การสูญเสียครั้งสำคัญ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับห้องใต้ดินของ ‘The Party Room’ แต่วันนี้ กลิ่นโลหะจางๆ นั้นกลับชวนสะอิดสะเอียนเกินกว่าปกติ “บอกมา... ว่าใครเป็นคนทำ” เสียงของเซนราบเรียบ หากแต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออก เขายืนนิ่งอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณของ ‘มาร์ค’ ลูกน้องมือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุด ร่างของเด็กหนุ่มที่เคยสดใสและเป็นเหมือนน้องชายของเขากำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ดวงตาที่เคยเป็นประกายตอนนี้ปิดสนิท และรอยกระสุนนัดเดียวที่เจาะทะลุขมับนั้นแม่นยำเกินกว่าจะเป็นฝีมือของมือสมัครเล่น คินยืนกอดอกพิงกำแพงหินอยู่ในเงามืด ดวงตาสีเข้มของนักฆ่าจับจ้องไปยังแผ่นหลังของเซน เขาสังเกตเห็นมือที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนของมาเฟียหนุ่ม เซนไม่ได้หันมามองเขา แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนพอที่จะบอกว่า ‘ป่าเถื่อน’ แค่ไหนหากสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในตัวของเซนหลุดออกมา “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น คิน” เซนเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “ฉันไม่ได้สงสัยในตัวเธอ แต่ฉันกำลังสงสัยใน ‘ระบบ’ ที่เราสร้างขึ้นมาเอง” คินก้าวออกมาจากเงามืด เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสะท้อนก้อง เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปหาเซน แต่หยุดลงในระยะที่พอเหมาะ “มาร์คไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อตัดกำลังคุณ แต่มันคือคำขู่... รอยแผลที่ต้นคอของเขามีสัญลักษณ์ขององค์กรที่คุณพยายามจะล้างออก” เซนหันขวับกลับมา ดวงตาที่เคยมีเสน่ห์ลุ่มลึกยามมองคินบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “องค์กรนั่นคิดว่าการส่งของขวัญชิ้นนี้มา จะทำให้ฉันยอมสยบงั้นหรือ? มาร์คเป็นคนเดียวที่รู้ตำแหน่งโกดังลับของฉันในย่านตะวันออก...” “นั่นหมายความว่าความลับที่คุณเก็บไว้มาตลอด กำลังจะถูกเปิดโปง” คินพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือเรียวของเขากระชับปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอว “เซน ในเกมนี้ไม่มีที่ว่างให้ความเสียใจ หากคุณไม่รีบจัดการกับ ‘ไส้ศึก’ ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด มาร์คจะไม่ใช่คนสุดท้ายที่ต้องตาย” เซนแสยะยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินเข้าหาคินจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดทำให้บรรยากาศตรงหน้าทั้งอันตรายและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยฉันหน่อยสิ คิน ในฐานะ ‘หุ้นส่วน’ หรือจะในฐานะอะไรก็ตามที่เธออยากจะเป็นในตอนนี้ ช่วยฉันหาตัวคนที่ทรยศคนนี้ที” คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมาเฟียหนุ่ม เขาเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแห่งความเด็ดขาด เซนกำลังเสียศูนย์ มาร์คไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่คือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่เซนพยายามจะยึดเหนี่ยวเอาไว้ในโลกอันโสมมแห่งนี้ “ผมจะทำ” คินตอบสั้นๆ “แต่หลังจากที่ผมจัดการเรื่องนี้เสร็จ คุณต้องบอกความจริงเรื่อง ‘วันที่ในคืนนั้น’ ให้ผมฟัง” เซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “ข้อตกลงน่าสนใจนี่... ได้สิ ถ้าเรายังมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้เช้า ฉันจะเล่าทุกอย่างที่เธออยากรู้” ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่ผิดจังหวะก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลังของคิน ทั้งคู่หยุดชะงักและหันไปมองพร้อมกัน สัญชาตญาณนักฆ่าบอกคินทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ—ไม่ใช่ฝีเท้าของลูกน้องคนไหนใน The Party Room และไม่ใช่ฝีเท้าของศัตรูที่ตั้งใจจะบุกเข้ามา เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ บุคคลนั้นสวมชุดโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีเงินที่คุ้นตา คินเบิกตากว้าง มือที่ถือปืนสั่นไปชั่วขณะเมื่อเห็นสิ่งของที่คนผู้นั้นถืออยู่ในมือ มันคือ ‘สร้อยข้อมือ’ ที่คินเคยทำหายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวของเขาถูกสังหาร และมันเป็นสร้อยเส้นเดียวกันกับที่มาร์คเคยสารภาพกับคินก่อนตายว่า ‘เขาเป็นคนเก็บมันได้จากที่เกิดเหตุ’ “ดูเหมือนพวกคุณจะกำลังตามหาความจริงกันอยู่สินะครับ” เสียงแหบพร่าของผู้มาเยือนดังขึ้น “แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะความจริงที่พวกคุณพยายามขุดคุ้ย มันอาจจะเป็นหลุมศพของพวกคุณเอง” คนแปลกหน้ายกมือขึ้นกดปุ่มรีโมตขนาดเล็กในมือ คินพุ่งตัวเข้าใส่เซนทันทีด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง แต่ก่อนที่แรงระเบิดจะทำงาน เสียงกระซิบสุดท้ายจากผู้บุกรุกก็ทำให้หัวใจของคินแทบหยุดเต้น “คนทรยศไม่ได้อยู่ใกล้ตัว... แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเกมนี้ยังไงล่ะ คิน” แบล็กเวลเวตหวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในตอนนี้ จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นจนแทบจะหยุดหายใจและรีบพลิกหน้ากระดาษถัดไปนะคะ