ความอดทนที่ขาดสะบั้น

“สิบปี... นานพอที่จะทำให้คนเป็นกลายเป็นศพที่เน่าเปื่อย แต่ดูเหมือนความแค้นของแกจะยังสดใหม่เหมือนเมื่อวานเลยนะ คิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท คินกำด้ามปืนในมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางม่านฝุ่นที่ยังคงตลบอบอวล ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ ‘ตัวตน’ ของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือฝันร้ายที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดทศวรรษ ชายในชุดคลุมสีดำก้าวเท้าพ้นม่านฝุ่นออกมาอย่างช้าๆ ราวกับพญามัจจุราชที่กำลังย่างกรายบนกองซากศพ “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงนั้น” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังใบหน้าที่อยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท “แกตายไปแล้ว... วันนั้นฉันเป็นคนฝังศพแกด้วยมือตัวเอง” “ศพที่ไม่มีหัวใจ... ก็แค่หุ่นเชิดที่รอวันถูกทิ้งเท่านั้นแหละ” ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปัดเศษฝุ่นบนบ่าอย่างใจเย็น ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดเป็นจลนจ์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก็พุ่งปราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน เซนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามิได้มองไปยังผู้มาเยือน แต่กลับจับจ้องเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะของคิน มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่คินเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่ทว่าแรงบีบนั้นกลับหนักแน่นและมั่นคงจนคินสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านเนื้อผ้า “ถอยไป คิน” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีอำพันกลับฉายแวววาวโรจน์ “ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับความแค้นส่วนตัวของเธอ มันคือสนามรบของฉัน” คินเหลือบมองเซนด้วยความไม่พอใจ “นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ อย่าเข้ามาขวาง!” “ไม่ใช่เรื่องของฉันงั้นหรือ?” เซนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นยิ้มร้าย “ในสังเวียนนี้ อะไรก็ตามที่ทำให้คนของฉัน ‘สั่นคลอน’ มันกลายเป็นธุระของฉันทั้งสิ้น” เซนหันไปเผชิญหน้ากับชายชุดคลุมอีกครั้ง เขาไม่ได้ชักอาวุธ แต่ท่าทีที่ผ่อนคลายเกินเหตุนั้นกลับดูอันตรายยิ่งกว่ากระบอกปืนเสียอีก เขาขยับก้าวเดินวนรอบผู้มาเยือน ราวกับราชสีห์ที่กำลังประเมินเหยื่อก่อนจะตะปบ “The Party Room ไม่ต้อนรับแขกที่มาพร้อมกับระเบิดดินปืนหรอกนะ” เซนกระซิบเสียงต่ำ “แต่ถ้าเธอตั้งใจจะมาทวงคืนสิ่งที่ฉันยึดไป... ฉันเกรงว่าเธอคงต้องถามความสมัครใจของ ‘คิน’ ก่อน เพราะตอนนี้... เขาเป็นของฉัน” คำว่า ‘เป็นของฉัน’ กระแทกเข้าสู่โสตประสาทของคินอย่างจัง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่แค่เอื้อม แต่สัมผัสจากมือของเซนที่ยังคงวางอยู่บนบ่าเขานั้นกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่รุนแรงพอๆ กับความโกรธแค้น คินรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นถี่รัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อชายในชุดคลุม แต่เพราะความใกล้ชิดที่บีบคั้นของเซน ชายชุดคลุมหยุดนิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เรียบเฉยและไร้ซึ่งประกายชีวิต “คินไม่ใช่สมบัติของใคร และแก... เซน แกมันก็แค่คนโง่ที่หลงรักตุ๊กตาที่ถือมีดอยู่ในมือ” คินไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่เซนเผลอ หมุนตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วพุ่งเข้าใส่ชายปริศนาด้วยทักษะการต่อสู้ที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ มีดพกในมือตวัดเป็นวงโค้งหมายจะปลิดชีพอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้ได้ทันควัน แรงปะทะทำให้คินเซถอยหลังไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของเซนที่ปรี่เข้ามาประคองไว้ทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเซนโอบล้อมคินไว้ ราวกับกรงขังที่อบอุ่นและเร่าร้อน คินหอบหายใจถี่ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเซนที่ตอนนี้ลึกซึ้งเกินกว่าจะอ่านออก มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่มีต่อลูกน้อง แต่มันคือความปรารถนาที่พยายามกักขังไว้ภายใต้หน้ากากของมาเฟียผู้เยือกเย็น “ความอดทนของฉันมีจำกัดนะ คิน” เซนกระซิบข้างหูเขา เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด “ถ้าเธอยังไม่หยุดสั่น... ฉันอาจจะทำอะไรที่เกินเลยกว่าการปกป้องตรงนี้” คินสะดุ้ง เขารู้ดีว่าเซนหมายถึงอะไร ความต้องการที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความตึงเครียดของเหตุการณ์นี้กำลังพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออก เขาโกรธตัวเองที่หลงใหลในความอันตรายของชายที่กอดเขาอยู่ และโกรธตัวเองที่ไม่สามารถละสายตาจากชายชุดคลุมที่เป็นต้นเหตุของอดีตอันขมขื่นได้ ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเวทนา “ดูพวกแกสองคนสิ... ร้อนแรงกันจังนะ ในขณะที่ความตายกำลังยืนรออยู่ที่ประตูทางออก” คินผลักเซนออกอย่างแรง เขาตั้งหลักใหม่ เล็งปลายกระบอกปืนไปที่ชายปริศนา “บอกชื่อแกมา แล้วก้าวออกมาให้เห็นหน้าชัดๆ หรือถ้าอยากตายก่อนจะได้พูด... ฉันก็จะจัดให้!” ชายในชุดคลุมนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือไปที่ฮู้ดสีดำสนิทเพื่อจะเปิดเผยใบหน้าที่ปิดซ่อนไว้ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องโถง เซนเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ ส่วนคินกลั้นหายใจรอคอยวินาทีตัดสิน ทว่า... ทันใดนั้น ไฟใน The Party Room ทั้งหมดก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท คินได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่ก้าวผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดังขึ้นข้างหูเขาในความมืด “ระวังให้ดีคิน... สิ่งที่เธอเชื่อมาตลอดสิบปี มันกำลังจะกัดกินเธอจากข้างใน... เพราะคนฆ่าตัวจริง ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือคนที่เธอกำลังกอดอยู่นั่นไง” คินชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่ถือปืนสั่นเทาขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเซนที่ขยับเข้ามาประชิดตัวเขาอีกครั้งในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบตอบกลับของเซนที่ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง “อย่าไปฟังคำลวงของคนตายเลย... คินที่รัก... คืนนี้ เรายังมีเรื่องต้อง ‘เคลียร์’ กันอีกยาว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและดุเดือดในสังเวียนนี้ด้วยกันนะคะ แบล็กเวลเวตสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงจุดหมายที่คาดไม่ถึงแน่นอนค่ะ