พันธมิตรชั่วคราว

“ถ้ามึงยิงพลาดแม้แต่นัดเดียว กูจะฝังศพมึงไว้ใต้ห้องใต้ดินนี้ด้วยมือตัวเอง คิน” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเซนไม่ได้ทำให้มือของคินสั่นแม้แต่นิดเดียว นัยน์ตาสีรัตติกาลของนักฆ่าหนุ่มเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกฝ้าที่แตกละเอียด พื้นที่แคบๆ หลังแท่นหินอ่อนในห้องโถงกลางของ ‘The Party Room’ เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจนน่าสะอิดสะเอียน เบื้องหน้าของพวกเขา กลุ่มชายชุดดำราวสิบคนจากองค์กร ‘เงามรณะ’ กำลังเคลื่อนพลเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เสียงฝีเท้าที่ย่ำบนเศษกระจกดังกรอบแกรบเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ คินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งกระชับปืนพกคู่ใจแน่น เขาไม่หันไปมองเจ้าของคฤหาสน์ที่ตอนนี้กำลังเปื้อนเลือดด้วยความหรูหรานั้นหรอก เขารู้ดีว่าเซนเกลียดการถูกสั่ง แต่ในสถานการณ์ที่ความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ พันธมิตรชั่วคราวคือทางรอดเดียว “หุบปากซะเซน ถ้ามึงไม่อยากให้กระสุนของกูไปเจาะที่กะโหลกมึงแทน” คินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพอๆ กับน้ำแข็งขั้วโลก “ดุร้าย… สมกับที่เป็นของโปรดของฉันจริงๆ” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ ดวงตาคมกริบของมาเฟียเจ้าสำราญยังคงเปล่งประกายด้วยความกระหายในการต่อสู้ เขาสไลด์มีดสั้นเล่มโปรดออกมาจากแขนเสื้อ แสงไฟนีออนสีสลัววับแวมกระทบใบมีดจนเกิดประกายเย็นเยียบ ตึง! ร่างหนึ่งในชุดดำกระโดดข้ามโซฟาเข้ามา คินไม่รอช้า เขาตัดสินใจถีบตัวออกจากที่ซ่อนในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด กระสุนนัดแรกพุ่งออกจากปากกระบอกปืนเจาะเข้าที่กลางหน้าผากของมันแม่นยำดุจจับวาง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเตะสกัดขาอีกคนที่พุ่งเข้ามาประชิด “ไป!” คินตวาด เซนพุ่งตัวตามออกมาดั่งเสือชีตาห์ที่หิวโหย มีดสั้นในมือกรีดผ่านลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็วและงดงาม เลือดสีสดสาดกระเซ็นไปทั่วกำแพงกำมะหยี่สีแดงฉาน ความเป็นมืออาชีพของทั้งคู่ประสานกันอย่างน่าประหลาด แม้จะเป็นศัตรูที่เคยแลกหมัดกันจนปางตาย แต่ในวินาทีนี้ พวกเขากลับอ่านใจกันและกันออกเหมือนหนังสือที่เปิดอ่านซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน คินหันหลังชนกับแผ่นหลังกว้างของเซน ความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายส่งผ่านเสื้อเชิ้ตที่ฉีกขาด ทำให้เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงของมาเฟียหนุ่ม “ด้านซ้ายสามคน!” เซนตะโกนพลางเหวี่ยงร่างศัตรูทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง คินยิงสกัดในทันที สองนัด สองร่างร่วงลงกองกับพื้นอย่างหมดทางสู้ แต่ทว่า... ความเงียบงันที่น่ากลัวเริ่มปกคลุมทั่วห้องโถง เมื่อศัตรูทั้งหมดที่เหลือหยุดชะงักและถอยกรูดออกไปเหมือนกำลังรอสัญญาณอะไรบางอย่าง คินขมวดคิ้ว เขาไล่สายตาสำรวจไปรอบห้องก่อนจะพบความผิดปกติที่มุมมืดด้านบนของบันไดวน ปลายกระบอกปืนไรเฟิลซุ่มยิงกำลังเล็งมาที่จุดที่พวกเขายืนอยู่ “เซน... ลงไป!” คินกระชากคอเสื้อเซนให้หมอบลงทันทีในเสี้ยววินาทีที่กระสุนปืนไรเฟิลถากผ่านหัวพวกเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว จนเศษปูนแตกกระจายฟุ้งกระจายไปทั่ว “ไอ้พวกหมาลอบกัด!” เซนสบถ นัยน์ตาสีเฮเซลวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่คินกดไหล่เขาไว้แน่น “อย่าเพิ่งขยับ... ดูนั่น” คินกระซิบพลางชี้ไปที่ประตูบานใหญ่ที่ค่อยๆ เปิดออก ปรากฏร่างของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิวขาวจัดจนซีดเซียวและดวงตาที่ไร้แววของมนุษย์เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ “การร่วมมือกันของพวกแก... ก็น่าดูชมไม่เลว” ชายคนนั้นเอ่ย เสียงของมันเรียบจนน่าขนลุก “แต่ในฐานะคนกลางที่ต้องมาทำความสะอาดความโสโครกของพวกแก... ฉันคิดว่าเกมนี้ควรจบได้แล้ว” เซนขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนใบหน้าแม้เลือดจะไหลอาบขมับ “แกคิดว่าการปรากฏตัวของแกจะทำให้พวกเรากลัวงั้นเหรอ ‘อีวาน’?” อีวานไม่ตอบ มันเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ลูกน้องที่เหลืออีกนับสิบต่างควักปืนกลออกมาพร้อมกัน คินรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณนักฆ่าที่บอกเขาว่า... งานนี้พวกเขาอาจจะไม่มีทางออก ทว่าก่อนที่การสังหารหมู่จะเริ่มขึ้น เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเซนก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน เซนมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ แววตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่า “คิน...” เซนหันมามองเขา สายตาที่เขาส่งให้ดูเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่างที่คินแทบไม่อยากจะเชื่อ “คนที่โทรมาไม่ใช่คนของฉัน” คินมองไปที่โทรศัพท์ในมือของเซน หน้าจอที่แสดงชื่อผู้ติดต่อทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น คือชื่อของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว... ชื่อของพี่ชายที่เขาตามหามาตลอดชีวิต “รับสายสิ เซน” อีวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสมเพช “เพราะนั่นจะเป็นคำสั่งสุดท้าย ที่จะเปลี่ยนให้พันธมิตรชั่วคราวคู่นี้... กลายเป็นศัตรูที่ต้องฆ่ากันเองในวินาทีถัดไป” แบล็กเวลเวตหวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมานี้ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงเลยนะคะ!