ขีดจำกัดของอารมณ์

เสียงสัญญาณรอสายที่ดัง "ตู๊ด... ตู๊ด..." ในความเงียบสงบของห้องควบคุมใต้ดิน มันช่างบาดลึกและกรีดแทงโสตประสาทเสียยิ่งกว่าคมมีดของอีวาน เซนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าหน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีแดงฉาน ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นไม่ได้กวาดมองไปที่หน้าจอแสดงสถานะระเบิดเวลาแม้แต่น้อย แต่เขากลับจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือของคิน—อาวุธชิ้นสำคัญที่กำลังจะกลายเป็นตัวตัดสินว่า เลือดของใครจะต้องไหลนองบนพื้นสังเวียนลับแห่งนี้ “รับสายสิ เซน” เสียงของอีวานดังผ่านเครื่องขยายเสียงซ่อนเร้น มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและกระแสเสียงที่กดดันจนแทบจะทำให้iอากาศในห้องนี้กลายเป็นของแข็ง “เพราะนั่นจะเป็นคำสั่งสุดท้าย ที่จะเปลี่ยนให้พันธมิตรชั่วคราวคู่นี้... กลายเป็นศัตรูที่ต้องฆ่ากันเองในวินาทีถัดไป” คินยืนอยู่ห่างจากเซนไม่ถึงสามก้าว แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำยับยู่ยี่นั้นไหวสะท้อนเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด ความเย็นชาที่เคยเคลือบคลุมตัวตนของเขามาตลอดหลายปี เริ่มปริแตกออกทีละนิดราวกับกระจกเปราะบางที่ถูกค้อนทุบซ้ำๆ มือขวาที่กำปืนสั้นเบอร์เร็ตต์ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวสั่นเทา—เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่สายตาของเซนที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลาย่อมไม่พลาดร่องรอยความเปราะบางนั้น “วางสายซะ, คิน” เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับแฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ยากจะปฏิเสธ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าด้านข้างของนักฆ่าหนุ่มที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อกาฬ “นายก็รู้ว่าอีวานมันกำลังปั่นหัวเรา มันต้องการให้เราหันมาฆ่ากันเองเพื่อที่มันจะได้นั่งดูละครสัตว์ชิ้นโปรดจากบนบัลลังก์ของมัน” “ถ้านายไม่รับ... คนที่ตายจะไม่ใช่แค่นายกับฉัน” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีนิลที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับไหวระริกด้วยไฟโทสะและ... ความหวาดกลัวที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต ความหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียสิ่งเดียวที่เขายังหลงเหลืออยู่ในโลกอันโสมمนี้ “นายไม่เข้าใจเหรอ เซน? น้องสาวของฉัน... แฟ้มข้อมูลพวกนั้น... มันอยู่ในมือของอีวานหมดแล้ว!” เพล้ง! ความอดทนที่สะสมมานานของคินขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น เขาปัดแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานใกล้ตัวแตกกระจาย เศษแก้วและของเหลวสีดำกระเด็นเลอะพื้นห้อง เศษเสี้ยวของความเยือกเย็นที่หลงเหลืออยู่ปลิวหายไปกับสายลมแห่งความเดือดดาล คินก้าวเข้าไปประชิดตัวเซนในระยะประชิด ปลายกระบอกปืนสั้นถูกยกขึ้นจ่อเข้าที่อกขวาของมาเฟียหนุ่มทันที มือของเขาสั่นสะท้อนอย่างชัดเจนจนควบคุมไม่อยู่ “สั่งให้ลูกน้องของนายหยุดเกมบ้าๆ นี่ซะ... ไม่งั้นฉันจะยิงนายตรงนี้” คินขู่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาคู่สวยที่มักจะซ่อนคมมีดไว้เบื้องหลัง บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เจ้าตัวพยายามฝืนกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต แต่มันไม่ยอมเชื่อฟัง ปลายจมูกและพวงแก้มขาวซีดแดงก่ำด้วยพิษไข้แห่งอารมณ์ที่พรั่งพรูทะลักจุดเดือด นี่คือภาพที่ไม่มีใครเคยเห็น... นักฆ่าผู้ไร้หัวใจ ผู้ที่เคยสังหารเป้าหมายนับร้อยโดยไม่กะพริบตา บัดนี้กลับยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่เบื้องหน้าศัตรูหัวใจของตัวเอง เซนไม่ขยับเขยื้อน ปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงอกไม่ได้ทำให้มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลรู้สึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเซนที่มองมากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยาย—ความเจ็บปวดที่ได้เห็นคนรักแตกสลาย และความหลงใหลที่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า มือหนาของเซนค่อยๆ ยื่นออกไปอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้คินตกใจและลั่นไก นิ้วเรียวยาวแตะลงที่หลังมือข้างที่สั่นเทาของคิน ออกแรงบีบเบาๆ แต่มั่นคง เพื่อถ่าย “นายกำลังร้องไห้, คิน...” เซนกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนราวกับจะหลอมละลายน้ำแข็งในใจของอีกฝ่าย “มองหน้าฉันสิ... คนเก่ง” “หุบปาก...” คินคำรามเสียงต่ำ น้ำตาหยดแรกไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจหักห้าม “นายไม่รู้อะไรเลย... นายไม่รู้ว่าฉันต้องแลกกับอะไรบ้างกว่าจะมาถึงจุดนี้ ฉันไม่มีใครเหลืออีกแล้ว... ถ้าฉันพลาด นายก็รู้ว่าอีวานมันจะทำอะไรกับฉัน” “ฉันรู้” เซนขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายกระบอกปืนแนบสนิทกับแผ่นอกของเขา “ฉันรู้ทุกอย่าง... และเพราะฉันรู้ ฉันถึงยอมให้นายเอาชีวิตฉันไปได้ตั้งแต่คืนแรกที่เราเจอกันแล้วไง, คิน” บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงสัญญาณโทรศัพท์จากเครื่องของอีวานที่ยังคงดังอยู่เบื้องหลังถูกกลบด้วยเสียงหัวใจเต้นรำของคนทั้งคู่ คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของนักฆ่าที่หล่นหาย แต่ยิ่งพยายามเข้มแข็งมากเท่าไหร่ หัวใจข้างในก็ยิ่งบีบตัวรุนแรงจนเจ็บแปลบ ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมก็ส่งเสียง "ติ๊ด" ดังสนั่น พร้อมกับสัญญาณไฟสีเขียวที่เปลี่ยนเป็นสีส้มกะพริบถี่ๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซนเป็นครั้งแรกในรอบชิงชนะเลิศ แม้ว่าสถานการณ์จะกำลังตกอยู่ในขอบเหวแห่งความตายก็ตาม “สายที่นายรอคอย... ไม่ใช่ออีวานหรอก, คิน” เซนกระซิบข้างหูของนักฆ่าหนุ่ม ขณะที่ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นความมืดเข้ามา “...แต่เป็นคนที่นายตามหามาตลอดสิบปีต่างหาก” คินชะงักกึก หยาดน้ำตาค้างเติ่งอยู่บนแพขนตา ปลายกระบอกปืนในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น... คนที่ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่ออดีต โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ แบล็กเวลเวต