รอยร้าวที่ขยายตัว

“ลั่นไกสิ” เสียงของคินแหบพร่า ทว่ากังวานดุจคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงมืดมิดของ The Party Room ปลายกระบอกปืนของเขาจ่อเข้าที่ขมับขวาของตัวเองอย่างมั่นคง ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเวลานี้กลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ยากจะหยั่งถึง เซนที่ยืนอยู่เคียงข้างแทบจะหยุดหายใจ เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับก้าวเข้าหาลำกล้องปืนที่เล็งอยู่รอบทิศทางด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ทั้งที่สถานการณ์บีบคั้นจนแทบมองไม่เห็นทางรอด “คิน... นายกำลังเล่นเกมที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีวันชนะ” เซนเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของเขามองผ่านไหล่ของคินไปยังกลุ่มมือปืนในเงามืดที่สั่นไหวด้วยความลังเล “พวกมันเป็นแค่เบี้ยที่ถูกวางไว้เพื่อดูว่าใครจะกล้าพังกระดานก่อนกัน การตายของนายตอนนี้ ไม่ใช่การแก้แค้น แต่มันคือการยอมจำนนต่อคนที่ฆ่าครอบครัวนายต่างหาก” คินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและแฝงไปด้วยความร้าวราน “แล้วถ้าฉันทำลายกระดานทิ้งต่อหน้าพวกมันล่ะ?” นิ้วชี้ของคินขยับเล็กน้อย จังหวะหัวใจของทุกคนในห้องดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่ความตายจะทันได้พรากเอาชีวิตใครไป เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างเนิบนาบจากชั้นลอยด้านบน เงามืดที่เคยมืดมิดค่อยๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ ชายวัยกลางคนที่ใครต่างก็เรียกขานว่า ‘ท่านประธาน’ ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จขององค์กรมาเฟียแห่งนี้กำลังทอดสายตามองลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “การแสดงที่ยอดเยี่ยม... คิน” น้ำเสียงของชายผู้นั้นราบเรียบไร้อารมณ์ “แต่ความร้าวฉานในบ้านหลังนี้มันลึกเกินกว่าที่ปืนเพียงกระบอกเดียวจะกู้คืนได้” ความกดดันในอากาศหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับหน้าอก เซนหันไปสบตากับคินเพียงเสี้ยววินาที สายตานั้นสื่อถึงอะไรบางอย่างที่คินคุ้นเคย... ความไว้ใจที่แลกมาด้วยความเสี่ยง คินลดปืนลงช้าๆ แต่ความตึงเครียดไม่ได้จางหายไปไหน รอยร้าวในองค์กรมาเฟียที่สั่งสมมานานดูเหมือนจะเริ่มปริแตกออกในวินาทีนี้ เมื่อมือปืนทั้งสี่คนเริ่มหันกระบอกปืนเข้าหากันเองแทนที่จะเป็นเป้าหมายเดิม “มันเกิดอะไรขึ้น...” คินพึมพำขณะมองภาพความโกลาหลที่กำลังก่อตัว “คนทรยศไม่ได้มีแค่หนึ่ง” เซนกระซิบข้างหูคิน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นดินปืนอบอวลอยู่รอบตัวพวกเขา “แต่มันคือการจัดฉากเพื่อกำจัดสายเลือดที่เหลืออยู่ของขั้วอำนาจเก่า นายกับฉัน เราคืออุปสรรคชิ้นสุดท้ายที่พวกมันต้องกำจัดก่อนที่การประมูล ‘ของสำคัญ’ ในคืนนี้จะเริ่มขึ้น” คินเม้มริมฝีปากแน่น ความแค้นที่เคยลุกโชนถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นของการวิเคราะห์สถานการณ์ เขาตระหนักได้ทันทีว่าการตายของพ่อแม่เขาเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือการจัดระเบียบโครงสร้างใหม่โดยใช้เลือดเป็นเครื่องมือสังเวย เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นขึ้น ตามมาด้วยเสียงตะโกนและเสียงกระจกแตกกระจายจากชั้นบน คินไม่รอช้า เขาคว้าแขนเซนแล้วลากให้ก้มหลบหลังโซฟาหนังตัวใหญ่ ความอลหม่านระดับที่เรียกว่าสงครามกลางเมืองในองค์กรกำลังปะทุขึ้นต่อหน้าต่อตา ทั้งสองฝ่ายเริ่มยิงถล่มกันโดยไม่สนใจชีวิตผู้บริสุทธิ์ในที่แห่งนั้น “เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่ทางออกทุกทางจะถูกปิดตาย” คินตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดที่เพิ่งดังขึ้นจากมุมห้อง “ถ้าออกไปทางหน้าประตู นายก็จะกลายเป็นเป้าหมายของมือแม่นปืนที่รออยู่ด้านนอก” เซนเอ่ยอย่างใจเย็นแม้สถานการณ์จะวิกฤตเพียงใด เขาคว้าตัวคินเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดกัน “เราต้องไปทางใต้ดิน... ทางเชื่อมลับที่นายเป็นคนสร้างขึ้นในสมัยที่ยังเป็น ‘เงา’ ขององค์กร” คินชะงัก สายตามองเซนด้วยความตกใจ “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนสร้างมัน?” เซนยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ “เพราะทุกสิ่งที่นายทำ... ฉันเฝ้ามองมาตลอด คิน” ยังไม่ทันที่คินจะได้ตอบโต้ ความมืดในห้องโถงก็ถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟจากระเบิดแสวงเครื่องที่ถูกขว้างลงมากลางวงปืนของเหล่านักฆ่า ร่างของมือปืนสองคนกระเด็นไปคนละทิศคนละทางพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่เดินก้าวออกมาจากเงามืดหลังแท่นดีเจ—ชายหนุ่มที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้าย ใบหน้าที่คินจำได้ดีจนไม่มีวันลืม เขาคือคนเดียวกับที่ลั่นไกสังหารครอบครัวของคินในวันนั้น “ในที่สุด... ก็ได้เจอกันอีกนะ คิน” ชายคนนั้นกล่าวพลางควงปืนในมืออย่างใจเย็น “แต่คืนนี้ไม่ใช่วันตายของนาย เพราะท่านประธานต้องการให้ 'ของสำคัญ' ชิ้นสุดท้ายถูกส่งมอบให้เขาก่อน... และมันไม่ได้อยู่ในมือฉัน แต่มันอยู่ในมือของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนายต่างหาก” คินชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเซนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เซนไม่ได้มีท่าทีตกใจ แต่กลับเก็บปืนลงในซองอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยิบจี้ห้อยคอรูปร่างประหลาดที่เขามักจะพกติดตัวออกมาโชว์ให้ทุกคนในห้องเห็น “ที่รัก...” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ “นายไม่ได้เป็นคนเดียวที่เก็บความลับเอาไว้หรอกนะ” ท่ามกลางเศษซากของห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันไฟและกลิ่นคาวเลือด คินยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง เมื่อความจริงที่ว่า 'คนรัก' ที่เขาเพิ่งจะยอมเปิดใจให้ อาจจะเป็นคนเดียวกับที่บงการความหายนะทั้งหมดในชีวิตของเขามาโดยตลอด แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 23 นี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ