พันธนาการรัก

"ถ้ากล้าขยับอีกเพียงนิดเดียว กระสุนนัดนี้จะฝังลงในกระดูกสันหลังของนาย ไม่ใช่แค่ขู่" เสียงกระซิบแหบพร่าของคินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่ทว่าไอความร้อนจากร่างกายของเขากลับแนบชิดอยู่ด้านหลังของเซน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงต้นคอ พร้อมกับเหล็กเย็นเฉียบของกระบอกปืนที่กดเข้ากับจุดตายอย่างแม่นยำ เซนไม่ได้สะทกสะท้าน เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่แค่ปลายเส้นด้าย เขากลับค่อยๆ ลดมือที่ถือแก้วไวน์ลงช้าๆ ของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเล็กน้อยราวกับหยดเลือดที่เปื้อนลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงในห้องลับใต้ดิน "นายไม่ได้จะฆ่าฉัน คิน" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ "ถ้าอยากให้ฉันตาย นายคงลั่นไกตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว แต่นี่... นายเลือกที่จะโอบกอดฉันไว้ด้วยอาวุธแบบนี้ มันเรียกว่าอะไรดีนะ? ความห่วงหา หรือความต้องการที่นายพยายามจะกดมันไว้ใต้ความแค้นกันแน่?" คินกระตุกยิ้มหยัน ดวงตาที่เคยไร้แววของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "อย่าสำคัญตัวผิดไป เซน นายมันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งในเกมล้างแค้นของฉัน" "งั้นก็ลงมือสิ" เซนหมุนตัวกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว กระบอกปืนยังคงจ่ออยู่ที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา มาเฟียหนุ่มขยับเข้าไปใกล้จนคินเกือบจะเสียหลักถอยหลัง ความเงียบงันในห้องนิรภัยแห่งนี้บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ที่ติดตัวนักฆ่าหนุ่มสร้างบรรยากาศที่เร่าร้อนและอันตรายอย่างเหลือเชื่อ คินจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเซน ที่นั่นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความดื้อรั้นและ... แรงปรารถนาที่แผดเผาจนน่าหวั่นใจ นิ้วชี้ของเขาที่แตะอยู่บนไกปืนสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่กัดกินหัวใจที่ด้านชามานานปี "นายต้องการอะไรกันแน่?" คินเค้นเสียงถาม มืออีกข้างที่ว่างอยู่เผลอคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น "ฉันต้องการนาย" เซนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังไร้การล้อเล่น "ฉันต้องการให้นายหยุดวิ่งหนีจากความจริงเสียที ในโลกใต้ดินที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะนี้ นายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แค่เครื่องจักรสังหารเหมือนกับคนอื่นๆ นายคือ 'พันธนาการ' เดียวที่ฉันยอมสยบให้" คินชะงักไป ความเย็นชาในแววตาเริ่มละลายกลายเป็นความเปราะบางที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น ในสถานการณ์วิกฤตที่องค์กรกำลังตามล่าพวกเขา และทางออกเดียวที่เหลืออยู่คือความร่วมมือที่แลกมาด้วยชีวิต ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจกลับตีตื้นขึ้นมา เซนอาศัยจังหวะที่คินลังเล เอื้อมมือขึ้นประคองใบหน้าของนักฆ่าหนุ่มอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งไล้ไปตามโหนกแก้มที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืน แรงกดจากกระบอกปืนเปลี่ยนเป็นการสัมผัสที่แผ่วเบาและลึกซึ้ง "วางปืนลงเถอะ คิน... คืนนี้โลกภายนอกจะพังพินาศแค่ไหนฉันไม่สน แต่ในห้องนี้ เราสองคนจะมีแค่เรา" คินหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของเหตุผลที่เหลืออยู่ แต่กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเซนกลับโอบล้อมเขาไว้เหมือนตาข่ายที่ไร้ทางหนี ในวินาทีที่เขาจะตัดสินใจลดปืนลง เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นจากห้องควบคุมชั้นบนก็ฉีกกระชากความเงียบสงบนั้นทิ้งไป "พวกมันมาถึงแล้ว!" คินสบถพลางดันเซนออกอย่างแรง สติสัมปชัญญะกลับมาเต็มเปี่ยม "นายวางแผนอะไรไว้ เซน? นี่คือกับดักของนายใช่ไหม!" เซนไม่ได้ตอบ เขาสบถสั้นๆ ก่อนจะหยิบปืนสำรองขึ้นมาเหน็บข้างเอว "ฉันไม่ได้วางแผนจะให้พวกมันมาที่นี่ในตอนนี้! ดูเหมือนว่าจะมีคนในของฉันทรยศเรา คิน ฟังนะ... ทางเดียวที่จะรอดออกไปจากที่นี่ได้ คือเราต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่ใช่ในฐานะคู่ปรับ แต่ในฐานะคู่หูที่พร้อมจะตายไปพร้อมกัน" เซนคว้ามือคินแน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและจริงใจอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน คินมองมือที่กุมกันไว้นิ่ง ก่อนจะตัดสินใจชักปืนขึ้นมาเตรียมพร้อมรบ เขาไม่รู้ว่านี่คือทางรอดหรือทางตัน แต่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากอุ้งมือของมาเฟียคนนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าการต่อสู้ในครั้งนี้มีความหมายมากกว่าการแค่มีชีวิตอยู่ ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะพุ่งตัวออกไปยังประตูทางออก เสียงกลอนประตูก็ถูกกระชากเปิดออกโดยแรง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่พวกเขาไม่คาดฝันว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเรียบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของเขามีรีโมทคอนโทรลที่กำลังกะพริบไฟสีแดงถี่ๆ บ่งบอกถึงระเบิดเวลาที่ถูกติดตั้งไว้ทั่วทั้งห้องใต้ดิน "ยินดีด้วยนะ เซน... คิน..." ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ความรักท่ามกลางวิกฤตมันน่าประทับใจจริงๆ แต่ดูเหมือนว่า 'พันธนาการ' ของพวกเธอ จะถึงเวลาขาดสะบั้นลงในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้านี้แล้ว" ดวงตาของเซนเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน เขาคือคนเดียวกับที่คินเคยสาบานว่าจะต้องเด็ดหัวให้ได้... หัวหน้าใหญ่ผู้กุมความลับการตายของครอบครัวคิน และเป็นคนเดียวกันกับที่สั่งฆ่าแม่ของเซนเมื่อสิบปีก่อน คินมองไปที่ระเบิด แล้วหันกลับมามองเซน รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนักฆ่าหนุ่ม ก่อนที่เขาจะกระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเซนแทบสลาย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่แสนอันตรายของคินและเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - แบล็กเวลเวต