จุดเปลี่ยนของโชคชะตา

“ถ้าจะฆ่า ก็ทำเสียตั้งแต่วินาทีนี้ อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาดึงรั้งไกปืนให้เสียเปล่าเลย คิน” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วห้องวีไอพีในสังเวียนลับ กลิ่นควันปืนจางๆ ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนร่างสูงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า คินไม่ได้ตอบโต้ แต่สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ เขาค่อยๆ ลดปืนลงช้าๆ ความเย็นเฉียบของโลหะที่สัมผัสฝ่ามือเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มของความแค้นที่สั่งสมมานานปี “ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้า ไม่ใช่การคิดจะฆ่าข้า” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ “แต่มันคือการปล่อยให้ข้าเข้ามาเห็น... ว่าองค์กรที่เจ้าเทิดทูนมันกำลังจะเด็ดหัวเจ้าทิ้งเหมือนมดปลวก” คินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเซน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาเห็นแววตาสั่นระริกของมาเฟียหนุ่มที่ปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากความมั่นใจ แผนการสังหารในคืนนี้ไม่ได้มีแค่เขากับเซน แต่ยังมี 'คนอื่น' ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของระเบียงชั้นบนพร้อมกับลำกล้องปืนสไนเปอร์ที่หันเล็งมาที่จุดตายของเซนอย่างแม่นยำ “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?” เซนเลิกคิ้วขึ้นแม้จะรู้ดีว่าคำถามนั้นอาจจะแลกมาด้วยความจริงที่แสนโหดร้าย “หลบไปซะ!” คินไม่รอให้เซนได้ซักไซ้ ร่างบางพุ่งเข้ากระแทกอกแกร่งของเซนจนทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นพรมหนา เสียงกระสุนปืนเก็บเสียงพุ่งทะลุผ่านกระจกบานใหญ่แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวคริสตัลที่ร่วงหล่นลงมาดั่งฝนพิฆาต เซนเบิกตากว้าง ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมคินถึงเปลี่ยนท่าทีไปในชั่วพริบตา “พวกมัน... เอาจริงสินะ” เซนพึมพำขณะที่ถูกคินดึงตัวให้หลบหลังโต๊ะไม้โอ๊คขนาดใหญ่ แรงกระชากนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน “อย่าถามมาก ถ้าไม่อยากตายที่นี่” คินกระซิบข้างหู กลิ่นเหงื่อและกลิ่นจางๆ ของดอกไม้ในตัวเซนทำให้หัวใจของเขาเต้นรำไปกับจังหวะแห่งความเป็นความตาย ภายในห้องโถงกว้าง เสียงฝีเท้าของชายชุดดำหลายสิบคนเริ่มเข้าประชิดประตูบานหลัก แผนการขององค์กรคือการปิดฉากความล้มเหลวของเซนในคืนนี้ โดยใช้ความตายของเขาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยอำนาจใหม่ที่กำลังจะก้าวขึ้นมาแทนที่ คินมองสถานการณ์รอบด้านด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า เขาไม่ต้องการให้เซนตายด้วยมือคนอื่น ไม่ใช่ในตอนนี้ และไม่ใช่ด้วยแผนสกปรกแบบนี้ “แผนของเจ้าคืออะไร?” เซนถามพลางหยิบปืนพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ใต้สูทออกมาเตรียมพร้อม “รอดไปให้ได้ก่อน” คินกดสายตาลง “ข้าจะเปิดทางให้ ส่วนเจ้า... พาตัวเองออกไปจากนรกขุมนี้ แล้วอย่าได้โง่กลับมาที่นี่อีก ถ้าเจ้ายังอยากเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้” เซนจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นนั้น หัวใจมาเฟียที่เคยแข็งกระด้างกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาไม่เคยได้รับความปกป้องจากใครอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะจาก 'นักฆ่า' ที่เขาสั่งให้มาจัดการตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ? จะทิ้งข้าไปอีกคนหรือไง?” เซนเอื้อมมือไปคว้าข้อมือคินไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อความหมายที่มากกว่าคำพูด คินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เห็น “ข้าไม่ไปไหนหรอก เพราะตราบใดที่ข้ายังไม่สั่งให้เจ้าตาย... เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะตายที่นี่” ทันใดนั้น เสียงประตูห้องวีไอพีถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับระเบิดแสงที่ทำเอาห้องทั้งห้องสว่างวาบจนมองไม่เห็นสิ่งใด คินอาศัยจังหวะชุลมุนถีบโต๊ะล้มลงขวางหน้าเพื่อกำบังกระสุนที่สาดเข้ามาไม่ยั้ง เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงกรีดร้องของผู้คนในสังเวียนด้านล่าง ทุกอย่างกลายเป็นความโกลาหลที่ไร้ระเบียบ คินพุ่งตัวออกจากที่กำบังพร้อมกับลั่นไกสังหารศัตรูคนแรกด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ เลือดสีแดงฉานกระเซ็นโดนใบหน้าของเขา คินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายังคงเดินหน้ากำจัดทุกคนที่ขวางทาง จนกระทั่งถึงจุดที่เขารู้ว่า 'บงการ' ตัวจริงยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มมือสังหารนั่น เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากมุมมืดออกมา แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่คุ้นเคยจนคินต้องหยุดชะงัก ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นนั้นทำให้เซนที่คอยระวังหลังให้ถึงกับหน้าถอดสี เขาไม่เคยคิดว่าบุคคลผู้นี้จะปรากฏตัวขึ้นด้วยตัวเองในค่ำคืนแห่งการนองเลือดนี้ ชายผู้นั้นยกมือขึ้นตบเบาๆ ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มสงบลง สายตาเย็นชาของเขาจ้องมองมาที่คินและเซนสลับไปมา ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสุสานแห่งความเงียบ “ข้าบอกแล้วใช่ไหม คิน... ว่าการทรยศต่อองค์กร คือความผิดที่มีโทษสถานเดียวคือความตาย” สิ้นเสียงนั้น ลำกล้องปืนสี่กระบอกก็เล็งมาที่หัวของทั้งคู่พร้อมกันจากทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด... และในวินาทีที่นิ้วของศัตรูเริ่มกดลงบนไกปืน คินกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับหันปืนในมือไปจ่อที่จุดตายของตัวเองแทนที่จะเป็นศัตรู! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิเลือดในครั้งนี้ไปกับแบล็กเวลเวตนะคะ