ความนัยของมาเฟีย

เสียงโลหะหนักที่กระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของ The Party Room เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคิน ราวกับเสียงระฆังแห่งความตายที่เขากำลังรอคอยมาตลอดสามปี ร่างสูงโปร่งของเซนก้าวผ่านม่านควันจางๆ ออกมา ผิวพรรณของเขาดูซีดเซียวภายใต้แสงไฟสลัว แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่คินจำได้แม่นยำว่าเป็นดวงตาของปีศาจที่เคยสบประสานกับเขาท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำในอดีต "ช้าไปนะคิน" น้ำเสียงของเซนทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสแห่งความเย้ยหยัน "ถ้าเป็นสามปีก่อน ปืนกระบอกนั้นคงพุ่งเข้าสู่ขมับฉันไปแล้ว แต่ตอนนี้... ดูเหมือนว่าหัวใจที่ควรจะเย็นชาดุจน้ำแข็งของนาย มันจะเริ่มมีรอยร้าวซะแล้วนะ" คินยืนนิ่ง ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนจุกอยู่ที่ลำคอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาตั้งมั่น มือที่เคยจับปืนแน่นค่อยๆ ผ่อนลงข้างตัว เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "แก... แกน่าจะตายไปแล้ว" คินเค้นเสียงผ่านไรฟัน ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งความอาฆาต เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนคินสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียผู้คุมสังเวียนแห่งนี้ เซนหยุดยืนตรงหน้าคิน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเอื้อมมาเชยคางของนักฆ่าหนุ่มขึ้นให้สบตากัน "ความตายมันก็แค่คำลวงของพวกคนขี้ขลาดที่อยากหนีจากโลกความจริง" เซนกระซิบข้างใบหู ความเย็นจากริมฝีปากของเขาที่แตะผ่านผิวหนังทำให้คินขนลุกชัน "และนาย... คิน... หรือจะให้ฉันเรียกว่า 'เจ้าหนูผู้รอดชีวิต' ดีล่ะ? นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้นายก้าวเข้ามาใน The Party Room โดยที่ไม่รู้เลยว่า 'เหยื่อ' ที่ฉันรับเข้าสังกัดคือใครกันแน่" คินชะงัก สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหว "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่าตั้งแต่วันแรกที่นายก้าวเข้ามาที่นี่ ตั้งแต่วันที่นายถูกพาตัวมาในสภาพสะบักสะบอมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้น... ฉันรู้ตั้งแต่วินาทีนั้นแล้วว่านายคือลูกชายของไอ้สารเลวที่ทรยศองค์กร" เซนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบในเกมนี้ "ฉันไม่ได้แค่รับนักฆ่าเข้ามาในสังกัด แต่ฉัน 'ต้อน' นายเข้ามาในกับดักตั้งแต่ต้นต่างหาก" ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้คินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาถูกหลอก? การกระทำทุกอย่างที่ผ่านมา การช่วยเหลือ การปกป้อง หรือแม้แต่สัมผัสที่ดูเหมือนจะลึกซึ้งในห้องทำงานลับนั่น... ทั้งหมดคือละครฉากใหญ่ที่มาเฟียเจ้าเล่ห์เป็นคนกำกับเพียงผู้เดียว "แกทำไปเพื่ออะไร" คินถาม เสียงสั่นพร่า เซนขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าของคิน "เพราะฉันเบื่อไงล่ะ... เบื่อโลกที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เบื่อคนที่ยอมก้มหัวให้ฉันเพียงเพราะเงินและอำนาจ แต่นายต่างออกไป... ความแค้นของนายมันหอมหวาน และเมื่อมันถูกผสมรวมกับความหลงใหลที่นายพยายามปิดซ่อนไว้... มันคือผลงานศิลปะที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยครอบครอง" ทันใดนั้น เซนก็ลดมือลงจากคางของคินแล้วคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างของนักฆ่าหนุ่มให้หมุนตัวกลับหลังแล้วกดร่างของคินแนบลงกับผนังคอนกรีตเย็นเยียบ เสียงปืนที่หล่นพื้นเมื่อครู่ถูกเซนเตะกระเด็นออกไปไกลด้วยปลายเท้าอย่างไม่ไยดี "จำไว้ให้ดีคิน" เซนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นดุดัน "นายไม่มีวันหนีฉันพ้น ไม่ใช่เพราะนายอ่อนแอ แต่เพราะตั้งแต่ก้าวแรกที่นายตัดสินใจเดินเข้ามาหาฉันในสังเวียนนี้... นายก็เป็นของฉันทั้งวิญญาณและลมหายใจแล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคิน ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อคินตัดสินใจสะบัดข้อมือออกอย่างแรงแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า มือของเขาคว้ามีดพกที่ซ่อนอยู่ตรงข้ามขอบกางเกงขึ้นมาจ่อที่คอหอยของเซนโดยไม่ลังเล "ถ้าฉันเป็นของแก งั้นฉันขอเป็น 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายที่จะส่งแกไปลงนรกด้วยมือของฉันเอง" คินคำราม เซนไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เขากลับขยับคอเข้าหาคมมีดจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นเส้นยาวบนผิวขาวจัดของลำคอ ดวงตาของมาเฟียหนุ่มเป็นประกายวาววับด้วยความพึงพอใจและคลั่งไคล้ ทว่าในจังหวะที่คมมีดกำลังจะกดลึกเข้าไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าห้องโถงพร้อมกับเสียงปลดเซฟปืนนับสิบกระบอกที่เล็งตรงมาที่พวกเขาจากความมืดมิด ประตูเหล็กบานยักษ์เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาผู้มีแผลเป็นลากยาวบนใบหน้า เขาคือ 'บอสใหญ่' ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์กองเพลิงเมื่อสามปีก่อน "ดูเหมือนว่า... เรื่องราวความรักของพวกแกสองคน จะต้องพักไว้ก่อนนะ" ชายชรากล่าวพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่คิน "เพราะวันนี้ คือวันที่คนทรยศจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต และนั่นไม่ได้หมายถึงแค่เจ้าหนูคนนี้... แต่มันรวมถึงแกด้วย เซน" คินและเซนชะงักค้าง สายตาของทั้งคู่หันไปมองบุคคลตรงหน้าพร้อมกันด้วยความตกตะลึงสูงสุด ในขณะที่กระบอกปืนของกองกำลังปริศนาเริ่มลั่นไกพร้อมกันในวินาทีที่แสงไฟในห้องโถงดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ชวนให้ลมหายใจสะดุด หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับแบล็กเวลเวตค่ะ