ร่องรอยการฆาตกรรม

ความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนที่จ่อแนบอยู่ตรงต้นคอ ไม่ได้ทำให้คินสะทกสะท้านเท่ากับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างใบหู มันเป็นเสียงของคนที่เขาเชื่อใจที่สุด... หรือคนที่เขาโง่เขลาพอจะให้ความสำคัญที่สุด "อย่าขยับเชียวล่ะ คิน" เซนกระซิบ ลมหายใจของอีกฝ่ายร้อนผ่าว ตัดกับความหนาวเหน็บของเหล็กกล้าที่แตะผิวเนื้อ "ถ้าขยับเพียงนิด นิ้วของฉันอาจจะลั่นไกไปโดนจุดที่นายเจ็บปวดที่สุดเข้า" คินไม่หันไปมอง เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในสังเวียนลับแห่งนี้มันชัดเจนจนน่าสะอิดสะเอียน มือของเขากำมีดสั้นในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ทำไม" คินเค้นถาม เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าตกใจ "ถามหาเหตุผลจากมาเฟียเนี่ยนะ?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือที่ถือปืนเลื่อนผ่านแก้มของคินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังลูบไล้สมบัติล้ำค่า "เหตุผลมันง่ายนิดเดียว... ฉันเบื่อที่จะเล่นเกมไล่ล่าแล้ว ฉันอยากให้เกมนี้มันจบลงด้วยชัยชนะของฉันเสียที" ในจังหวะที่คินตัดสินใจจะพลิกตัวสวนกลับด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง—รอยสักรูปงูเลื้อยผ่านกริชสีทองบนข้อมือของชายฉกรรจ์ที่นอนสิ้นใจอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปไม่กี่นิ้วในความมืดสลัว รอยสักนั้น... รอยสักที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าใบหน้าของตัวเอง! มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มกากี' องค์กรที่ฆ่าครอบครัวเขาในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน รอยสักที่ชายคนนี้พยายามจะปกปิดด้วยปลอกแขนหนาเตอะแต่กลับเผยออกมาเมื่อเสื้อเชิ้ตขาดวิ่นจากการต่อสู้ คินชะงัก ลืมความตายที่จ่อต้นคอไปชั่วขณะ เขาก้มลงมองศพนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความว่างเปล่ากลายเป็นความเคียดแค้นที่ปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้ดิน "นายเห็นอะไรหรือเปล่า?" เซนถาม เหมือนจะรู้ทันความเคลื่อนไหวของสายตาคิน แรงกดที่ต้นคอลดลงเล็กน้อย "มัน... มันคือคนที่ฆ่าครอบครัวฉัน" คินพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธที่อัดอั้น "คนพวกนี้อยู่ใน The Party Room ของนาย เซน! นายปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลอยู่ในอาณาจักรของนายได้อย่างไร!" เซนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดปืนลงอย่างช้าๆ เขาเดินอ้อมมาตรงหน้าคิน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยามนี้กลับดูเรียบเฉยจนน่ากลัว "นายคิดว่าคนแบบฉัน... จะไม่รู้หรือว่าใครเป็นคนฆ่าครอบครัวนาย?" คินกระชากคอเสื้อเซนเข้ามาใกล้ แววตาของเขาดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่จนตรอก "หมายความว่ายังไง! ตอบมา!" "ฉันรู้มาตั้งแต่วันแรกที่นายก้าวเข้ามาที่นี่" เซนตอบ สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่คินอ่านไม่ออก "แต่การฆ่าพวกมันทิ้งทันทีมันง่ายไปคิน... ฉันต้องการให้นายเห็นความเน่าเฟะของพวกมันด้วยตาตัวเองก่อนที่ฉันจะส่งพวกมันลงนรกพร้อมกับนาย" เซนขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างหูคินอีกครั้ง คราวนี้ความเย็นเยียบหายไป เหลือเพียงความร้อนแรงที่ทำให้คินใจสั่น "อยากล้างแค้นไหม? ในกระเป๋าเสื้อด้านในของศพนั้น... มีรายชื่อบัญชีดำที่นายตามหามาทั้งชีวิต ถ้าอยากได้ ก็เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสา แล้วตัดสินใจซะ ว่าจะเอาปืนนี้ไปจ่อหัวคนที่ฆ่าครอบครัวนาย... หรือจะหันมาฆ่าฉันที่กำลังมอบของขวัญชิ้นนี้ให้" คินผละออกจากเซน มือของเขาเอื้อมไปที่ร่างไร้วิญญาณนั้น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาควานไปในกระเป๋าเสื้อที่เปรอะเลือด ก่อนจะพบซองหนังสีดำเก่าๆ เล่มหนึ่ง มือของเขาสั่นระริกขณะเปิดออก กระดาษด้านในไม่ได้มีแค่ชื่อบัญชี แต่มันมีรูปถ่ายครอบครัวของเขาวางคู่กับรูปถ่ายของ 'คนที่บงการ' อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ทว่า ในวินาทีที่คินกำลังจะเพ่งมองใบหน้าบงการในรูปถ่ายให้ชัดขึ้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากเงามืดของทางเดินลับ ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามา แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่คุ้นเคยจนคินต้องหยุดหายใจ คนที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง! "วางปืนลงทั้งคู่นั่นแหละ" เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดที่พุ่งเข้าจับเป้าหมายไปที่หน้าอกของคินและเซนพร้อมกัน คินตัวแข็งทื่อ รูปถ่ายในมือร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือกับดักที่เขาก้าวเข้ามาด้วยความสมัครใจตั้งแต่วินาทีที่เริ่มเกมนี้แล้ว หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจและทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานของแบล็กเวลเวตเสมอมาค่ะ