คำลวงที่หวานล้ำ

“ถ้าจะฆ่ากัน ก็ลงมือให้เร็วกว่านี้หน่อย อย่ามัวแต่ลูบไล้ปลายมีดเล่นแบบนั้นเลยค่ะ มันเสียเวลา” เสียงของคินราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กรุด้วยไม้โอ๊คหนาทึบของ 'The Party Room' ปลายนิ้วเรียวยาวของเซนกำลังลากผ่านแนวกรามคมสันของนักฆ่าหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบจากมีดพกที่ถูกซ่อนไว้ในแขนเสื้อของคินกดแนบอยู่กับหน้าท้องของเจ้าของสถานที่ ราวกับจะเตือนว่าความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ลมหายใจกั้น เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด เขาไม่เพียงไม่ถอยหนี แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของคิน “ใจร้อนจังนะคะที่รัก... คุณรู้ไหมว่าการรีบร้อนในสังเวียนนี้ มักจะนำไปสู่ความผิดพลาดที่เรียกคืนไม่ได้เสมอ” คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย ในนั้นไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงประกายวาวโรจน์ของความปรารถนาที่เขายังหาคำนิยามไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด คินเกลียดการที่ตัวเองไม่อาจอ่านเกมของชายผู้นี้ออก เกลียดการที่ทุกครั้งที่เซนขยับตัวเข้าใกล้ จังหวะการเต้นของหัวใจที่ควรจะนิ่งสนิทกลับเริ่มแกว่งไกวเหมือนเข็มทิศที่ถูกแม่เหล็กแรงสูงรบกวน “อย่าเรียกฉันว่าที่รัก” คินเอ่ยลอดไรฟัน แรงกดจากมีดเพิ่มขึ้นจนผ้าเนื้อดีของสูทเซนเริ่มบุ๋มลงตามรอยคมเหล็ก “คุณก็รู้ว่าหน้าที่ของฉันคืออะไร และคุณก็รู้อีกว่าถ้ามีโอกาส ฉันจะไม่ลังเลที่จะฝังมันลงไปในอกคุณ” “ฉันรู้ค่ะ” เซนกระซิบข้างใบหู นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากล่างของคินอย่างถือวิสาสะ “นั่นคือสิ่งที่ทำให้คุณน่าหลงใหลที่สุด... สัญชาตญาณนักล่าที่ไม่มีความปรานี แต่น่าเสียดายนะคะ ที่ในฐานะเจ้าของ ‘สนามเด็กเล่น’ แห่งนี้ ฉันมีกฎเหล็กว่าห้ามทำลายของเล่นชิ้นที่โปรดปรานที่สุดโดยเด็ดขาด” คินกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาจนใบหน้าห่างกันเพียงมิลลิเมตร นัยน์ตาสีรัตติกาลของนักฆ่าสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะฉาบด้วยความเย็นชาดังเดิม “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ เซน” “งั้นลองพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ” เซนเอ่ยท้าทาย แววตาเจ้าเล่ห์ทอประกาย “พิสูจน์ว่าคุณคือ ‘เพชฌฆาต’ ที่ไร้หัวใจจริงๆ ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มที่กำลังหลงทางในวังวนความแค้นที่ไม่มีวันจบสิ้น” คินชะงักไป คำพูดนั้นจี้เข้าที่แผลสดในใจอย่างจัง การล้างแค้นคือเป้าหมายเดียวที่ผลักดันให้เขามีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ แต่มือที่ถือมีดกลับสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่เริ่มกัดกินหัวใจ—เขากำลังหวั่นไหวให้กับศัตรูที่ควรจะกำจัดทิ้งเสียตั้งแต่แรกพบ มือของเซนเลื่อนจากคางลงมาที่ข้อมือของคิน ออกแรงบีบเบาๆ อย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น เป็นการบังคับให้คินปล่อยมีดลงบนพรมหนานุ่ม เสียงเหล็กกระทบพื้นดังก้องกังวานในโสตประสาท ก่อนที่มือใหญ่จะรวบข้อมือทั้งสองข้างของคินไขว้ไว้เหนือศีรษะ คินพยายามขัดขืนแต่กลับพบว่าอีกฝ่ายมีพละกำลังมหาศาลกว่าที่คิด กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบและน้ำหอมราคาแพงจากตัวเซนฟุ้งกระจายอยู่รอบตัว มันเป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจแต่กลับดึงดูดให้เขารู้สึกมึนงงจนเผลอไผล “คุณกำลังมองฉันด้วยสายตาที่ไม่ได้อยากจะฆ่าฉันนะคะ คิน” เซนเอ่ยเสียงพร่าพลางก้มลงกระซิบที่ซอกคอ “นั่นคือความผิดพลาด... หรือว่านี่คือคำลวงที่คุณใช้หลอกตัวเองกันแน่?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คินเม้มปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขากดทับเอาไว้กำลังจะระเบิดออก เขาควรจะผลักอีกฝ่ายออกไป แต่กลับพบว่าร่างกายของตัวเองทำได้เพียงนิ่งค้าง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างของมาเฟียหนุ่มซึมซับเข้ามาแทนที่ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกัน ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งอันตราย เสียงสัญญาณเตือนภัยลับขององค์กรก็ดังแผ่วๆ ขึ้นจากเครื่องรับในกระเป๋าเสื้อของคิน มันคือรหัสเรียกตัวที่หมายถึงการทำงานพลาด หรือบางที... อาจจะเป็นสัญญาณว่า ‘ตัวจริง’ กำลังจะปรากฏตัวขึ้น เซนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น เขาผละออกจากคินด้วยความรวดเร็วที่ต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ แววตาที่เคยฉาบไปด้วยความเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาแบบมาเฟียที่พร้อมจะหักคอใครก็ได้ “ดูเหมือนว่า ‘คำเชิญ’ ของค่ำคืนนี้จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ” เซนหันไปหยิบปืนพกกระบอกสวยที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม “คุณต้องเลือกแล้วนะคิน... จะเป็นนักฆ่าที่ทำตามคำสั่งของพวกมันต่อไป หรือจะเป็นอิสระในแบบที่ฉันเตรียมไว้ให้” คินมองแผ่นหลังของเซนสลับกับประตูห้องที่เริ่มมีเงาดำทาบทับเข้ามาจากด้านนอก สัญชาตญาณนักฆ่าบอกให้เขาเลือกทางรอด แต่หัวใจที่เพิ่งจะเต้นผิดจังหวะเมื่อครู่กลับเรียกร้องให้เขาก้าวไปข้างๆ ชายคนนี้ ในวินาทีที่ประตูกำลังจะถูกพังเข้ามา เซนหันกลับมามองคินด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “ถ้าคุณก้าวออกไปทางประตูนั้น คุณคือศัตรูของฉัน... แต่ถ้าคุณเลือกที่จะหลบอยู่ข้างหลังฉัน คืนนี้เราอาจจะได้เห็นว่าใครกันแน่ที่ต้องตายก่อนกัน” คินยังไม่ทันได้ขยับตัว ประตูเหล็กบานหนาก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ฝุ่นควันคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ คินคว้ามีดขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะพุ่งตัวออกไป สัมผัสจากมือของเซนที่ดึงแขนเขาไว้จนแนบชิดทำให้นักฆ่าหนุ่มต้องชะงัก เซนกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าคมมีด “ลืมบอกไปค่ะ... ข้อมูลที่คุณพยายามตามหามาตลอด มันไม่ได้อยู่ในองค์กรนั้นหรอก แต่มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของฉัน... และฉันเพิ่งจะทำมันหายไปในกองไฟเมื่อนาทีที่แล้วนี่เอง” คินเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนตัวสั่น แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ เซนกลับกดจูบลงบนขมับเขาเบาๆ ท่ามกลางเสียงกระสุนที่เริ่มสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง “เรามาเริ่มเกมจริงจังกันเถอะค่ะ... ที่รัก” หวังว่าตอนที่เก้านี้จะถูกใจรี้ดทุกคนนะคะ แบล็กเวลเวตจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้เดือดกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!