ศัตรูหัวใจ

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเซน ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ชวนให้ผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย เมื่อปลายกระบอกปืนสีเงินเงาวับถูกวางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา โดยมีสายตาคมกริบของคินจ้องมองมันราวกับจะเผาให้ละลาย “นายควรจะหัดวางอาวุธลงบ้างนะคิน นี่มันห้องทำงาน ไม่ใช่สนามยิงปืน” เซนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูผ่อนคลายเกินเหตุ เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นแกว่งเบาๆ แสงไฟสลัวในห้องทำให้ดวงตาของมาเฟียหนุ่มดูวูบไหวราวกับเสือที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อ คินไม่ตอบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ร่างกายตึงเกร็งอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นความเย็นชาของเขาออกมาจนถึงขีดสุด “ในที่ที่นายอยู่ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับอาวุธหรอก เซน” “รวมถึงที่นี่ด้วยหรือเปล่า?” เซนโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงแก้วกระทบโต๊ะดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิดในความรู้สึกของคนฟัง “ฉันรู้ว่านายกำลังตามล่าพวกมันอยู่ แต่การที่นายเอาตัวมาผูกติดกับฉัน... มันทำให้คนอื่นมองว่านายเป็น 'ของเล่น' ของฉันนะ” คินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นคมปลาบดุจใบมีด “ถ้าใครมองแบบนั้น ก็ส่งมันมาให้ฉันจัดการเสียสิ จะได้ไม่ต้องมีใครกล้าพูดเรื่องนี้อีก” ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและไร้ความเกรงใจ ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของชายในชุดสูทสีครีมดูสะอาดตา แต่แฝงไปด้วยรัศมีของนักล่าที่เจนจัดก้าวเข้ามาด้านใน เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เดเมียน' คู่แข่งทางธุรกิจที่ผูกขาดตลาดการค้าผิดกฎหมายในเขตเหนือและเป็นศัตรูตัวฉกาจของเซนมาอย่างยาวนาน “ที่นี่ดูคับแคบไปถนัดตาเลยนะเซน ตั้งแต่มี 'สัตว์เลี้ยง' เข้ามาเดินเพ่นพ่าน” เดเมียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นราคาแพงกลับจ้องมองไปที่คินด้วยแววตาหยามเหยียด เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกจากตัวเขา “เดเมียน... กฎของ The Party Room คือการได้รับเชิญก่อนจะเข้ามา นี่ไม่ใช่ถิ่นของนาย” “โอ้ อย่าใจร้อนนักเลย” เดเมียนเดินไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของคิน เขาก้มตัวลงกระซิบเบาๆ แต่จงใจให้เซนได้ยิน “คิน... ใช่ไหม? ฉันได้ยินเรื่องฝีมือของนายมาพอสมควร การฆ่าเพื่อล้างแค้นน่ะมันน่าเบื่อ แต่ถ้าเปลี่ยนมาฆ่าเพื่อแลกกับอำนาจที่เหนือกว่าล่ะ นายสนใจไหม?” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คินยังคงนิ่งเฉย นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเดเมียนด้วยสายตาที่ไร้ก้นบึ้ง “ถ้าฉันจะฆ่าใคร ฉันทำด้วยความพอใจ ไม่ใช่ด้วยคำสั่งของคนอื่น” “เด็ดเดี่ยวดีนี่” เดเมียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ “นี่คือข้อมูลที่นายตามหา... ชื่อคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของครอบครัวนาย และแผนผังองค์กรที่นายอยากจะถล่ม ถ้าอยากได้มัน ก็แค่เดินออกจากห้องนี้ไปกับฉัน ทิ้งที่นี่ไว้ข้างหลัง” คินชะงัก สายตาของเขาเหลือบมองซองเอกสารนั้นเพียงเสี้ยววินาที หัวใจที่เคยด้านชาเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดหลายปี “อย่าไปนะคิน” เซนเอ่ยเสียงต่ำ มือของเขาวางลงบนปืนที่คินวางทิ้งไว้เมื่อครู่ แต่ไม่ได้หยิบมันขึ้นมา “ถ้าเขารู้เรื่องนี้ นายก็รู้ว่าเขามีมันไว้เพื่อแลกเปลี่ยนกับอะไร” คินลุกขึ้นยืนช้าๆ ความกดดันระหว่างทั้งสองฝั่งตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างเซนและเดเมียน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เดเมียนรอคอยคำตอบด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า ส่วนเซนก็จ้องมองคินด้วยสายตาที่ซ่อนความเจ็บปวดลึกๆ เอาไว้ คินยื่นมือออกไปหาซองเอกสารนั้น... แต่ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกระดาษ เขาพลันหันกลับมาคว้าปืนของเซนแล้วจ่อเข้าที่ขมับของเดเมียนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ “นายคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไง” คินเอ่ยเสียงเรียบ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของเดเมียน “ข้อมูลในซองนี่คือของจริง แต่ข้างในนั้นมีรหัสระเบิดที่ผูกไว้กับตัวนาย... ถ้าฉันแตะมัน นายก็จะกดระเบิดที่ฝังอยู่ใต้ห้องนี้ทิ้งพร้อมกับพวกเราทุกคน” เดเมียนเบิกตากว้าง รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยว “นายฉลาดกว่าที่คิดนะ... แต่คิดเหรอว่าฉันมาคนเดียว?” ทันใดนั้น หน้าต่างกระจกกันกระสุนบานใหญ่ของห้องทำงานก็แตกกระจายออกด้วยแรงระเบิดจากภายนอก เงาดำนับสิบสายพุ่งตัวเข้ามาในห้องพร้อมอาวุธครบมือ! คินกระชากตัวเดเมียนมาเป็นโล่กำบังในจังหวะเดียวกับที่เซนคว้าเก้าอี้ทุ่มใส่พวกที่บุกเข้ามา ความโกลาหลระเบิดขึ้นกลางห้องทำงานที่เคยเงียบสงบ เสียงปืนดังกึกก้องสลับกับเสียงกระจกแตกละเอียด เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปตามผนังห้องสีขาวที่เคยสะอาดตา คินและเซนยืนพิงหลังกันอยู่กลางกองศพที่เริ่มทับถมกัน “แผนบีล่ะ?” คินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเหนี่ยวไกสังหารศัตรูที่พุ่งเข้ามา เซนหัวเราะร่าท่ามกลางเสียงกระสุน “ไม่มีแผนบี มีแต่แผนฆ่าให้เรียบ... แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะมาตายที่นี่วันนี้ ไม่ใช่แค่พวกเรานะคิน” ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียว แต่ในแววตานั้นมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในขณะที่คินกำลังจะลั่นไกปิดฉากเดเมียน เสียงกริ่งโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานที่ยังไม่ถูกทำลายก็ดังขึ้น เสียงที่ปลายสายเป็นเสียงของหญิงสาวที่คินรู้จักดี... เสียงของคนที่เขาสั่งให้ฆ่าไปตั้งแต่สามปีก่อน! "คิน... ความแค้นของนายยังไม่จบลงแค่นี้หรอกนะ เพราะคนที่นายฆ่าไปน่ะ... คือน้องสาวฝาแฝดของฉันต่างหาก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะคะ รี้ดทุกคนเตรียมใจให้พร้อมสำหรับตอนถัดไปได้เลยค่ะ!