เลือดนองพื้น

"อย่าทำตัวเป็นเด็กขี้โมโหหน่อยเลยคิน... ที่นี่คือสังเวียน ไม่ใช่งานเลี้ยงน้ำชา" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องจากบรรดานักพนันใน The Party Room เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างโปร่งที่กำลังหอบหายใจหนักอยู่กลางเวทีโลหะ รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงถึงชัยชนะ แต่มันคือความกระหายที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้คุมเกม คินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขากระชากเศษผ้าพันแผลที่โชกเลือดออกจากมือ ทิ้งมันลงกับพื้นเหล็กที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท ทว่าในหัวใจของเขากำลังเต้นเป็นจังหวะกระชั้นรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีเพิ่งจะถูกจุดชนวนขึ้นในวินาทีที่เขาสบตากับเซน "ฆ่ามัน! ฆ่ามันเลยไอ้หน้าอ่อน!" เสียงตะโกนจากฝูงชนข้างล่างดังสลับกับเสียงดนตรีเร้าอารมณ์ คินแสยะยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยแต่เปี่ยมด้วยพละกำลังคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้รองเท้าบูทขึ้นมา กระแสไฟฟ้าสถิตในอากาศดูจะพุ่งสูงขึ้นเมื่อเขาพุ่งตัวเข้าหาคู่ต่อสู้—นักฆ่ารับจ้างร่างยักษ์ที่ถูกส่งมาเป็นด่านแรกของค่ำคืนนี้ การปะทะกันเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างของนักฆ่าร่างยักษ์พุ่งเข้าใส่ดั่งหมีป่า คินไม่ถอยหลัง แต่เขากลับสไลด์ตัวต่ำลงไปบนพื้นเหล็กที่ลื่นด้วยเลือด ความคล่องแคล่วของเขาราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน มีดเล่มคมตวัดผ่านเส้นเอ็นที่ขาของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เลือดสีเข้มกระเซ็นเปรอะใบหน้าเนียนใสของคิน แต่เขากลับไม่แม้แต่จะกระพริบตา "ใจร้อนไปหน่อยนะ..." เซนพึมพำขณะหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สายตาของเขาไม่ได้มองคู่ต่อสู้ของคินเลยแม้แต่นิดเดียว เขามองแค่ 'คิน' เพียงคนเดียว คินอาศัยจังหวะที่ร่างยักษ์เสียหลัก พุ่งขึ้นประชิดตัว ใช้เข่ากระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ก่อนจะกดมีดลงบนลำคอหนา ลมหายใจของคินสม่ำเสมอผิดกับบรรยากาศที่บ้าคลั่งรอบข้าง "บอกมา... ใครส่งพวกแกมาในคืนที่ครอบครัวฉันตาย" เสียงของเขาเบาหวิว ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาคู่ต่อสู้ต้องตัวสั่นเทา "อย่าถามหาคำตอบจากคนตายเลยคิน..." เซนลุกขึ้นยืน ชายเสื้อโค้ทตัวยาวสะบัดพริ้วตามแรงลมจากพัดลมเพดาน เขาก้าวลงมาจากที่นั่งผู้ชม ตรงดิ่งเข้าหาสังเวียนโดยไม่สนใจกฎระเบียบใดๆ คินปล่อยร่างของนักฆ่าทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี เขาหันมาเผชิญหน้ากับเซน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเซนอบอวลไปทั่ว ทั้งสองจ้องตากันราวกับจะทะลวงเข้าไปในจิตวิญญาณ "คุณลงมาทำไม เซน" คินถาม เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิง เซนก้าวเข้ามาใกล้จนคินสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผงอกอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยคราบเลือดที่ข้างแก้มของคินอย่างเบามือ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งห้อง "ฉันมาเพื่อบอกว่า... ในสังเวียนนี้ ฉันเป็นคนกำหนดกติกา และกติกาในคืนนี้คือ 'ห้ามตาย' จนกว่าฉันจะอนุญาต" เซนขยับเข้าไปกระซิบชิดใบหู เสียงที่เคยนุ่มนวลบัดนี้แหบพร่าและอันตราย "และถ้าเธออยากรู้นักว่าใครฆ่าครอบครัวเธอ... ก็ลองสู้กับฉันดูสิ ถ้าชนะ ฉันจะวางชื่อทุกคนที่เธอต้องการไว้แทบเท้า" คินกำมีดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่คือกับดัก แต่เป็นกับดักที่เขายอมเดินลงไปเองโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะพุ่งตัวเข้าใส่ ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทของเซนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกระซิบข้างหูผู้เป็นนายด้วยสีหน้าซีดเผือด เซนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมคายวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันมามองคินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาพังงานของเรานะคิน" เซนยิ้มอย่างเย็นเยียบ มือของเขาหยิบปืนพกกระบอกสวยออกมาจากชุดสูทแล้วโยนมันให้คิน "ใช้มันซะ... เพราะคนที่กำลังพังประตูเข้ามา ไม่ใช่พวกที่เล่นตามกติกาเหมือนฉัน" เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่ประตูทางเข้าใหญ่ของ The Party Room ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว คินรับปืนไว้ในมือด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะพบว่าร่างที่เดินฝ่าควันเข้ามา คือชายในชุดคลุมสีดำที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต... ชายที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 27 กับแบล็กเวลเวตนะคะ