การทรยศ

“ดีใจที่ได้เจอนะ... น้องชายที่รัก” ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคิน ราวกับเสียงกระสุนที่เพิ่งลั่นไกเข้าที่กลางหน้าอก คินยืนนิ่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเซน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูที่ผสมปนเปกับกลิ่นดินปืนจางๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของชายตรงหน้า กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เขาอยากอาเจียนที่สุดในวินาทีนี้ เซนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่ง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องคินไม่วางตา มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องดูบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ คินไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังชั้นดีเริ่มปริร้าว “ทำไมเงียบไปล่ะคิน? ตกใจจนพูดไม่ออกหรือว่ากำลังหาคำตอบที่สวยหรูที่สุดมาโต้ตอบผมอยู่?” เซนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งก้าวเดินมาหาคินอย่างมั่นคง คินถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้สั่นไหววูบหนึ่ง “ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เซน แต่ถ้าการเฉลยว่าเราเป็นพี่น้องกันคือแผนการใหม่ในการทำลายผม... ยินดีด้วย คุณทำสำเร็จแล้ว” “ทำลาย?” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าคินจนระยะห่างลดเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ผมไม่เคยคิดจะทำลายสิ่งที่ผมหลงใหลที่สุด แต่บางทีความจริงมันก็เหมือนมีดคัตเตอร์นั่นแหละ มันไม่ได้กรีดแค่ผิวหนัง แต่มันลึกลงไปถึงกระดูก” คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซน พยายามมองหาความจริงจากชายที่เขาเคยมอบความเชื่อใจให้ แม้จะรู้ดีว่าในโลกของ 'The Party Room' ความเชื่อใจคือสินค้าที่ไร้ค่าที่สุด “นับจากวินาทีนี้ไป... อย่าพยายามติดต่อผม อย่าตามหาผม และอย่าได้คิดว่าผมจะกลับมาอยู่ภายใต้อาณัติของคุณอีก” “นั่นคือคำสั่งหรือคำขอร้อง?” เซนเลิกคิ้ว ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน “มันคือการประกาศอิสรภาพ” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน “เราควรห่างกันสักพัก... จนกว่าผมจะแน่ใจว่า ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ กับความแค้นที่ผมต้องชำระ มันไม่ได้ถูกหลอมรวมเป็นเรื่องเดียวกัน” เซนไม่ได้รั้งเขาไว้ ไม่ได้ขู่กรรโชกอย่างที่เคยทำ แต่เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคินแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความเย็นเยือกไปทั่วร่างของคิน “งั้นก็ลองดูสิ... ลองดูว่าโลกที่ไม่มีผมคอยปกป้อง นายจะรอดไปได้นานสักกี่น้ำ” คินหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง เขาเดินผ่านโถงทางเดินมืดมิดของสังเวียนลับที่เขาเคยเรียกว่าบ้าน เสียงดนตรีเร้าอารมณ์จากห้องจัดเลี้ยงด้านล่างดังแว่วขึ้นมา แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องในความทรงจำ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศไม่ได้มาจากศัตรู แต่มันมาจากคนที่เขาเผลอใจให้จนหมดสิ้น เขาตรงไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ ล็อกเกอร์ส่วนตัวถูกเปิดออก คินหยิบอาวุธและเอกสารสำคัญที่เขารวบรวมมาได้ตลอดหลายเดือน ข้อมูลเหล่านั้นคือตั๋วใบเดียวที่จะนำเขาไปสู่เบื้องหลังการตายของครอบครัว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะปิดกระเป๋า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีดำวางอยู่บนพื้น มันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครควรจะเห็น และไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ คินหยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อแกะออกดู ด้านในมีเพียงภาพถ่ายใบเดียว... ภาพถ่ายของคินในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่งข้างๆ ชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากครึ่งซีก ซึ่งเขารู้จักดีในนาม 'บอสใหญ่' แห่งองค์กรที่เขากำลังตามล่า ความจริงที่ว่าเซนรู้เรื่องนี้มาตลอด และเก็บงำมันไว้เพื่อปั่นหัวเขาคือความจุกที่แล่นขึ้นมาที่ลำคอ คินไม่ได้แค่ห่างเหินจากเซนเพียงเพราะความรู้สึก แต่เขากำลังตัดสินใจเลือกทางเดินที่อันตรายที่สุด นั่นคือการเปิดโปงคนทั้งคู่พร้อมกัน เขาก้าวเท้าออกจากประตูหลังของสังเวียนลับ ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้า ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งแสงดาว ราวกับชะตากรรมที่เขากำลังเดินไปหา ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืด คินชักปืนออกมาเล็งไปในทิศทางนั้นทันทีด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า “วางปืนลงซะคิน... ถ้ายังอยากจะรู้ว่าทำไมคืนนั้น ถึงมีแค่เธอคนเดียวที่รอดตาย” เสียงแหบพร่าของชายแก่ดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับร่างของอดีตมือขวาของพ่อเขาที่คินคิดว่าตายไปนานแล้วเดินกะเผลกออกมา คินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่ชายแก่คนนั้นถือไว้ในมือ มันคือนาฬิกาพกของพ่อเขารุ่นเดียวกันกับที่เซนเคยมอบให้เขาเป็นของขวัญวันครบรอบที่เจอกัน ทุกอย่างที่เซนทำ... ทั้งหมดนั่นคือเรื่องโกหก หรือเป็นเพียงบทละครที่ถูกจัดฉากไว้เพื่อหลอกล่อให้เขาเดินเข้าสู่กับดักที่ลึกกว่าเดิมกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการทรยศในครั้งนี้นะคะ