ความสับสนที่น่าอึดอัด

“คำตอบของคำถามนั้น... อยู่ในปืนที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนั้น หรือในใจที่พี่กำลังพยายามทำลายทิ้งกันแน่ครับ คิน?” เสียงทุ้มต่ำของเซนกรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของ The Party Room กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงที่คินคุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนลอยอบอวลไปทั่วพื้นที่ คินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แผ่นหลังกว้างเกร็งขึ้นเล็กน้อยภายใต้เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำ มือหนากำด้ามมีดพกในกระเป๋ากางเกงไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “หุบปากเสียที” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มคมกริบดุจใบมีดโกนตวัดไปจ้องมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง “ฉันมาที่นี่เพื่อจบงาน ไม่ใช่มาฟังนายเทศนาเรื่องศีลธรรมที่นายเองก็ไม่เคยมี” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายจนน่าโมโห เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบแบบนักล่าคู่นั้นกวาดมองคินตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะอย่างจงใจ “ศีลธรรมเหรอ? ผมไม่เคยอ้างเรื่องนั้นหรอกคิน” เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาคินช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ผมแค่สงสัย... สงสัยว่าทำไมคนเย็นชาอย่างพี่ ถึงยังปล่อยให้ผมมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ ทั้งที่พี่รู้อยู่เต็มอกว่าผมคือ ‘กุญแจ’ สำคัญที่จะทำให้องค์กรเน่าเฟะนั่นพังทลายลงมา” คินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เซนฉวยโอกาสนั้นรุกคืบเข้ามาจนแทบจะไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู มือหนาของเซนเอื้อมมาวางบนผนัง กักขังร่างของนักฆ่าหนุ่มไว้ในวงแขน ความสับสนตีรวนอยู่ในอกของคิน มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดยิ่งกว่า—ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความแค้นนับสิบปี เซนไม่ใช่แค่ศัตรูที่เขาต้องกำจัด แต่เซนเป็นคนเดียวที่มองทะลุผ่านหน้ากากไร้ความรู้สึกของเขาเข้าไปเห็นเศษซากความแตกสลายข้างในนั้น “นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เซน” คินถาม น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยโดยที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ “ผมไม่ได้เล่นเกม ผมกำลังเสนอทางเลือก” เซนเปลี่ยนน้ำเสียงจากกวนประสาทเป็นนุ่มนวลอย่างประหลาด ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านกรอบหน้าของคินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ “หยุดทำลายตัวเองได้แล้วคิน... พี่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเครื่องมือแก้แค้นของใคร และพี่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีหัวใจอย่างที่พยายามแสดงออก” คินปัดมือเซนออกอย่างแรง เขาเบือนหน้าหนี แต่หัวใจในอกกลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความลังเลที่ก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นยักษ์กำลังซัดกระหน่ำจนความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นของเขาสั่นคลอน “ฉันไม่มีวันหยุด” คินตอบ เสียงของเขาแหบพร่า “ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะลากพวกมันลงนรกไปกับฉันด้วย... รวมถึงนายด้วย เซน” เซนยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความรักที่น่ากลัว “ถ้านั่นคือความต้องการของพี่ งั้นพี่ก็คงต้องฆ่าผมตั้งแต่วินาทีนี้... เพราะถ้าพี่ปล่อยให้ผมอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะไม่มีวันปล่อยให้พี่เดินเข้ากองเพลิงนั่นเพียงลำพังเด็ดขาด” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คินหยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋า แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับคมมีดวาววับ เขาจ่อปลายมีดไปที่ลำคอของคนตรงหน้าอย่างแนบแน่น แต่ทว่ามือของเขากลับสั่น... เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สัญชาตญาณนักฆ่าของเขาพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกบางอย่างที่ไหลวนอยู่ในช่องท้อง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังตัดสินใจจะกดคมมีดลงไปลึกกว่าเดิม เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้น! ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของลูกน้องคนสนิทของเซนพุ่งเข้ามาด้วยสภาพใบหน้าโชกเลือด พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำให้ทุกอย่างในห้องหยุดชะงัก “คุณเซนครับ! พวกมันมาแล้ว... พวกมันไม่ใช่คนขององค์กร... แต่มันคือ ‘คนของพี่ชายคุณ’!” คินชะงักกึก มือที่ถือมีดหล่นลงข้างลำตัวทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของเซนที่เคยนิ่งสงบกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่แสงไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว และในความมืดนั้นเอง คินรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนใจสั่น—น้ำเสียงของคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว “ดีใจที่ได้เจอนะ... น้องชายที่รัก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ!