ความหวาดระแวง

“บอกฉันสิว่านั่นไม่ใช่ลายเซ็นของนาย” คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกึ่งซากปรักหักพัง เสียงของเขาเรียบเย็นจนน่าใจหาย ปลายกระบอกปืนพกกระบอกสีดำขลับที่ยังคงส่งกลิ่นคาวดินปืนจ่อตรงไปยังกลางอกของชายผู้ที่เขาสามารถเรียกได้ว่า ‘โลกทั้งใบ’ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เซนไม่ได้หลบสายตา รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูอบอุ่นและมีเสน่ห์บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวในสายตาของคิน มือหนาของมาเฟียหนุ่มค่อยๆ ยกขึ้นถอดถุงมือหนังออกอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวหยิบเอกสารที่เปรอะคราบเลือดที่คินเพิ่งโยนใส่หน้าเขาขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ลายมือคนเราเปลี่ยนไปตามกาลเวลาและสถานการณ์นะคิน” เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงความร้ายกาจที่ทำให้ขนลุก “นายคาดหวังอะไร? ให้ฉันปฏิเสธความจริงที่วางอยู่ตรงหน้า หรือจะให้ฉันโกหกเพื่อประคองความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการโกหกมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว?” คินกำปืนแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความรู้สึกหน่วงในอกคล้ายถูกมีดกรีดลึก “ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อนาย แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมา คือแผนผังองค์กรที่ทำลายชีวิตครอบครัวฉัน... ซึ่งมันมีตราประทับของ ‘The Party Room’ ปรากฏอยู่ทุกหน้า” “นั่นคือความจริงเพียงเสี้ยวเดียว” เซนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แม้ปลายกระบอกปืนจะจ่อติดหน้าอก เขาก็ไม่สะทกสะท้าน “นายเชื่อว่าตัวเองเป็นคนเลือกที่จะก้าวเข้ามาในชีวิตฉันเหรอ? คิน... นายมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เดินเข้ามาในกระดานที่ฉันเป็นคนวางโครงสร้างไว้ตั้งแต่ต้น แต่สิ่งที่นายลืมไปคือ หมากตัวนี้มันเริ่มทำตัวน่ารักจนฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าต้องกำจัดทิ้ง” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบขาดใจ คินสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเซน—กลิ่นไม้ซีดาร์และหยาดฝนที่เขาเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดในยามนี้ ในขณะที่ใจหนึ่งร่ำร้องอยากจะเหนี่ยวไก อีกใจหนึ่งกลับพะวงถึงสัมผัสอบอุ่นที่เคยได้รับในห้องนอนลับนั่น “นายไม่ได้รักฉัน” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินออกมาเป็นสายโดยที่เขาไม่รู้ตัว “นายแค่ต้องการขังฉันไว้ในกรงทองของนาย เพื่อให้ฉันเป็นเพียง ‘ของเล่น’ ที่รอวันถูกเชือด” “ความรักสำหรับคนอย่างเรามันเป็นเรื่องเพ้อฝัน” เซนขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจที่สั่นเทาของคนตรงหน้า “แต่ถ้าฉันจะบอกว่า ฉันทรยศทุกคนในองค์กรเพื่อให้ได้นายมาครอบครองเพียงคนเดียว นายจะเชื่อไหม? เอกสารพวกนี้... ฉันเป็นคนจงใจวางไว้ให้นายเห็น เพื่อที่จะดูว่านายจะกล้าตัดสินใจทำสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตหรือเปล่า” คำพูดนั้นหยุดชะงักความเคลื่อนไหวของคินไปชั่วขณะ ความหวาดระแวงพุ่งทะยานจนสมองแทบระเบิด ใครคือศัตรู ใครคือมิตร และที่แย่ที่สุดคือ... ใครคือคนที่เขากำลังสวมกอดอยู่กันแน่ คินลดปืนลงเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “นายกำลังปั่นหัวฉัน” “ฉันกำลังมอบอำนาจให้ต่างหาก” เซนกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและจริงจังจนน่ากลัว “ในวินาทีที่นายเหนี่ยวไกใส่ฉัน นายจะกลายเป็นอิสระ แต่ในวินาทีที่นายปล่อยฉันไป... นายจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกพร้อมกับฉัน เลือกเอาสิ คิน ความรักที่น่าสมเพช หรือความตายที่มีเกียรติ?” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายกลุ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก แสงไฟสปอร์ตไลท์จากด้านบนส่องทะลุลงมาผ่านช่องโหว่ของเพดาน เผยให้เห็นกลุ่มชายชุดดำพร้อมอาวุธครบมือที่พุ่งเป้าเข้ามายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ เซนขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน “ดูเหมือนว่าความลับของเราจะทำให้นายต้องตัดสินใจเร็วกว่าที่คิดนะ” คินหันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับมามองเซนที่ยืนกอดอกอย่างใจเย็น ราวกับคาดเดาเหตุการณ์นี้ไว้แล้ว แต่เมื่อชายคนหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นเดินก้าวออกมาภายใต้แสงไฟ คินถึงกับต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน—คนที่ถือเอกสารลับฉบับจริงในมือ—กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในสภาพที่สมบูรณ์พร้อม “เซน... นี่นายไปเอาตัวเขามาจากที่ไหน?” คินเสียงสั่นสะท้าน มือที่ถือปืนสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ “ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสังเวียนนี้ แม้กระทั่งเรื่องของคนที่นายพยายามลืมไปตลอดกาล” เซนยิ้มอย่างเลือดเย็น ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้โลกของคินพังทลายลง “ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าครอบครัวนายจริงๆ ก็จงถามเขาดู แต่บอกไว้ก่อนนะ... คำตอบนั้นอาจจะทำให้นายต้องฆ่าฉันด้วยมือตัวเองจริงๆ ก็ได้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความไว้วางใจแตกสลายไปพร้อมกับแบล็กเวลเวตนะคะ