ดาบสองคม

“ถ้านายจะลั่นไก ก็ช่วยเล็งให้แม่นหน่อย คิน… อย่าให้ฉันต้องตายด้วยฝีมือที่ปราศจากความเมตตาของนายเลย” เสียงกระซิบแหบพร่าของเซนท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินชั้นใต้ดินของ The Party Room ไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำท้าทายที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคิน ปลายนิ้วของนักฆ่าหนุ่มแตะอยู่บนไกปืน กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งค้าง เขาสบตาคนตรงหน้าผ่านเลนส์กล้องเล็ง แววตาของเซนในวินาทีนี้ไม่ได้ฉายความเจ้าเล่ห์ดั่งเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทว่ามันกลับเรียบเฉย เย็นเยือก ราวกับเขามองเห็นจุดจบของตัวเองและยอมรับมันได้โดยไร้ซึ่งความขัดแย้ง “ทำไม…” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน “ทำไมต้องวางแผนให้ตัวเองกลายเป็นเหยื่อล่อ ทั้งที่นายก็รู้ว่าศัตรูที่นายกำลังรออยู่ไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่มันคือพวกหมาล่าเนื้อที่พร้อมจะฉีกกระชากนายเป็นชิ้นๆ” เซนไม่ตอบในทันที เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง เลือดสีเข้มเริ่มซึมออกจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ที่เขากัดฟันยิงตัวเองเพื่อสร้างฉากละครฉากนี้ขึ้นมา เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงคอนกรีตเย็นเยียบ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำหอมหรูหราของเจ้าตัวอบอวลไปทั่วพื้นที่อับชื้น “เพราะถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ พวกมันก็จะไม่โผล่หัวออกมาจากรู” เซนกวาดสายตามองไปรอบๆ ความมืดมิดที่ดูไร้ที่สิ้นสุด “และที่สำคัญที่สุด… ถ้าฉันไม่เอาชีวิตเข้าแลก นายก็คงไม่มีวันยอมละทิ้งความแค้นเพื่อมาอยู่เคียงข้างฉันในสมรภูมินี้ คิน นายต้องการเหตุผลที่สมควรแก่การหันหลังให้องค์กรนั้นไม่ใช่หรือไง? งั้นก็เอาชีวิตของฉันไปเป็นเหตุผลนั้นสิ” คินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริงอันโหดร้าย เซนกำลังใช้ความรักที่เขามีต่อคินเป็นเดิมพันในเกมวางแผนที่ซับซ้อนที่สุด เขาจงใจล่อลวงศัตรูให้เข้ามาในกับดักที่เขาสร้างขึ้น พร้อมกับวางตัวเองไว้ในตำแหน่งที่อันตรายที่สุด เพื่อบีบให้คินต้องตัดสินใจ—ว่าจะยืนมองเขาตาย หรือจะเลือกทำลายกฎเหล็กที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตเพื่อปกป้องชายคนนี้ *ปัง!* เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังคิน ไม่ใช่จากฝีมือของเขา แต่เป็นกระสุนที่ถากผ่านแก้มของนักฆ่าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คินไหวตัวทันท่วงที เขาคว้าตัวเซนที่นั่งบาดเจ็บอยู่กระชากเข้ามาในอ้อมแขนแล้วเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายหลบหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ “นายวางแผนอะไรไว้กันแน่ เซน!” คินตวาด กลิ่นดินปืนและแรงกดดันทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะความห่วงใยที่เขายังปฏิเสธไม่ได้เสียที เซนหัวเราะเบาๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงเรื่อยๆ “เงียบไว้… พวกมันมาแล้ว” เท้าหลายคู่ย่ำลงบนพื้นปูนดังเป็นจังหวะที่น่าเกรงขาม กลุ่มนักฆ่าไร้ชื่อจากองค์กรที่คินเคยสังกัดกำลังย่างกรายเข้ามาในรัศมีวงล้อม แสงไฟสลัวจากเพดานที่กะพริบถี่ๆ ทำให้เงาของพวกมันทอดยาวบิดเบี้ยวบนกำแพง คินกอดกระชับเซนไว้แน่น ร่างกายที่เย็นเฉียบของคนในอ้อมแขนกำลังเตือนให้เขารู้ว่าเวลาของเขามีน้อยลงทุกที “ฟังนะคิน” เซนเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับข้อมือของคินไว้ “ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของฉันมีคีย์การ์ดรหัสผ่านเซิร์ฟเวอร์หลักขององค์กรอยู่… ถ้าพวกมันฆ่าฉัน นายต้องเอาสิ่งนั้นไป มันคือหลักฐานการฆ่าล้างครอบครัวนายทั้งหมด แต่ถ้าฉันรอด… เราจะไปจากที่นี่ด้วยกัน” “นายไม่ได้ให้ทางเลือกฉันเลยสักทาง” คินแค่นยิ้มขมขื่น ก่อนจะยกปืนขึ้นเล็งไปยังทางเดินมืดมิดที่พวกศัตรูกำลังมุ่งหน้ามา “นั่นแหละคือเสน่ห์ของ ‘ดาบสองคม’ อย่างฉัน” เซนกระซิบข้างใบหูของคิน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวแก้ม “มันพร้อมจะปกป้องนายในขณะที่มันก็อาจจะแทงทะลุหัวใจนายไปพร้อมๆ กัน… นายจะยอมรับความเสี่ยงนั้นไหม?” คินไม่ตอบ แต่เขากดสวิตช์เปิดระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่เซนซ่อนเอาไว้ เสียงกลไกเฟืองเหล็กหมุนวนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณเหมือนสัญญาณเตือนภัยมรณะ นี่คือกับดักที่แท้จริงที่เซนเตรียมไว้ พวกศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามาหยุดชะงักด้วยความตระหนก เมื่อกำแพงเหล็กกล้าค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดตายทางออกทุกทิศทาง ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะได้เปรียบ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง… ด้านหลังที่เป็นมุมอับที่ไม่มีใครควรจะเข้าถึงได้ คินชะงัก มือที่ถือปืนสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกดรหัสผ่านที่เขาจำได้ดีว่าเป็นรหัสลับเฉพาะตัวของ ‘คนสำคัญ’ ที่ควรจะตายไปนานแล้ว “คิน… นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้เกมนี้จบลงง่ายๆ โดยไม่มีตัวแปรที่คาดไม่ถึง?” เซนมองตาคินด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของเขา เงาของบุคคลลึกลับค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงตบมือเบาๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วโถงที่ปิดตาย… เป็นเสียงที่ทำให้คินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ “เซอร์ไพรส์… ลืมพี่ชายที่รักของเธอไปแล้วหรือยัง คิน?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แบล็กเวลเวต