ลอบกัด

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้เจาะทะลุขั้วหัวใจคุณ คิน" เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู พร้อมกับความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ซี่โครงด้านซ้าย คินไม่ได้สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของเขายังคงจ้องมองเงาสะท้อนในกระจกเงาที่แตกละเอียดบนพื้นห้องน้ำชั้นใต้ดินของ The Party Room กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นของความตายที่เขาสัมผัสได้มาตลอดชีวิต คินแสยะยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มที่บ่งบอกถึงความกลัว แต่เป็นความเหยียดหยามที่ส่งไปถึงชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนล้อมรอบเขาอยู่ "พวกแกคิดว่าคนของ 'ไอ้แก่' นั่นจะจัดการฉันได้ด้วยวิธีสกปรกแบบนี้งั้นเหรอ?" คินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นไร้ร่องรอยของการสั่นเครือ "จำใส่หัวไว้ด้วยว่า ที่นี่ถิ่นของใคร" "ถิ่นของเซน... แต่ในตอนนี้ เซนไม่อยู่ที่นี่เพื่อปกป้องมึงหรอกนะ!" คนที่กดปืนพูดขึ้น ก่อนจะกระชากคอเสื้อคินอย่างแรงจนร่างโปร่งถลาไปตามแรงเหวี่ยง คินอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียสมดุล หักข้อมือของคนที่ถือปืนด้วยความเร็วที่เหนือชั้น เสียงกระดูกลั่นดัง 'เป๊าะ' ชวนขนลุก พร้อมกับร่างของชายคนนั้นที่ทรุดลงไปนอนกองกับพื้นโดยมีคินเป็นผู้ถือปืนกระบอกนั้นแทน ทว่าสถานการณ์ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เมื่อชายอีกสองคนพุ่งตัวเข้ามาพร้อมมีดสั้นในมือ พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ฆ่า แต่ดูเหมือนจะต้องการทรมานให้เขาสิ้นลมอย่างช้าๆ การต่อสู้ตะลุมบอนในพื้นที่แคบๆ เริ่มขึ้น คินเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูปแบบ เขาหลบคมมีดได้หวุดหวิด ก่อนจะใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของศัตรูคนหนึ่งจนสลบเหมือด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะจัดการคนสุดท้าย ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นที่สีข้าง เขาสะดุดลมหายใจ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกลับกลายเป็นกลิ่นเลือดของเขาเอง คินก้มมองลงไป พบว่ามีดเล่มหนึ่งฝังลึกอยู่ใต้ชายโครง แรงปะทะที่ตามมาคือหมัดหนักๆ ที่กระแทกเข้าที่ใบหน้าจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจเริ่มติดขัด ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน แต่เขายังคงกัดฟันแน่น ฝืนยันกายขึ้นเพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นลูกใหม่ที่กำลังจะถาโถมเข้ามา 'เซน... ป่านนี้คุณอยู่ที่ไหนกันนะ' ความคิดหนึ่งวูบผ่านเข้ามาในสมองที่หมุนคว้าง เขาไม่ได้ต้องการให้คนรักมาช่วย แต่มันคือสัญชาตญาณลึกๆ ที่โหยหาไออุ่นจากชายคนนั้น ท่ามกลางสังเวียนที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแห่งนี้ "จบสิ้นแล้วคิน แกตายที่นี่วันนี้แหละ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงของลูกสมุน แต่เป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด คินพยายามหันไปมอง ทว่าเขากลับเห็นเพียงรองเท้าหนังขัดมันที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พื้นกระเบื้องเปื้อนเลือดถูกเหยียบซ้ำด้วยรองเท้าคู่นั้น บุคคลปริศนาคนนั้นไม่ได้ลงมือฆ่าเขาในทันที แต่นั่งย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเชยคางของคินขึ้นมา แรงกดนั้นสั่นประสาทจนคินต้องเบือนหน้าหนี "หึ... ดูสภาพเธอนะ แบล็กเวลเวตคนสวย... ไม่สิ ต้องเรียกว่าตุ๊กตาที่แตกสลายของเซนสินะ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความชิงชังที่ฝังลึกมานานนับปี คินพ่นเลือดออกจากปาก มองสบตากับคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว "แก... แกมันก็แค่สุนัขรับใช้ที่รอคอยการถูกกำจัด ไม่ต่างจากศพที่เดินได้หรอก" "ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ เพราะนอกจากเซนจะไม่มีวันหาเธอกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้เช้า... โลกจะตื่นมาพบกับข่าวการหายสาบสูญของ 'มือสังหารที่ดีที่สุดขององค์กร' โดยที่ไม่มีแม้แต่เศษซากให้ฝัง" ก่อนที่คมมีดเล่มสุดท้ายจะปักลงมาบนอกของคิน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่นทะลุประตูเหล็กเข้ามาก็สั่นสะเทือนไปทั้งตึก แสงไฟที่ติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตา เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาที่จ้องมองมายังคินและผู้บุกรุกเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ "ใครอนุญาตให้พวกมึงแตะต้องของๆ กู?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเซนดังก้องขึ้น แต่ทว่า... วินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้ามา ปืนอีกหลายกระบอกจากมุมมืดของห้องน้ำก็หันไปจ่อที่ขมับของเซนพร้อมกัน มันไม่ใช่การลอบกัดแค่คิน แต่มันคือกับดักขนาดใหญ่ที่ถูกวางไว้เพื่อล่าหัว 'เจ้าของ' The Party Room ตั้งแต่ต้น! คินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาไม่ได้กลัวความตายของตัวเอง แต่เขากลัว... กลัวว่าเกมเดิมพันครั้งนี้กำลังจะกลืนกินชายที่เขารักไปพร้อมๆ กัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีเฉียดตายไปกับแบล็กเวลเวตในตอนนี้นะคะ