เสียงกระซิบจากศัตรู

“นายคิดว่าสิ่งที่เขามอบให้มันคือความรักงั้นหรือ คิน?” น้ำเสียงแหบพร่าดั่งใบมีดกรีดลงบนแผ่นเหล็กดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องใต้ดิน คินยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือดและควันระเบิดที่ยังคงอบอวล เขาไม่หันกลับไปมองเจ้าของเสียง แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังร่างของเซนที่ทรุดลงห่างออกไปไม่กี่เมตร ชายผู้เป็นดั่งพระเจ้าในสังเวียนลับแห่งนี้ กำลังหายใจหอบถี่ พยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยท่าทางที่ดูน่าสมเพชกว่าครั้งใดที่คินเคยเห็น “หุบปาก...” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่พุ่งพล่านราวกับพายุคลั่งในอก “ความจริงมันเจ็บปวดเสมอ คิน” เสียงนั้นย้ายตำแหน่งมาอยู่ใกล้ขึ้น มันคือเสียงของคนในเงามืดที่คินคุ้นเคยมาตลอดชีวิตการเป็นนักฆ่า ชายผู้เป็น ‘อาจารย์’ ของเขาที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน “เซนไม่ใช่แค่มาเฟียที่หลงรักนาย แต่มันคือสถาปนิกผู้สร้างนรกขุมที่ฆ่าครอบครัวนายด้วยมือของมันเอง มันใช้ความรักเป็นหน้ากากเพื่อดึงนายเข้ามาเป็นเบี้ยในกระดานสังหารของมัน... ลองดูที่ข้อมือซ้ายของมันสิ” คินชะงัก สายตาเลื่อนไปที่ข้อมือของเซนตามคำสั่งนั้นอย่างลืมตัว และเมื่อเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ขาดวิ่นร่นลงเผยให้เห็นรอยสักรูปสัญลักษณ์ประจำองค์กรลับที่ครั้งหนึ่งเคยคร่าชีวิตพ่อแม่ของเขาไป หัวใจของคินก็กระตุกวูบราวกับถูกกระชากออกจากขั้ว “โกหก...” คินพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “ฉันจะโกหกเด็กที่ฉันเลี้ยงมากับมือไปเพื่ออะไร?” ชายในเงามืดก้าวออกมาจากความมืดมิด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม “ถามมันสิ... ถามมันว่าในคืนที่เกิดเหตุสะเทือนขวัญนั้น ใครเป็นคนออกคำสั่งกวาดล้าง? ใครเป็นคนยิ้มแย้มขณะที่บ้านของนายมอดไหม้เป็นจุล?” คินหันขวับกลับไปจ้องเซนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโหยหาและอาวรณ์ที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือกพอจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง “เซน... บอกฉันมา” คินก้าวเข้าไปหาช้าๆ มือข้างที่ถนัดเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของคนตรงหน้าอย่างแรงจนอีกฝ่ายที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วถึงกับสำลักเลือด “นั่นมันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม? บอกฉันสิว่ารอยสักนั่นมันไม่มีความหมายอะไรเลย!” เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มักจะวาวโรจน์ด้วยความท้าทายบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ดิ้นรน ไม่ได้แก้ตัว กลับกัน เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการยอมรับชะตากรรมที่แสนขมขื่น “ถ้าฉันตอบว่าใช่... ถ้าฉันบอกว่าทุกอย่างที่ฉันทำลงไป มีเหตุผลที่นายคาดไม่ถึงล่ะคิน?” เซนกระซิบ ความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเขาบาดลึกจนคินเผลอปล่อยมือออกโดยไม่รู้ตัว “นายคิดว่าฉันเป็นปีศาจมาตลอด... แล้วนายเคยคิดบ้างไหมว่า ปีศาจอย่างฉันจะยอมทำลายอาณาจักรที่สร้างมาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องคนคนเดียวได้ยังไง... ถ้าไม่ใช่เพราะฉันรักนายมากกว่าชีวิตของตัวเองจริงๆ” “อย่าเอาคำว่ารักมาเป็นข้ออ้างให้ความชั่วร้ายของแก!” คินตวาดลั่น หยิบมีดพกขึ้นมาจ่อที่ลำคอของเซน มือของเขาไม่ได้สั่นอีกต่อไป “แกฆ่าพวกเขา! แกทำลายโลกทั้งใบของฉัน!” “ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อแม่นาย...” เซนพูดแทรกขึ้นมา น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านรอยเลือดบนใบหน้าคมสันนั้น “คนที่ฆ่าพวกเขา คือคนที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างหลังนายต่างหากล่ะคิน” คินนิ่งไปชั่วอึดใจ บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน ความเย็นยะเยือกของความตายแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองข้างหลัง ช้าๆ... ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ ‘อาจารย์’ คนเดิมที่เขาเคารพ แต่กลับเป็นชายชุดดำที่ถือปืนเล็งมาที่หัวของเขาอย่างไม่ลังเล “ดูท่าทางนายจะเริ่มรู้อะไรดีๆ เข้าให้แล้วนะ คิน” ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงแหลม “แต่ก็นะ... ความจริงมันเป็นเรื่องที่น่ารำคาญใจ และฉันไม่ชอบให้ใครมาขัดขวางแผนการใหญ่ของเรา... โดยเฉพาะเซน ที่ดันมาตกหลุมรักศัตรูเข้าจริงๆ เสียได้” ปืนในมือของชายลึกลับลั่นไกทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! ทว่ากระสุนกลับไม่ได้เจาะเข้าที่ร่างของคิน... ร่างสูงใหญ่ของเซนกระโจนเข้ามาขวางวิถีกระสุนไว้เต็มรัก แรงปะทะทำให้เขาล้มลงทับร่างของคินจนทั้งคู่กลิ้งไปกับพื้นสังเวียน กลิ่นดินปืนผสมกลิ่นเลือดสดๆ คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเซนที่นอนทับเขาอยู่แน่นิ่งไป พร้อมกับสีหน้าที่ดูจะโล่งใจอย่างประหลาด “คิน...” เสียงของเซนแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “อย่าเชื่อ... ทุกอย่างที่แกได้ยิน... วิ่งไป... หนีไปจากที่นี่ซะ...” เสียงฝีเท้าของชายชุดดำเริ่มดังใกล้เข้ามา คินพยายามพยุงร่างของเซนขึ้น แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าปืนที่ตกอยู่ข้างๆ มือของเซนก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับยัดอะไรบางอย่างใส่มือเขา... มันคือ ‘กุญแจ’ ดอกเล็กที่สลักชื่อพ่อแม่ของเขาเอาไว้ “ถ้าอยากรู้ความจริง... ไปที่ชั้นใต้ดินชั้นที่ 99... ที่นั่นคือที่เดียวที่จะบอกว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนฆ่าครอบครัวนายจริงๆ” ก่อนที่เซนจะหมดสติไป คินก็ได้ยินเสียงลั่นไกปืนดังขึ้นอีกครั้งจากเงามืด แต่คราวนี้... มันไม่ใช่เสียงที่ยิงมาจากชายชุดดำ แต่มันเป็นเสียงที่ดังมาจากทางเข้าห้องใต้ดิน ที่นั่น... ร่างของใครบางคนปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางหมอกควันที่ค่อยๆ จางหายไป... คนที่ควรจะตายไปนานแล้วอย่าง ‘น้องชาย’ ที่คินเคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต “พี่คิน... ทำไมถึงยังไม่หยุดเรื่องนี้สักทีล่ะครับ?” แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 39 นี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!