คำสารภาพท่ามกลางกระสุน

กระสุนนัดที่ห้าถากผ่านหัวไหล่ซ้ายของคินไปเพียงมิลลิเมตร กลิ่นดินปืนไหม้เกรียมผสมกับกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินคอนกรีตของเดอะ ปาร์ตี้รูม เขาไม่ได้ร้องสักแอะ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ที่พยายามจะสะกดกลั้นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือที่กำด้ามปืนแน่นจนสั่นระริกนั้นทรยศความรู้สึกทั้งหมด "วางปืนลงซะ คิน... นายกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยความร้าวรานดังก้องมาจากมุมมืดด้านหลังกำแพงเหล็ก เซน—มาเฟียผู้กุมบังเหียนแห่งความตาย—ไม่ได้กำลังสั่งการในฐานะเจ้านาย แต่เขาถามในฐานะคนที่กำลังจะหัวใจสลาย คินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด "สิ่งที่คุณสร้าง... มันก็แค่กรงขังที่ฉาบด้วยทองคำ เซน นายก็เป็นแค่ฆาตกรที่ใส่สูทแพงๆ ไม่ต่างจากพวกมัน" คำว่า 'พวกมัน' ของคินคือกลุ่มคนที่พรากครอบครัวเขาไปเมื่อสิบปีก่อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากเงามืด เซนปรากฏตัวขึ้นโดยไร้อาวุธในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดินปืนและเลือด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่คินไม่วางตา มันไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความโหยหาที่ดูน่าเวทนา "ใช่ ฉันมันเลว" เซนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คินยกปืนเล็งที่กลางหน้าผากของอีกฝ่ายทันที แต่มือของเขากลับสั่นรุนแรงกว่าเดิม "ฉันรู้ว่านายอยากฆ่าฉัน เพื่อล้างแค้นให้คนที่นายรัก... แต่ถ้าการล้างแค้นของนายต้องแลกด้วยการที่นายต้องสูญเสียตัวตนไปจนหมดสิ้น นายคิดว่าพวกเขายังจะภูมิใจในตัวนายอยู่ไหม?" "อย่ามาพูดถึงครอบครัวฉัน!" คินตะคอก เสียงนั้นสั่นพร่า "นายไม่มีสิทธิ์! นายมันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งที่องค์กรใช้ควบคุมเกมนี้!" "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ที่ฉันสร้างเดอะ ปาร์ตี้รูมขึ้นมา ก็เพื่อจะตามหานายล่ะ?" ประโยคนั้นทำให้คินชะงัก ลมหายใจขาดห้วง เซนใช้จังหวะที่คินกำลังสับสน ก้าวประชิดตัวจนปลายกระบอกปืนแนบติดกับแผงอกของเขาเอง เซนไม่ได้หลบหลีก แววตาของเขาอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "ตั้งแต่วันที่ฉันเห็นนายในสังเวียนนั่น... วันที่นายนัยน์ตาว่างเปล่าเหมือนคนตาย แต่กลับสู้ด้วยชีวิต ฉันก็รู้ว่าถ้าวันหนึ่งฉันต้องตายด้วยน้ำมือนาย นั่นอาจจะเป็นบทสรุปที่สวยงามที่สุดของชีวิตฉัน" เซนเอื้อมมือขึ้นมา ประคองใบหน้าของคินอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้คินถึงกับสะอึก "นายพูดอะไร..." คินพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดชีวิตร่วงเผาะลงมาโดยไม่รู้ตัว "ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งขององค์กรนั้นมานานแล้วคิน... ที่ฉันรับงาน ที่ฉันยอมเลอะเทอะไปกับพวกมัน ก็เพื่อล้วงข้อมูลเพื่อทำลายฐานทัพพวกมันให้สิ้นซาก เพื่อนาย... เพื่อรอวันที่นายจะพร้อมล้างแค้นด้วยตัวเอง" ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังสนั่นจากชั้นล่างของอาคาร ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ทว่าในวินาทีนั้น โลกของทั้งสองดูเหมือนจะหยุดหมุน เซนโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ประสานเป็นจังหวะเดียวกัน คินหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม มือที่ถือปืนค่อยๆ ลดต่ำลง ความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีเริ่มสั่นคลอนเมื่อกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงด้วยคำสารภาพที่เขาไม่เคยคาดคิด "โกหก..." คินกระซิบ ทว่าอ้อมแขนกลับกอดเอวเซนไว้แน่น "นาย... นายหลอกฉันมาตลอด" "ฉันหลอกโลกทั้งใบ แต่ไม่เคยหลอกหัวใจตัวเอง" เซนยิ้มขมขื่น "ถ้านายจะฆ่าฉัน... ทำตอนนี้เลยคิน ก่อนที่พวกมันจะบุกขึ้นมาถึงที่นี่" ทว่าในจังหวะที่คินกำลังจะตัดสินใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ แสงเลเซอร์สีแดงหลายจุดพุ่งตรงเข้ามายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน สมาชิกองค์กรระดับสูงในชุดเกราะครบมือโผล่พ้นมุมมืด พร้อมกับร่างของชายแก่คนหนึ่งที่คินจำได้ดีว่าเป็นใคร—ชายผู้ที่สั่งฆ่าครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน "ดูเหมือนว่าความรักของพวกแก... จะถูกขัดจังหวะซะแล้วนะ" ชายแก่หัวเราะเสียงแหลม ก่อนจะเล็งอาวุธชนิดพิเศษที่คินไม่เคยเห็นมาก่อนมาที่เซน "เซน... นายคิดว่าแกจะหักหลังองค์กรได้โดยที่ไม่มีใครรู้เชียวเหรอ?" เซนผลักคินไปข้างหลังสุดแรงก่อนจะตะโกนลั่น "วิ่งไปทางช่องลมซะคิน! อย่าหันกลับมา!" กระสุนนัดแรกพุ่งเข้าที่ไหล่ของเซนจนเขาทรุดลงกับพื้น คินเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่เหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ พุ่งพล่านไปทั่วร่าง ในขณะที่เขากำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย ชายแก่คนนั้นก็กดรีโมทบางอย่างในมือ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วตึกพร้อมกับระบบล็อคอัตโนมัติที่ปิดตายทุกทางออก คินมองเห็นเซนยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่กำแพงเหล็กจะเลื่อนลงมาปิดกั้นระหว่างเขากับคนรัก... ทิ้งให้เขาอยู่กับความเงียบงันและศัตรูที่อยู่เบื้องหลังอีกนับสิบคน เกมการดวลเลือดครั้งนี้... เพิ่งจะถึงจุดที่โหดร้ายที่สุดเท่านั้น แบล็กเวลเวตขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ