เงาจากอดีต

“ปล่อยมือออกจากปืนของฉัน... ก่อนที่นิ้วแกจะไม่มีเหลือให้เหนี่ยวไกอีกต่อไป” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นในความมืดสนิทของห้องทำงานชั้นใต้ดิน กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเซนอบอวลอยู่ในอากาศ คินไม่ได้หันหลังกลับไปมองผู้มาเยือน แต่เขารู้ดีว่าปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกำลังจ่ออยู่ที่ขมับของเขาอย่างแม่นยำ “ใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ คิน” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเซน แต่มันเป็นเสียงที่คินไม่ได้ยินมานานกว่าสิบปี เสียงที่เคยดังก้องอยู่ในฝันร้ายทุกค่ำคืน “สิบปีในนรกนั่น คงไม่ทำให้สันดานแกเปลี่ยนไปสินะ” คินนิ่งงัน ร่างกายที่เคยยืดหยุ่นเตรียมพร้อมรับสถานการณ์กลับแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างยากจะควบคุมไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือแรงปะทุของเพลิงแค้นที่ถูกกดทับไว้มิดชิดมาตลอด เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก “ฉันนึกว่าแกตายไปพร้อมกับคฤหาสน์หลังนั้นแล้ว” คินเค้นเสียงลอดไรฟัน เขาค่อยๆ ปล่อยปืนในมือให้ตกลงบนพรมหนานุ่ม เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบ “โลกเรามันกลมเกินกว่าจะให้คนอย่างฉันตายง่ายๆ” ชายปริศนาในเงามืดก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาลงมาถึงมุมปาก มันคือ 'อากิระ' อดีตมือขวาของหัวหน้าองค์กรที่สั่งสังหารครอบครัวของคิน “แกคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่ไฟจะไหม้... ใครเป็นคนคว้าตัวแกออกมา” คินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความสมเพช “คว้าตัว? แกหมายถึงการลากฉันไปเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกมันงั้นหรือ?” ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด บานประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับแสงไฟที่สาดส่องเข้ามา เซนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมปลาบนั้นกลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจ เขาถือแก้วไวน์ในมือราวกับไม่ได้ตระหนักว่ากำลังเดินเข้ามาในดงกระสุน “ดูเหมือนฉันจะพลาดงานเลี้ยงน้ำชาที่น่าสนใจไปสินะ” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่สายตากลับจ้องมองอากิระอย่างประเมิน “ยินดีต้อนรับสู่ The Party Room นะ... อากิระ แต่ฉันไม่ยักจำได้ว่าเชิญแขกที่ไร้มารยาทแบบแกเข้ามาตั้งแต่วันไหน” อากิระไม่ได้ลดปืนลง เขายังคงเล็งไปที่คิน “อย่าแส่เรื่องของคนในครอบครัวหน่อยเลย เซน นายก็แค่มาเฟียที่อยากเล่นสนุกกับเหยื่อที่บาดเจ็บ แต่คิน... เขาเป็นของฉันตั้งแต่สิบปีก่อน” คินหันขวับกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก “ฉันไม่ใช่ของใคร! และแกก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องชีวิตฉันอีกต่อไป!” เขากระโดดพุ่งเข้าใส่คนตรงหน้าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ทั้งสองแลกหมัดและลูกเตะด้วยความหนักหน่วง เซนยืนดูเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ ทว่ามือของเขากระชับปืนที่ซ่อนไว้ใต้สูทแน่น เขาเห็นความลังเลวูบหนึ่งในแววตาของคิน... ความลังเลที่เกิดจาก 'ความทรงจำ' คินคว้าข้อมือของอากิระได้แล้วบิดจนเสียงกระดูกลั่นดัง 'ก๊อก' แต่อากิระกลับฝืนยิ้มแม้จะเจ็บปวด เขาใช้มืออีกข้างควักบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่มุมขอบเริ่มเหลืองกรอบ ในรูปนั้นคือคินในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่งที่ดูทรงอิทธิพลมากที่สุดในองค์กร “ถ้าแกฆ่าฉันตอนนี้ แกจะไม่มีวันได้รู้ว่าใครคือคนที่หักหลังครอบครัวแกจริงๆ คิน... แกคิดว่าพ่อแกโง่พอที่จะถูกจับได้ง่ายๆ งั้นหรือ?” คินชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ คำพูดนั้นเหมือนตะปูที่ตอกลงบนหัวใจ อดีตที่เขาเชื่อมาตลอดว่าคือ 'ความจริง' กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาหันไปสบตาเซนที่มองมาด้วยสายตาซับซ้อน เซนก้าวเข้ามาข้างหน้าช้าๆ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของคิน “หยุดก่อน คิน” เซนกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างประหลาดในจังหวะวิกฤต “ฟังสิ่งที่เขาจะพูด... แล้วเราค่อยตัดสินใจว่าจะให้เขาตายหรือจะให้เขาเป็นเครื่องมือของเรา” คินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เขาผลักอากิระออกไปแรงๆ จนร่างนั้นกระแทกกับชั้นหนังสือ เสียงหนังสือหล่นกระจัดกระจายราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า “พูดมา” คินคำราม “ถ้าแกโกหกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะถลกหนังแกทั้งเป็น” อากิระหัวเราะร่วนพลางปาดเลือดที่มุมปาก “คนที่สั่งฆ่าครอบครัวแก ไม่ใช่คนนอกที่ไหนหรอก... แต่มันคือ 'เลือดเนื้อเชื้อไข' ของแกเองที่นั่งอยู่ในห้องนี้... ตอนนี้เลย” คินเบิกตากว้าง เขารีบหันกลับไปมองเซนด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ ในขณะที่เซนเองก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของมาเฟียหนุ่มจะหรี่ลงด้วยความเย็นชาที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็นมาก่อน ทว่า ก่อนที่คินจะทันได้ตั้งคำถาม ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดย 'ชายในชุดดำ' ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คินต้องหยุดหายใจ... เพราะชายคนนั้นคือคนที่ 'ตาย' ไปแล้วในความทรงจำของเขาทุกประการ แบล็กเวลเวตหวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาจะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ