หมากกระดานใหม่

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืนอบอวลอยู่ในอากาศที่มืดสนิท เสียงกระสุนแหวกอากาศดังวิ้งผ่านข้างหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คินทิ้งตัวลงแนบพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ สัญชาตญาณนักฆ่าทำงานฉับไวเหนือความคิด เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ข้อมือ—เซนกำลังดึงเขาให้หลบหลังเสาหินอ่อนที่บัดนี้กลายเป็นกำบังเดียวที่มีอยู่ "อย่าขยับ" เสียงกระซิบของเซนชิดใบหู ทุ้มต่ำแต่สั่นพร่าด้วยความเร้าใจในสถานการณ์คอขาดบาดตาย ปลายนิ้วของมาเฟียหนุ่มกดหนักลงบนข้อมือคิน ราวกับจะย้ำเตือนว่าในความมืดมิดที่มองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงสัมผัสนี้เท่านั้นที่เป็นความจริง "พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับเป็น" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "เป้าหมายคือการล้างบาง... รวมถึงนายด้วย เซน" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พ่อคนเย็นชา" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูผิดที่ผิดทางท่ามกลางเสียงปืนที่สาดเข้ามาไม่ยั้ง "ถ้าฉันตาย นายจะเสียคู่ค้าที่รู้ใจที่สุดไปนะ ไม่เสียดายเหรอ?" คินขบกรามแน่น ความคิดในหัวตีกันให้วุ่น ภาพถ่ายใบเก่าของครอบครัวที่ถูกสังหารโดยองค์กรที่เซนเป็นเจ้าของไหลย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาท นี่คือโอกาส... โอกาสเดียวที่จะฆ่าเซนในขณะที่เขาไร้ทางสู้ แล้วใช้สถานการณ์ชุลมุนนี้หลบหนีไป ทว่ากระบอกปืนที่ถืออยู่ในมือกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่พิงอยู่กับตัวเขา "ฉันมีภารกิจที่ต้องทำ" คินกระซิบ ลมหายใจอุ่นรดรินรินไหลไปที่ลำคอของเซน "และนาย... คืออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด" "งั้นก็ลงมือสิ" เซนยื่นกระบอกปืนของตนเองมาจ่อที่หน้าอกของคิน ทั้งที่มองไม่เห็นทิศทาง แต่เขากลับรู้อย่างแม่นยำว่าคินอยู่ที่ไหน "เอาปืนจ่อหัวใจฉัน แล้วถามตัวเองดูว่า ถ้าฉันตายตอนนี้... นายจะยังเหลืออะไรให้เป็นเป้าหมายในชีวิตอีกนอกจากความแค้นที่ว่างเปล่า?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเป็นกลางใจ คินชะงัก นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกสั่นระริกไปชั่วขณะ เสียงปืนภายนอกเงียบลงชั่วครู่ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอคำตอบจากเขา แสงไฟฉุกเฉินสีแดงวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เผยให้เห็นใบหน้าของทั้งคู่ในระยะประชิด นัยน์ตาคมกริบของคินปะทะกับแววตาพราวระยับที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างประหลาดของเซน ในจังหวะนั้นเอง คินตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมสังเวียนลับ แต่มันคือการเดิมพันด้วยหัวใจที่เขากลัวที่สุด "คิน..." เสียงของเซนเปลี่ยนไป มันอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยิน "เปลี่ยนกระดานหมากนี้เถอะ แทนที่จะฆ่าฉันเพื่อล้างแค้น... มาเป็นมือขวาของฉัน แล้วเราจะพังองค์กรนี้ไปพร้อมกัน" ข้อเสนอที่สั่นคลอนทุกอุดมการณ์ของคิน เขาคือคนทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเอง หรือจะเป็นคนทรยศต่อผู้ชายที่กล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา? ปัง! เสียงประตูกระแทกเปิดออกพร้อมกับแสงไฟที่สว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง กลุ่มชายชุดดำพร้อมอาวุธครบมือกรูกันเข้ามาล้อมรอบเสาหินที่ทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้คินต้องหยุดหายใจไม่ใช่ปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่พวกเขา แต่เป็นบุคคลที่เดินแทรกกลางวงล้อมเข้ามา... ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่คินจดจำได้ดีแม้ในฝันร้ายที่สุด ชายคนนั้นคือคนที่คินคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง "วางปืนลงซะ คิน" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "ถ้าไม่อยากให้คนรักของลูกต้องจบชีวิตลงต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้" คินมองสลับระหว่างใบหน้าของชายที่เปรียบเสมือน 'ผีดิบ' จากอดีต กับเซนที่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่นเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าความลับนี้จะต้องถูกเปิดเผย หมากกระดานนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เขากับเซน แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้นานนับทศวรรษ นิ้วของคินค่อยๆ คลายออกจากไกปืน ทว่าสายตาของเขากลับเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม เขาตัดสินใจแล้ว... และหมากตาต่อไปนี้ จะไม่มีใครในห้องนี้คาดเดาได้อีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดและเดือดพล่านไปกับแบล็กเวลเวตนะคะ