เกมจ้องตา

"ถ้าต้องตาย... ฉันจะเลือกที่ที่ฉันอยากจะจบมันเอง" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคิน ราวกับเสียงกระสุนที่เพิ่งลั่นไก แต่มันไม่ใช่เสียงปืนหรอก... มันคือเสียงหัวใจของเขาเองที่เต้นผิดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของ ‘เซน’ แห่ง The Party Room กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าอึดอัด คินยืนนิ่ง หลังพิงผนังเย็นเยียบ มือขวาแนบอยู่กับซองปืนที่พกติดตัวเป็นนิสัย ทว่าวินาทีนี้ เขากลับรู้สึกว่าอาวุธในมือมันไร้ความหมายเหลือเกิน เมื่อคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ตรงหน้ากลับขยับตัวเข้ามาใกล้... ใกล้เสียจนลมหายใจของอีกฝ่ายรินรดอยู่บนปลายคาง เซนไม่เพียงแค่ขยับตัว แต่เขากำลัง ‘ล้อมกรอบ’ คินด้วยแผ่นอกแกร่งและแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังไว้มั่น ใบหน้าคมสันของมาเฟียหนุ่มโน้มลงมาจนจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มีแววของศัตรู แต่มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนภายใต้ความเยือกเย็นอย่างน่าสะพรึงกลัว "เลือกที่ตายงั้นเหรอ?" เซนกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเหมือนเสียงกรีดร้องของไวโอลินในยามค่ำคืน "แล้วสถานที่แห่งนั้น... มีที่ให้ฉันเข้าไปอยู่ด้วยไหม คิน?" คินเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังสั่นระริก "ถอยไป เซน นี่ไม่ใช่เกมที่นายจะมาเล่นสนุกได้" "เกมงั้นเหรอ?" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาอีกจนริมฝีปากของเขาห่างจากริมฝีปากของอีกฝ่ายเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เขาจงใจทิ้งช่วงเวลาให้ความเงียบทำงาน แทนที่การใช้กำลังบังคับ "ฉันไม่เคยเล่นเกมกับของรัก... โดยเฉพาะของที่ฉันตามหามาค่อนชีวิต" นิ้วเรียวยาวของเซนเลื่อนขึ้นมาสัมผัสสันกรามของคินเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก ทว่ากลับสร้างความร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กาย คินพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วของเซนกลับบังคับให้เขาต้องจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่กำลังเปลือยเปล่าความรู้สึกทุกอย่างออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "นายกลัวเหรอ?" เซนถาม เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด "กลัวว่าถ้าจ้องมองฉันนานกว่านี้... นายจะเปลี่ยนใจจากการเป็นนักฆ่ามาเป็นของฉัน?" คินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความแค้นกำลังพังทลายลงเหมือนเขื่อนที่แตกกะทันหัน ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย แต่มันคือการปะทะกันของจิตวิญญาณสองดวงที่ต่างฝ่ายต่างมีบาดแผล "ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจ" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้จะรู้ว่าคำพูดนั้นสวนทางกับความสั่นไหวในแววตาของเขาอย่างสิ้นเชิง เซนยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ เขาขยับตัวเข้าไปแนบชิดจนแผ่นอกกว้างสัมผัสกับอกของคินอย่างจงใจ กลิ่นกายหอมกรุ่นของคินทำเอาสติสัมปชัญญะของเซนขาดผึง เขาไล้นิ้วผ่านริมฝีปากล่างของคินช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจอาณาเขตที่เขาต้องการครอบครอง "คนโกหกมักจะได้รับบทลงโทษนะ คิน..." เซนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้คินขนลุกซู่ไปทั้งตัว "และฉันก็เป็นเจ้าของเกมนี้... ดังนั้น ฉันจะลงโทษนายด้วยวิธีที่ทำให้นายไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต" ทันใดนั้นเอง เซนก็ลดมือลงมาที่เอวสอบของคิน แล้วกระชากร่างนั้นเข้าหาตัวจนแนบสนิทไร้ช่องว่าง คินเบิกตากว้าง พยายามจะคว้าปืน แต่เซนกลับจับข้อมือเขาไว้แล้วตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบภายในห้องทำงานถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงของ ‘ลูกน้องคนสนิท’ ที่ดังลอดเข้ามา "คุณเซนครับ... รายงานจากสังเวียนลับพบความผิดปกติ มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาที่ชั้นใต้ดิน และดูเหมือนว่า... พวกมันมาเพื่อคินครับ" เซนไม่หันไปมองประตู ดวงตายังคงจ้องลึกเข้าไปในตาของคินที่กำลังตื่นตระหนก แววตาของเซนเปลี่ยนจากความหลงใหลกลายเป็นความอำมหิตที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่กล้าแตะต้อง ‘ของรัก’ ของเขา "ดูเหมือนเกมจ้องตาของเราจะต้องพักไว้ก่อนนะ" เซนกระซิบก่อนจะปล่อยมือจากข้อมือคิน แล้วหยิบปืนพกกระบอกสวยที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบกระสุน "เพราะคืนนี้... จะมีคนตายแทนที่ที่นายเลือกไว้ และมันจะตายอย่างทรมานที่สุดในนรกที่ฉันสร้างขึ้น" เซนหันหลังกลับไปหาประตู กำลังจะก้าวออกไป แต่เขากลับชะงักและหันกลับมามองคินอีกครั้งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "อ้อ... แล้วอย่าเพิ่งรีบไปหาที่ตายที่ไหนล่ะ" เซนเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่าความตาย "เพราะถ้าฉันกลับมา แล้วไม่เจอนายอยู่ในห้องนี้... ฉันจะสั่งปิดตายสังเวียนนี้ แล้วเรามาดูกันว่า... นายจะหนีจากเงื้อมมือฉันไปได้ไกลแค่ไหน" เสียงประตูห้องทำงานปิดลงดังปัง ทิ้งให้คินยืนหายใจหอบอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน... แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้คินตัวเย็นเฉียบจนก้าวขาไม่ออก ไม่ใช่คำขู่ของเซน หรือกองกำลังปริศนาที่บุกเข้ามา... แต่มันคือคราบเลือดสีแดงสดที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนแขนเสื้อเชิ้ตของเซนในจังหวะที่เขาหันหลังไปหยิบปืน... เลือดที่ไม่ได้มาจากศัตรู... แต่เป็นเลือดที่หยดลงมาจากเพดานห้องทำงานที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นี้เอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแบล็กเวลเวตในเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตครั้งนี้นะคะ