เกมวัดใจ

กลิ่นดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากบาดแผลถากบริเวณหัวไหล่ของคิน กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเสื้อสูทเนื้อดีขาดวิ่น คินไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในมุมมืดของห้อง "ปฏิกิริยาตอบสนองยอดเยี่ยม... คิน" เซนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนพกกระบอกเล็กที่เพิ่งยิงออกไปเมื่อครู่ ควงไปมาอย่างใจเย็น "ยินดีต้อนรับสู่ The Party Room อย่างเป็นทางการนะ" "นี่คือวิธีต้อนรับแขกของพวกมาเฟียโรคจิตงั้นหรือ?" คินสวนกลับ น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับเสียงของใบมีดที่เสียดสีกัน เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความอำมหิต เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้ามาหาคินอย่างไม่เกรงกลัว พื้นพรมสีแดงฉานใต้ฝ่าเท้าดูราวกับกองเลือดที่พร้อมจะกลืนกินทุกคนที่ก้าวเข้ามาที่นี่ "ไม่ใช่แขกธรรมดาหรอก..." เซนหยุดยืนตรงหน้าคิน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนคินสามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่นและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวชายตรงหน้า "ผมไม่ได้ต้องการนักฆ่าที่แค่ฆ่าคนตาย แต่ผมต้องการคนที่จะมาอยู่เคียงข้างผม ในสังเวียนที่ไม่มีคำว่าปรานี" เซนหยิบเหรียญทองคำที่มีสัญลักษณ์รูปงูพันกริชขึ้นมาสองเหรียญ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงกลางห้อง เขาหยิบปืนที่ยังเหลือกระสุนเพียงนัดเดียวใส่เข้าไปในรังเพลิง แล้วหมุนมันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดัง 'แกร๊ก' ตามจังหวะที่หัวใจของใครหลายคนอาจจะหยุดเต้นไปแล้ว "เกมวัดใจ... ง่ายๆ เลยนะ" เซนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน "เราจะสลับกันยิงที่ขมับตัวเอง คนละหนึ่งนัด ใครที่กล้ากดไกปืนโดยไม่หลับตา คนนั้นจะเป็นฝ่ายชนะ แต่ถ้าใครดวงกุด... ก็ถือว่าจบเกมชีวิตที่นี่" คินไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาคว้าปืนกระบอกนั้นมาถือไว้ด้วยมือที่มั่นคง ราวกับมันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง สายตาของเขายังคงเย็นชา ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน นี่คือทางเดียวที่จะทำให้เขาเข้าใกล้ 'เป้าหมาย' ของเขาได้มากขึ้น "ถ้าฉันชนะ... ฉันต้องการอิสระในการเข้าถึงฐานข้อมูลลับของชั้นใต้ดิน" คินยื่นเงื่อนไข "ตกลง" เซนตอบรับทันควัน "แต่ถ้าฉันชนะ... นายต้องเป็นของฉัน เป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดในสังเวียนนี้" คินจรดปากกระบอกปืนเข้าที่ขมับซ้าย นิ้วเรียวเหนี่ยวไกด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน เสียง 'คลิก!' ดังขึ้นอย่างแห้งแล้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วห้อง เขายังมีชีวิตอยู่... คินส่งปืนคืนให้เซนด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซนรับปืนมาพลางยิ้มละไม เขามองคินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความอยากเอาชนะ แต่มันคือความหลงใหลในความกล้าบ้าบิ่นที่หาตัวจับยาก ร่างสูงจรดปากกระบอกปืนเข้าที่ขมับตัวเองบ้าง เขาหลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะกดไกปืน เสียง 'คลิก!' ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นอันว่าความตายยังคงปฏิเสธที่จะมาเยือนทั้งคู่ในคืนนี้ "นายชนะ... คิน" เซนวางปืนลง แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง ไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ ท่ามกลางความมืดมิด เสียงรองเท้าบูทหลายคู่เร่งฝีเท้าเข้ามาที่ประตูห้อง เซนคว้าข้อมือของคินไว้แน่น แรงดึงนั้นทั้งหนักแน่นและแฝงไปด้วยความต้องการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูคินด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความตื่นเต้น "ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะเกมของเรานะ... ถ้าไม่อยากตายที่นี่ คืนนี้เราต้องเล่นบท 'คู่รัก' ในคราบนักฆ่าไปก่อน" ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับลำแสงจากไฟฉายหลายดวงที่กราดส่องเข้ามา คินมองเห็นเงาร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่คุ้นตา มันคือหน่วยสังหารขององค์กรที่เขาตามล่ามาตลอดชีวิต แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักคือ 'เข็มกลัด' บนปกเสื้อของหัวหน้ากลุ่มที่บุกเข้ามา... มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลที่เขาเคยเห็นในวันที่ครอบครัวเขาถูกสังหาร ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก คินเตรียมจะพุ่งออกไป แต่เซนกลับล็อกตัวเขาไว้แน่น แล้วดึงร่างของคินเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะกระซิบเบาๆ "อย่าเพิ่ง... ถ้าอยากล้างแค้น สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือจูบผม... เดี๋ยวนี้" แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดเดอร์จะเพลิดเพลินกับเกมเดิมพันที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้และติดตามตอนต่อไปกันนะคะ