ในห้องที่ไม่มีทางออก

“นายกำลังเล่นเกมที่ไม่มีทางชนะ คิน... และที่แย่ไปกว่านั้น นายกำลังพยายามฆ่าคนที่จะมอบทุกอย่างที่นายต้องการให้” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นในความมืดมิดของห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน เสียงนั้นไม่ได้สั่นไหว แต่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความอันตราย คินกระแทกหลังของอีกฝ่ายเข้ากับกำแพงเหล็กเย็นเฉียบ มือแกร่งของนักฆ่ากำรอบลำคอของมาเฟียหนุ่มแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน คินหอบหายใจหนัก แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากการต่อสู้บนสังเวียนเมื่อครู่ยังไม่จางหาย ความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีผสมปนเปไปกับความหิวกระหายที่เขาเองก็ไม่อาจนิยามได้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวเซน มันมึนเมาจนคินแทบคลั่ง “ความต้องการของฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย” คินคำราม ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินใบหน้าของเซน “ทุกสิ่งที่ฉันทำ... ทุกหยดเลือดที่หลั่งลงบนสังเวียน... คือการเตรียมตัวเพื่อลากคอพวกแกทุกคนลงนรก รวมถึงนายด้วย” เซนไม่ตอบโต้ด้วยกำลัง เขาเพียงยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของคิน มือของมาเฟียหนุ่มยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของคินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบตัดกับความร้อนรุ่มในใจของคินอย่างสิ้นเชิง “ถ้านรกมีนายอยู่ด้วย... มันก็คงไม่เลวร้ายเท่าไหร่” เซนกระชากคอเสื้อคินเข้าหาตัวอย่างแรง จังหวะที่ร่างของทั้งสองปะทะกันนั้นรุนแรงและป่าเถื่อน คินสูญเสียการควบคุม มือที่เคยใช้สังหารคนบัดนี้กลับจิกเข้าที่ไหล่ของเซนแน่น แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกในรูปแบบของสัมผัสที่ไร้ความปราณี คินบดขยี้ริมฝีปากลงไป ไม่ใช่เพื่อการจุมพิต แต่เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของและการจองล้างจองผลาญ รสเค็มปร่าของเลือดจากริมฝีปากที่แตกทำให้ทุกอย่างทวีความรุนแรงขึ้น เซนครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพลิกตัวกดร่างของคินลงกับโต๊ะทำงานเหล็กกล้า เสียงสิ่งของบนโต๊ะร่วงกราวลงพื้นแต่ไม่มีใครสนใจ “นี่คือสิ่งที่นายต้องการใช่ไหม คิน?” เซนถามเสียงพร่า มือข้างหนึ่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคินออกอย่างเร่งรีบ “อิสระที่แลกมาด้วยความร้าวราน... นายอยากทำลายฉัน หรืออยากให้ฉันทำลายนายกันแน่” คินไม่ตอบ เขาใช้ฟันขบลงที่หัวไหล่ของเซนจนจมเขี้ยว ความเจ็บปวดกระตุ้นให้อะดรีนาลีนในตัวพุ่งพล่าน คินกดร่างของเซนลงไปอีก ในห้องที่ไม่มีทางออกแห่งนี้ กฎเกณฑ์ทุกอย่างถูกทำลายลง เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่นคลอนจิตวิญญาณ ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่แปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ที่รุนแรง คินรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียตัวเองไปในกระแสน้ำวนที่เซนสร้างขึ้นมา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านภายใต้การควบคุมที่พลิกผัน เซนไม่ได้อ่อนโยน มาเฟียหนุ่มตอบโต้ด้วยความหิวกระหายไม่ต่างกัน สัมผัสของเขาเหมือนเปลวไฟที่เผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า คินทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นหอบหายใจมองเพดานมืดมิด ในขณะที่โลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงการเสียดสีของเนื้อตัวที่รุนแรง ความมืดในห้องดูเหมือนจะบีบอัดเข้ามา ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสับสนระหว่างความรักที่ซ่อนเร้นและความแค้นที่ฝังรากลึก คินรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่พร้อมจะร่วงหล่นลงสู่ความหายนะ แต่ในชั่วขณะนั้น เขากลับรู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า 'ชีวิต' เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สูญเสียครอบครัวไป เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ทั้งสองต่างหอบหายใจอยู่บนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ คินนอนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงกลับคืนมา ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นจากระบบรักษาความปลอดภัยของ The Party Room ก็ดังสนั่นหวั่นไหว เซนลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเย็นชาจนน่ากลัว เขาหันมามองคินด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวม “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด” คินยันตัวลุกขึ้น มือหยิบปืนที่วางอยู่ใกล้ตัวมาตรวจเช็ค แต่แล้วเขาก็ชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเซนที่ยังเปิดค้างอยู่ บนนั้นคือรายชื่อของเหยื่อที่ถูกฆ่าในองค์กร... และมีชื่อพ่อของเขารวมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคินหยุดเต้น คือภาพถ่ายที่ติดมากับไฟล์เอกสารนั้น มันเป็นภาพถ่ายของเซนที่ยืนอยู่ข้างศพพ่อของเขา ในวันที่เกิดเหตุการณ์สังหารหมู่เมื่อสิบปีก่อน เซนเดินเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้าคินพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “นายคิดว่าเรามาเจอกันได้ยังไง คิน? เรื่องบังเอิญน่ะ... มันไม่มีอยู่จริงหรอกในสังเวียนนี้” เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากหน้าห้อง ประตูเหล็กนิรภัยค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับเงาร่างของคนที่คินรู้จักดีที่สุดก้าวเข้ามา... มันไม่ใช่คนขององค์กร แต่เป็นคนที่คินนึกว่าตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและดุเดือดในสังเวียนนี้ด้วยกันนะคะ แบล็กเวลเวตสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงจุดหมายที่คาดไม่ถึงแน่นอนค่ะ