รอยประทับที่หลังคอ

คราบโลหิตจางๆ บนลาดไหล่เปลือยเปล่าไม่ใช่เครื่องประดับชิ้นเดียวที่หลงเหลือจากสนามอารมณ์เมื่อไม่กี่นาตรีก่อน กลิ่นไอของดินปืน คาวเลือด และน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำราคาแพงยังคงลอยอวลปะปนกันอยู่ในห้องพักสวีทวีไอพีชั้นบนสุดของ The Party Room แสงไฟนีออนสลัวสีแดงฉานสาดลอดผ่านม่านมู่ลี่ ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บข่วนลึกยาวระเกะระระกะ—หลักฐานชัดเจนว่าการดวลเดือดครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบนสังเวียนใต้ดินที่มีกติกา หากแต่มันถูกชำระสะงอกสะเกลือกอยู่ในห้องปิดตายที่กฎหมายของโลกมืดก็เอื้อมไม่ถึง คินนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวยาวข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่กำลังเผาไหม้จนปลายมอดสีส้มวับๆ แวมๆ ควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นบังใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยราวน้ำแข็ง แววตาของนักฆ่ามือฉกาจไม่ได้ทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า แต่กำลังจับจ้องเงสะท้อนของใครอีกคนที่กำลังขยับกายเข้าใกล้จากด้านหลัง เซนก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง นิ้วเรียวยาวของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแตะลงบนผิวเนื้อชื้นเหงื่อที่ต้นคอของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "เหม่ออะไรอยู่ล่ะ หรือว่าพิษสงบนสังเวียนเมื่อกี้ยังไม่สะใจพอ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดใบหู ปลายจมูกโด่งรั้นกดสูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของคินอย่างไม่คิดจะปิดบังความหลงใหล คินไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกล้ำตามใจชอบ นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพเซนที่โน้มตัวลงมาโอบกอดจากด้านหลัง น้ำหนักตัวและไออุ่นที่แนบชิดทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของนักฆ่าหนุ่มเกิดรอยปริร้าวขึ้นทีละนิดอย่างน่ากลัว เกมการดวลเลือดครั้งนี้... เพิ่งจะถึงจุดที่โหดร้ายที่สุดเท่านั้น ไม่ใช่เพราะความตายที่เฉียดฉิวไปมาบนสังเวียนเมื่อหลายชั่วโมงก่อน แต่มันคือสงครามประสาทที่พวกเขากำลังเดิมพันด้วยหัวใจ "นายกำลังเล่นกับไฟ เซน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความกลัว แต่เต็มไปด้วยคำเตือนที่จริงจัง "ฉันชอบไฟ ยิ่งมันร้อนจนเผาผลาญได้มากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากเข้าใกล้เท่านั้น" เซนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย มือที่วางอยู่บนลาดไหล่เลื่อนต่ำลงมาหยุดตรงรอยแผลเป็นเก่าแก่ที่หน้าอกด้านซ้าย—จุดตายที่ครั้งหนึ่งเกือบพรากชีวิตคินไป "โดยเฉพาะไฟที่ชื่อ... คิน" ปลายนิ้วของเซนลากผ่านรอยประทับที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่บนผิวเนื้อบริเวณหลังคอของคิน มันไม่ใช่รอยช้ำจากการต่อสู้ แต่มันคือรอยแผลที่เกิดจากความปรารถนาอันดิบเถื่อนและแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ คินสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกก่อนจะพ่นออกมาช้าๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเซนกดจูบลงซ้ำๆ บนรอยแผลนั้น เป็นการย้ำเตือนว่าต่อให้คินจะพยายามสร้างกำแพงความเย็นชาหนาเตอะแค่ไหน เซนก็มักจะมีวิธีพังทลายมันลงได้เสมอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและป่าเถื่อนในเวลาเดียวกัน "แค้นของฉันยังไม่ชำระ องค์กรนั้นยังลอยนวล... นายก็รู้ว่าฉันอยู่เพื่ออะไร" คินเค้นเสียงพูดออกมาระหว่างที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายยังคงคลอเคลียอยู่แถวต้นคอ "รู้สิ ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งหมด..." เซนหยุดชะงัก เลื่อนใบหน้าขึ้นมาสบตากันผ่านกระจกเงา แววตาคมปลาบของมาเฟียหนุ่มไม่มีความขี้เล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังที่หนักแน่นราวกับภูเขาหิน "และเพราะฉันรู้... ฉันถึงยอมเอาทุกอย่างที่มีมาเดิมพันข้างนายไง คิน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเกินเลยกว่าคำว่า "พันธมิตรชั่วคราว" หรือ "เหยื่อกับผู้ล่า" ไปไกลลิบลิ่วแล้ว มันคือความผูกพันที่สร้างขึ้นบนกองเลือด ความลับ และความตาย แต่กลับแน่นแฟ้นเสียจนต่อให้เอาคมมีดที่คมที่สุดมาเฉือน ก็ไม่มีวันตัดขาด คินขยี้ก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่จนดับสนิท ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับมาเผชิญหน้ากับเซนตรงๆ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว "ถ้าวันหนึ่งฉันต้องหันปลายมีดใส่คนที่ส่งฉันลงมาในนรกนี้... รวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด นายจะยังยืนอยู่ข้างฉันไหม เซน" คำถามถูกโยนออกไปพร้อมกับสายตาที่ค้นหาคำตอบอย่างจริงจัง เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายและอำนาจเบ็ดเสร็จ มือหนาเอื้อมไปประคองใบหน้าคมคายของนักฆ่าหนุ่มไว้ นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มที่มีรอยเปื้อนฝุ่นดินปืน "ต่อให้คนทั้งโลกหันหลังให้คิน... เซนคนนี้ก็จะยืนขวางทางปืนแทนเธอเอง" คำพูดนั้นไม่ได้หวานเลี่ยน แต่มันคือคำประกาศกร้าวจากเจ้าพ่อผู้กุมชะตากรรมของคนนับพัน คินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความอบอุ่นที่กัดกินความรู้สึกจนน่ากลัว ก่อนที่คินจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาตอบรับ ประตูห้องพักสวีทวีไอพีที่ควรจะถูกล็อกแน่นหนากลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ โดยฝีมือใครบางคน เงาร่างสูงโปร่งภายใต้แสงไฟสลัวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้งติดกัน เป็นจังหวะที่เยือกเย็นและคุ้นหูเสียจนเลือดในกายของคินเย็นเฉียบลงในพริบตา "สวีทกันดีนี่... น่าประทับใจเสียจริงที่ลูกน้องผู้ภักดีของฉัน ดันมาแอบมีความสุขอยู่บนเตียงของศัตรูตัวฉกาจได้หน้าตาเฉย" แบล็กเวลเวตขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวความรักท่ามกลางดงกระสุนนี้นะคะ