บัตรผ่านเข้าสู่นรก

"ถ้าจะตาย ก็ตายให้เงียบที่สุด เพราะฉันไม่อยากให้เสียงครางของแกมารบกวนดนตรีแจ๊สของฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในซอกตึกหลังคลับ 'The Party Room' กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง คินชะงักมือที่กำลังกระชับมีดสั้นเล่มบางเข้าที่ซองหนังใต้แขนเสื้อ ดวงตาคมกริบของนักฆ่าผู้ไร้หัวใจหรี่ลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่พุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ คินไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกฝึกมา เขาเลือกจะหยุดนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน "คนใหม่สินะ... ดูจากการก้าวเท้าที่พยายามจะไร้ร่องรอยนั่น ก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่ถ้าจะแทรกซึมเข้ามาในงานเลี้ยงของฉัน ความประหม่าที่ซ่อนอยู่ในเส้นเลือดนั่นน่ะ เก็บมันไว้ให้มิดกว่านี้หน่อยเถอะ" เงามืดตรงหน้าขยับเขยื้อน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวออกมาจากมุมตึก แสงไฟนีออนสลัวจากป้ายคลับสะท้อนใบหน้าคมสันที่มีเสน่ห์ดึงดูดจนน่าอันตราย 'เซน' เจ้าของสังเวียนนรกแห่งนี้ยืนกอดอก มองคินด้วยแววตาที่เหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อแสนสวยที่ดันหลงเข้ามาในถ้ำด้วยตัวเอง คินไม่ตอบโต้ทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตัว นี่คือครั้งแรกที่เขาสามารถฝ่าด่านระบบรักษาความปลอดภัยชั้นยอดเข้ามาถึงเขตชั้นในได้สำเร็จ แต่ทว่ากลับมาเจอกับ 'เจ้าบ้าน' ตั้งแต่ก้าวแรก "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์เรื่องฝีเท้าของฉัน" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องเลิกคิ้ว "งั้นมาเพื่ออะไรล่ะ? หรือว่าอยากจะเป็นของเล่นชิ้นใหม่บนสังเวียน?" เซนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกระยะหนึ่ง กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นฟีโรโมนที่เข้มข้นจนคนทั่วไปอาจจะขาสั่น แต่สำหรับคิน มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด เขารู้ดีว่าชายตรงหน้าไม่ใช่แค่มาเฟียธรรมดา แต่เป็นตัวอันตรายที่ควบคุมทุกตารางนิ้วในนรกแห่งนี้ คินขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขาพุ่งตัวเข้าหาเซนพร้อมกับมีดสั้นในมือที่เตรียมจะปาดเข้าที่ลำคอแกร่ง หากแต่เซนกลับไวกว่า เขาเอี้ยวตัวหลบอย่างง่ายดายราวกับเต้นรำ ก่อนจะคว้าข้อมือคินไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้คินต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บปวด "ใจร้อนจังนะ" เซนกระซิบข้างหูคิน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ต้นคอจนคนเย็นชาอย่างคินต้องขนลุกชัน "ความแค้นน่ะมันเป็นเชื้อเพลิงที่ดี แต่ถ้าใช้มันไม่เป็น มันจะเผาแกจนมอดไหม้ไปเสียก่อนที่จะได้ลงมือทำอะไร" คำว่า 'ความแค้น' กระแทกเข้ากลางใจของคินจนสั่นไหว เขาเพิ่งเข้ามาที่นี่ได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงในแหล่งอโคจรแห่งนี้ แต่คนตรงหน้ากลับอ่านทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนอ่านหน้ากระดาษ "แกเป็นใครกันแน่..." คินเค้นเสียงถาม มืออีกข้างพยายามดึงปืนพกออกมา แต่กลับถูกเซนกดร่างเขาติดกับผนังตึกด้วยแรงมหาศาล "ชื่อของฉันคือเซน และนับจากวินาทีนี้ไป... แกคือ 'แขกพิเศษ' ของฉัน" เซนยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจที่กำลังพึงพอใจกับสมบัติชิ้นใหม่ที่เพิ่งค้นพบ "บัตรผ่านเข้าสู่ที่นี่น่ะไม่ได้ใช้เงินซื้อหรอกนะ แต่มันใช้สิ่งที่ล้ำค่ากว่านั้น... เช่น ความลับที่แกกำลังปกปิดอยู่ไงล่ะ" คินรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ในจังหวะแรก ไม่ใช่เพราะฝีมือที่ด้อยกว่า แต่เพราะเขากำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยคำพูดและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ เซนค่อยๆ ปล่อยมือออก แต่อยู่ดีๆ เสียงไซเรนเตือนภัยภายในคลับก็ดังลั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่วิ่งกรูกันเข้ามาทางนี้ เซนไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของคินเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาหยิบแผ่นป้ายเหล็กสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปกามเทพถือปืนไขว้กันออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดมันลงในมือของคิน "นั่นคือบัตรผ่านของแก ถ้าแกอยากรอดไปจากที่นี่ในสภาพที่มีลมหายใจ... จงก้าวออกไปที่ใจกลางสังเวียนซะ" เซนขยิบตาให้หนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย คินกำป้ายเหล็กนั้นไว้แน่นจนขอบโลหะบาดฝ่ามือ เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นดิน เขาหันไปมองทางออกที่ถูกปิดตายด้วยรั้วไฟฟ้า แต่ในขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจพุ่งตัวออกไป อีกร่างหนึ่งที่สวมหน้ากากเงินก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของเซนเมื่อครู่ พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อมายังศีรษะของเขา "คุณเซนให้บัตรคุณไป แต่เขาไม่ได้บอกใช่ไหมว่า... บัตรใบนั้นต้องจ่ายคืนด้วยเลือดของเจ้าของมันเท่านั้น" เสียงปืนเก็บเสียงดัง 'ฟึ่บ' ขึ้นหนึ่งครั้ง ท่ามกลางความตกตะลึง คินจะเอาตัวรอดจากคมกระสุนที่ไร้เสียงนี้ได้อย่างไรในคืนแรกที่เขาก้าวเข้าสู่ขุมนรกนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้นะคะ แบล็กเวลเวตจะพาทุกคนไปสัมผัสความระทึกใจในตอนต่อไปด้วยกันค่ะ