การรักษาที่ร้อนแรง

"ถ้าคุณขยับอีกนิดเดียว รอยแผลที่ไหล่นั่นคงได้ฉีกถึงกระดูกแน่ คิน" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นในความเงียบงันของห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มเจ้าของสังเวียนลับ คินกัดกรามแน่น พยายามข่มความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองไปที่กำแพงว่างเปล่า แทนที่จะหันไปมองคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลัง เซนไม่สนใจท่าทีเย็นชาของอีกฝ่าย เขาหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อยขณะกดลงไปบนบาดแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากคมมีดของศัตรูเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "อึก..." คินหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ กล้ามเนื้อหลังเกร็งกระตุก "เจ็บหรือคะ?" เซนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความอาทรที่น่าขนลุก "ทั้งที่โดนแทงมาขนาดนี้ แต่คุณกลับไม่ปริปากบ่นสักคำ... ความอดทนของคุณมันช่างน่าหลงใหลจนผมแทบคลั่ง" เซนขยับกายเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของคิน เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอขาวจัดของนักฆ่าหนุ่มออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เน้นย้ำถึงความเป็นเจ้าของทำให้คินต้องกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เลิกเล่นบทบาทนี้สักที เซน" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณไม่ได้ทำเพราะความเมตตาหรอกใช่ไหม คุณต้องการแค่จะดูว่า... เหยื่อที่ใกล้ตายจะยอมสยบแทบเท้าคุณเมื่อไหร่กันแน่" เซนหยุดมือที่กำลังลงน้ำยาฆ่าเชื้อ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความบันเทิงแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เขาโน้มหน้าลงไปกระซิบจนริมฝีปากแทบแตะกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย "เหยื่อ? คุณเข้าใจผิดแล้วคิน" เซนเว้นจังหวะ ก่อนจะลากนิ้วผ่านรอยแผลเป็นเก่าๆ ไปยังผิวเนื้อเนียนละเอียด "สำหรับผม คุณไม่ใช่เหยื่อ... แต่เป็นรางวัล เป็นสมบัติล้ำค่าที่ผมยอมแลกชีวิตเพื่อปกป้องไว้ในสังเวียนเน่าๆ แห่งนี้ ต่อให้ผมต้องฆ่าทุกคนที่ขวางทาง เพื่อให้คุณรอด... ผมก็จะทำ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหายใจที่เริ่มติดขัดของคิน บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด แม้จะเป็นห้องใต้ดินที่หนาวเหน็บ แต่ความใกล้ชิดที่รุกล้ำเกินขอบเขตทำให้หัวใจของนักฆ่าที่เคยแช่แข็งกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ คินหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนจมูกเกือบชนกันทำให้เขาเห็นแววตาที่เต้นเร่าไปด้วยความปรารถนาของเซนชัดเจน "อย่ามาพูดจาสวยหรู" คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "คนอย่างคุณไม่มีคำว่าใจจริง มีแต่ผลประโยชน์และเกมการเมืองใต้ดิน... คุณช่วยผม เพราะคุณต้องการให้ผมเป็นเครื่องมือให้คุณกำจัดศัตรูในองค์กรนั่นต่างหาก" เซนยิ้มมุมปาก นิ้วมือที่ยังคงเปื้อนเลือดจางๆ เลื่อนขึ้นมาเชยคางของคินให้เงยขึ้น บังคับให้ต้องสบสายตา "แล้วถ้าผมบอกว่า... ต่อให้องค์กรนั่นพินาศไปวันนี้ ผมก็ยังอยากให้คุณอยู่ข้างๆ ผม ในฐานะคนรัก... ไม่ใช่เครื่องมือ คุณจะยังเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูดอยู่ไหม?" คำว่า 'คนรัก' ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ช็อตเข้ากลางใจ คินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เขาไม่อาจหาคำตอบได้ ไม่ใช่เพราะความเย็นชาที่สร้างขึ้นมาพังทลายลง แต่เพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขากำลังเผชิญอยู่—ความรู้สึกที่ว่าเขากำลังถูกล่า... ไม่ใช่ด้วยคมมีด แต่ด้วยความเสน่หาที่บ้าคลั่งของชายตรงหน้า ในขณะที่มือของเซนกำลังจะเลื่อนลงไปสัมผัสที่หน้าอกของคินเพื่อตรวจเช็กบาดแผลด้านหน้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูเหล็กกล้าที่ดังกึกก้องจนน่าตกใจ "บอสครับ! แผนการที่หอคอยลับถูกเปิดโปงแล้ว! พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... พวกมันมาเพื่อปิดบัญชีคุณคืนนี้!" คินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลังแทนที่ความร้อนแรงเมื่อครู่ เมื่อเขารู้ดีว่า 'พวกมัน' ที่ลูกน้องของเซนพูดถึงนั้น คือกลุ่มคนจากอดีตของเขาที่เขาพยายามหนีมาตลอด เซนไม่ได้หันไปมองประตู เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้คินต้องลมหายใจสะดุด "ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ... จะมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก คิน" มือของเซนละจากคางของคิน แล้วคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา ก่อนจะโยนอีกกระบอกให้คินด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ใช่วินาทีเป็นวินาทีตาย "เรามาดูกันไหมว่า... ระหว่างการล้างแค้นที่คุณโหยหา กับชีวิตที่ผมมอบให้ คุณจะเลือกทางไหนในค่ำคืนนี้?" ประตูเหล็กถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิด เสียงกัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วห้องนิรภัย พร้อมกับเงาร่างของนักฆ่าฝีมือฉกาจหลายสิบคนที่พุ่งทะยานเข้ามาในความมืด แต่สิ่งที่ทำให้คินต้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่จำนวนศัตรูที่อยู่ตรงหน้า... หากแต่เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเหล่านักฆ่าเหล่านั้น—ใบหน้าของผู้ชายที่คินมั่นใจว่าได้สังหารด้วยมือตัวเองไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! แบล็กเวลเวตหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังไม่หายใจติดขัดไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!