนายต้องพังทลาย” ข้อเสนอที่น่าเหลือเชื่อทำเอาคินนิ่งงัน นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกสั่นระริก นี่คือกับดักหรือโอกาส? หัวใจของเขาเหมือนถูกเหวี่ยงไปมาระหว่างความต้องการล้างแค้นที่เร่าร้อน กับความเยือกเย็นของเหตุผลที่บอกให้เขาระวังตัว “ทำไมถึงเป็นฉัน?” คินเค้นเสียงถาม เซนยกยิ้มมุมปาก เขาใช้นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะปากกระบอกปืนแล้วค่อยๆ ดันมันลงอย่างช้าๆ นัยน์ตาของเขามีความอ่อนโยนผิดปกติแฝงอยู่ “เพราะฉันไม่เคยเห็นใครที่เปล่งประกายในความมืดได้งดงามเท่านายอีกแล้ว... เราคือเผ่าพันธุ์เดียวกัน คิน นายเกิดมาเพื่ออยู่บนจุดสูงสุดของสังเวียนนี้ ไม่ใช่เป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่รอวันถูกทิ้ง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุด คินมองใบหน้าของคนที่เขาเคียดแค้นมาตลอดชีวิต ความเกลียดชังกำลังถูกแทนที่ด้วยความกังขาที่หนักหน่วงกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง แสงไฟในห้องสลัวลงจนแทบมองไม่เห็นทาง และก่อนที่คินจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ปิดสนิทก็ถูกพังเข้ามาโดยชายชุดดำนับสิบคนที่เขารู้จักดี... คนที่เป็น 'เจ้านาย' เก่าที่ส่งเขามาทำภารกิจนี้ “ดูเหมือนว่า ‘เจ้าของ’ ของนายจะอดใจรอไม่ไหวนะ” เซนกระซิบข้างหูคิน เสียงของเขายังคงเย็นชาแต่กลับมีรอยยิ้มที่แฝงความนัย “ว่ายังไงล่ะ... จะร่วมมือกับศัตรู หรือจะจบชีวิตลงในฐานะคนทรยศของพวกมัน?” คินหันไปมองกลุ่มชายชุดดำที่เล็งอาวุธมาทางพวกเขา ก่อนจะกลับมามองเซนที่ยังคงยืนนิ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย คินตัดสินใจลดปืนลงช้าๆ แต่แทนที่จะวางมัน เขาเลื่อนมือไปคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอวแล้วหมุนตัวกลับหลัง เตรียมปะทะกับศัตรูที่กำลังกรูเข้ามา เซนหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ “เลือกได้ดีนี่... ถ้างั้น ก็มาเริ่มเต้นรำในนรกด้วยกันเลย” แต่ในขณะที่กระสุนนัดแรกกำลังจะลั่นออกมา ชายชุดดำคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกลับถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้คินต้องชะงักค้างไปทั้งตัว มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่คินเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน “พี่... พี่จริงๆ ด้วยเหรอ?” คินพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ก่อนจะเล็งกระบอกปืนมาที่คินแล้วลั่นไกทันทีโดยไม่มีคำตอบใดๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ แบล็กเวลเวต