กระสุนนัดแรก

"กระสุนนัดนั้น... ไม่ได้ถูกฝังลงในร่างของน้องสาวฉันด้วยความบังเอิญ แต่มันถูกประทับตราไว้ด้วยความอาฆาตที่นายพยายามปิดตายมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจที่เน่าเฟะนั่นไงล่ะ คิน" เสียงของชายหนุ่มปริศนาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในบาร์ ‘The Party Room’ ไม่ได้มีเพียงความเกลียดชัง แต่มันแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้แก้วคริสตัลบนบาร์สั่นไหว คินไม่ได้หันไปมองทันที เขายังคงประคองแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางนิ่งสงบ แววตาคมกริบดุจมีดโกนสะท้อนเงาของชายแปลกหน้าผ่านกระจกเงาด้านหลังบาร์ เซน ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลในมุมมืดของบาร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสงไฟนีออนสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาวางมือบนปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างใจเย็น ราวกับกำลังชมโชว์ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในค่ำคืนนี้ "แขกที่ไม่ได้รับเชิญมักจะจุดจบไม่สวยเสมอ... คุณว่าไหม คิน?" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ คินขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับชายแปลกหน้า มือขวาของเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ปืนกระบอกสีดำด้านถูกชักออกมาจากซองใต้เสื้อสูทและจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของชายคนนั้นในระยะประชิด โดยที่คนถูกจ่อแทบไม่ทันกระพริบตา "ถ้าอยากตาย ก็แค่บอก... ไม่ต้องพร่ำเพ้อเรื่องความแค้นให้เสียเวลา" คินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับมีความไหววูบที่ปิดไม่มิด ชายแปลกหน้าหัวเราะร่วนท่ามกลางปลายกระบอกปืน เขาไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังก้าวเข้ามาหาคินจนปลายกระบอกปืนสัมผัสกับผิวหนังหน้าผากของเขา "ฆ่าฉันสิ! แล้วนายจะไม่มีวันได้รู้ว่า 'ความจริง' ที่น้องสาวแฝดของฉันทิ้งไว้ก่อนลมหายใจสุดท้ายคืออะไร... นายคิดว่านายเป็นคนฆ่าเธอ แต่เปล่าเลย คิน... คนที่ลั่นไกน่ะ คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนายต่างหาก!" บรรยากาศในบาร์พุ่งทะยานสู่จุดเดือดทันที คินขมวดคิ้วแน่น แรงกดดันในห้องเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ สายตาของเขาเหลือบมองไปทางเซนที่ยังคงนั่งยิ้มบางๆ อยู่ที่เดิม ความสงสัยที่คินพยายามปัดทิ้งเริ่มกลับมาเกาะกินใจอีกครั้ง *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบ กระสุนนัดแรกไม่ได้พุ่งเข้าใส่ชายปริศนา แต่ถากผ่านไหล่ของคินไปกระแทกเข้ากับขวดเหล้าราคาแพงที่ชั้นวางด้านหลังจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังกังวานไปทั่วห้อง เหล่านักเที่ยวในบาร์ต่างแตกตื่นวิ่งหนีตายกันอลหม่าน แต่ทั้งสามคนยังคงยืนจ้องหน้ากันนิ่งราวกับโลกภายนอกไม่มีความหมาย "นายพลาดแล้วนะ" คินพึมพำขณะเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากหัวไหล่ เขาไม่ได้หันไปมองบาดแผล กลับพุ่งตัวเข้าใส่ชายปริศนาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป การดวลกันกลางบาร์เกิดขึ้นในพริบตา โต๊ะไม้โอ๊คหนาถูกถีบจนล้มระเนระนาด เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัดแข่งกับเสียงเพลงจังหวะเร้าใจที่ยังคงดังค้างอยู่ในลำโพง เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายดุร้ายราวกับนักล่าที่กำลังรอคอยเวลาปิดฉาก "พอได้แล้ว!" เซนตวาดเสียงดังก้อง ก่อนจะชักปืนของเขาออกมาแล้วยิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัดเพื่อหยุดการปะทะ คินหยุดชะงัก ชายแปลกหน้าคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น มือที่กำปืนสั่นเทาขณะพยายามเค้นหัวเราะ "เซน... นายคิดว่านายคุมเกมนี้อยู่เหรอ? นายมันก็แค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่พวกมันวางไว้... คิน! มองที่มือของมันสิ!" คินก้มมองมือของชายปริศนาที่เพิ่งถูกเขากระแทกจนร่วงลงพื้น บนนิ้วนางของชายคนนั้นมีแหวนตราประทับสีเงินรูปงูเกี่ยวกระหวัด หัวใจของคินเต้นผิดจังหวะ มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเห็นในวันที่ครอบครัวของเขาถูกสังหารเมื่อสิบปีก่อน ทันใดนั้น ไฟในบาร์ทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กรูเข้ามาจากทางประตูหลังของบาร์ คินสัมผัสได้ถึงไอเย็นของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับจากด้านหลัง "ลาก่อน... คนที่ถูกลืม" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นข้างหูของคิน พร้อมกับเสียงปลดเซฟปืนที่ดังชัดเจนในความมืด คินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าคราวนี้ไม่ใช่แค่การดวลปืน แต่เป็นการวางกับดักที่เขามีโอกาสรอดน้อยที่สุด เซนที่ควรจะอยู่ทางขวามือกลับเงียบหายไป ทิ้งให้คินต้องเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพังภายใต้เงาที่ไร้แสงสว่าง และในวินาทีที่นิ้วของผู้บุกรุกกำลังจะเหนี่ยวไก คินก็ได้ยินเสียงเซนกระซิบสวนกลับมาในความมืดที่ทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลังว่า... "ฉันไม่ได้เลือกข้างนายตั้งแต่วันแรกแล้วนะ คิน... คนที่นายควรระวังที่สุด ไม่ใช่คนข้างหน้า... แต่คือคนที่ยืนหายใจรดต้นคออยู่ข้างหลังนายตอนนี้ต่างหาก" แบล็กเวลเวตหวังว่าเรื่องราวที่เข้มข้นในตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงจนวางไม่ลงนะคะ