ความจริงที่ถูกฝัง

"กระสุนนัดนี้ควรจะเจาะกะโหลกผมตั้งแต่วินาทีที่คุณลั่นไกแล้วคิน... ทำไมถึงมือสั่นล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องใต้ดินอันมืดมิด กลิ่นดินปืนยังคงคละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขา คินยืนหอบหายใจถี่อยู่ในเงามืด ปลายกระบอกปืนสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียวคมของชายตรงหน้าที่กำลังยิ้มราวกับไม่สะทกสะท้านต่อความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า "หุบปากซะ" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเย็นชาของเขาไหววูบด้วยความสับสน "นายมันก็แค่สัตว์ร้ายในคราบมาเฟีย... ทำไมต้องช่วยเด็กนั่น" เซนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวโดยไม่เกรงกลัวคมกระสุน เขามองเด็กชายวัยสิบขวบที่คินเพิ่งช่วยออกมาจากกรงขังในห้องแล็บใต้ดินขององค์กรลับ เด็กน้อยสั่นเทาอยู่ข้างหลังคินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "โลกนี้ไม่มีใครเป็นคนดีหรอกนะคิน" เซนกล่าวพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ "แต่การเลือกที่จะทิ้งเหยื่อรายสุดท้ายไว้ให้ตายในนรกขุมนี้... มันไม่ใช่สไตล์ผม และถ้าคุณฉลาดพอ คุณจะเห็นว่ารอยกระสุนรอบๆ ตัวคุณที่ผมสั่งลูกน้องให้ยิงพลาดไป ไม่ใช่เพราะพวกมันโง่หรอกนะ แต่มันคือคำสั่งของผมต่างหาก" คินชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า เขานึกย้อนไปถึงฉากการดวลเมื่อครู่ ทุกจังหวะที่เขาควรจะถูกวิถีกระสุนสังหาร เซนมักจะเปลี่ยนทิศทางเป้าหมายไปที่ผนังหรือถังน้ำมันเสมอ "นายต้องการอะไรกันแน่?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและทรงเสน่ห์จนคินเผลอกลั้นหายใจ มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างของกันและกัน เขาเอื้อมมือขึ้นมาแตะปลายกระบอกปืนของคินอย่างแผ่วเบาแล้วกดมันลงต่ำ "ผมต้องการคุณ... คิน" เซนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นจริงจังจนน่าขนลุก "และถ้าต้องเลือกให้คุณเกลียดผมไปตลอดกาลเพื่อแลกกับการที่คุณได้มีชีวิตรอดออกไปจากเกมนี้... ผมก็ยอม" คินสะบัดตัวออกอย่างแรงแต่ทว่าหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ เขาเห็นภาพในอดีตที่องค์กรเคยยัดเยียดให้เขาทำ... การฆ่าคนบริสุทธิ์ การทำลายชีวิตคนอื่น แต่วันนี้ เซนกลับเลือกที่จะเปิดทางให้เขาแม้จะรู้ว่านี่คือการหักหลังองค์กรครั้งใหญ่ที่สุด "อย่ามาทำเป็นพูดจาสวยหรู" คินกัดริมฝีปากแน่น "นายมันก็แค่คนทรยศที่อยากได้สิ่งที่อยู่เหนือกว่าเดิมเท่านั้นแหละ" "งั้นลองดูนี่" เซนโยนแฟ้มเอกสารเก่าๆ สีซีดลงบนพื้นดินที่เปื้อนคราบเลือด "นั่นไม่ใช่แผนการสังหารใคร แต่มันคือรายชื่อเด็กๆ ที่ผมแอบส่งออกนอกประเทศด้วยเงินส่วนตัวของผมตลอดสิบปีที่ผ่านมา... รวมทั้งคนที่คุณพยายามจะช่วยในวันนี้ด้วย" คินก้มมองแฟ้มนั้น ความรู้สึกพังทลายถาโถมเข้ามาในอก ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดชีวิตเริ่มแตกร้าว เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเซน เขากลับไม่พบความเย่อหยิ่งของมาเฟียที่เขาเคยเกลียดชัง สิ่งที่เห็นมีเพียงร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความโดดเดี่ยวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนั่น "ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน?" คินถาม เสียงสั่นเครือ "เพราะคุณคือคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่า... ตัวเองยังมีหัวใจเต้นอยู่จริงๆ" เซนขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน "แต่น่าเสียดายนะคิน... บางครั้งความจริงที่งดงามที่สุด ก็มักจะมาพร้อมกับความตายที่รออยู่หน้าประตูเสมอ" จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลที่กรูเข้ามาจากทางเดินด้านหลัง ทั้งคินและเซนหันไปมองพร้อมกัน ในความมืดมิดนั้น เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่สุดดังขึ้น "หัวหน้าเซน... ดูเหมือนท่านจะลืมไปว่าในเดอะปาร์ตี้รูมแห่งนี้ เจ้าของที่แท้จริงไม่ใช่ท่าน... แต่คือคนที่ท่านกำลังจะทรยศ" ประตูเหล็กบานยักษ์เลื่อนปิดลงขังทั้งสองคนไว้ภายใน แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดเวลาที่ติดตั้งอยู่รอบผนังเริ่มทำงาน คินมองหน้าเซนที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "ดูเหมือนว่า 'เกมโอเวอร์' ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะคะคิน..." เซนหยิบปืนขึ้นมาอีกกระบอกแล้วยื่นให้คินด้วยรอยยิ้มเศร้า "ในนรกขุมนี้... คุณอยากจะตายในฐานะศัตรูของผม หรือจะสู้เคียงข้างผมเป็นครั้งสุดท้ายคะ?" คินรับปืนมาด้วยมือที่มั่นคงกว่าครั้งไหนๆ ท่ามกลางเสียงระเบิดที่เริ่มทำลายโครงสร้างตึกรอบตัวจนถล่มลงมา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาที่เขามองเซนกลับเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่อันตรายกว่านั้นมาก "ถ้าต้องตาย... ฉันจะเลือกที่ที่ฉันอยากจะจบมันเอง" แบล็กเวลเวตขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ