ตรรกะปะทะสัญชาตญาณ

กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องสืบสวนขนาดเล็กของกองบังคับการปราบปราม แสงไฟนีออนกะพริบเบา ๆ ทุกครั้งที่กระแสไฟฟ้าไม่เสถียร มันสร้างเสียงฮัมต่ำในลำคอที่ชวนให้ประสาทตึงเครียด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รวินท์กำลังให้ความสนใจ นิ้วเรียวยาวของนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรหนุ่มกำลังเคาะโต๊ะไม้สักเก่า ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ—สามครั้งสั้น สองครั้งยาว—มันคือรูปแบบการคิดคำนวณในใจที่เขาใช้เสมอเมื่อต้องประมวลผลข้อมูลชุดใหญ่ บนจอแท็บเล็ตตรงหน้าคือแผนผังอาชกรรม ลายมือหวัด ๆ ของฆาตกรต่อเนื่องที่สื่อถึงความผิดปกติทางจิตเวชระดับรุนแรง รวินท์กวาดสายตาอ่านมันอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความกระหายใคร่รู้ในเชิงตรรกะ "คุณกำลังมองหาเหตุผลทางจิตวิทยาในที่ที่มันไม่มีอยู่จริงครับ รวินท์" เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดายืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย แววตาของเธอนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ขณะที่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความสนุกสนาน แต่มันคือความมั่นใจในบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือตำราจิตวิทยาอาชญากรรมเล่มไหน ๆ บนโลกนี้ รวินท์ละสายตาจากหน้าจอ ชำเลืองมองหญิงสาวด้วยหางตา แววตาของนักวิเคราะห์หนุ่มฉายแววเคลือบแคลงอย่างไม่ปิดบัง "จิตวิทยาอาชญากรรมและสถิติพฤติกรรมมนุษย์ไม่เคยโกหกใครครับ รินรดา" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคม "ฆาตกรรายนี้มีรูปแบบการเลือกเหยื่อที่ชัดเจน—ผู้หญิงอายุระหว่างยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี มีอาชีพบริการ และมักจะหายตัวไปในคืนที่ฝนตกหนัก ข้อมูลจากกล้องวงจรปิดในรัศมีสามกิโลเมตรจากจุดเกิดเหตุสุดท้าย ยืนยันว่าคนร้ายใช้รถกระบะสีดำแต่งซิ่ง รุ่นปี 2018 นั่นคือหลักฐานเชิงประจักษ์ ไม่ใช่นิมิตเพ้อเจ้อที่คุณพยายามจะบอกผมเมื่อครู่" รินรดาส่ายหัวเบา ๆ เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช ายตามองเอกสารคดีที่เกลื่อนกลาด ก่อนจะวางรูปถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่งลงบนกองกระดาษ ภาพนั้นเบลอเล็กน้อย แต่พอมองออกว่าเป็นตรอกซอยแคบ ๆ ที่มีกองขยะและลังกระดาษลังระเกะระระกะ "รถกระบะสีดำที่คุณพูดถึง... จะเลี้ยวเข้าซอยสาธรซอย 9 ในอีกสิบห้านาทีข้างหน้าครับ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจังจนรวินท์ต้องชะงัก "และเหยื่อรายต่อไป... ไม่ได้ถูกลักพาตัวเพราะเธอตรงตามสถิติ แต่เป็นเพราะเธอสวมสร้อยคอรูปกางเขนเงินที่มีรอยบิ่นตรงมุมขวาเหมือนกับเหยื่อคนแรกต่างหาก" รวินท์แค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อถือ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้มองคู่สนทนาได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น "คุณกำลังใช้ความบังเอิญมาอธิบายความน่าจะเป็นทางอาชญาวิทยา ซึ่งมันเป็นเรื่องไร้สาระทางวิทยาศาสตร์อย่างสิ้นเชิงครับ" รวินท์ใช้มือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเล็ก ๆ ของผู้เชี่ยวชาญ "ในทางโปรไฟล์ลิ่ง ฆาตกรวางแผนทุกอย่างด้วยความแยบยล พวกเขาเลือกเหยื่อจากรูปแบบพฤติกรรม ไม่ใช่รูปทรงของเครื่องประดับที่มองแทบไม่เห็นจากระยะไกลในยามค่ำคืนแบบนั้นหรอก" "ถ้าอย่างนั้น... เราลองพิสูจน์กันไหมล่ะครับ?" รินรดาไม่โต้เถียงด้วยคำพูดอีกต่อไป เธอยื่นมือไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้มขึ้นมาสวม แล้วเดินนำออกไปที่ประตูห้องสืบสวนทันทีโดยไม่รอคำอนุญาตจากนักวิเคราะห์หนุ่มผู้ยึดมั่นในหลักเหตุผลเลยแม้แต่น้อย รวินท์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดระคนระอาใจ เขาหยิบแท็บเล็ตและปืนพกประจำกายขึ้นมาตรวจสอบความพร้อมตามระเบียบปฏิบัติ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหญิงสาวลึกลับคนนั้นออกไป แม้ในใจจะค่อนขอดความงมงายของเธอแค่ไหน แต่สัญชาตญาณลึก ๆ ของการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ก็ทำให้เขาละทิ้งเบาะแสใด ๆ ไปไม่ได้เช่นกัน รถยนต์ซีดานสีบรอนซ์เงินพุ่งทะยานผ่านสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง บรรยากาศภายในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว รวินท์เป็นคนขับ สายตาคมกริบกวาดมองจอระบบนำทางจีพีเอสที่แสดงแผนที่แบบเรียลไทม์ ขณะที่รินรด้านั่งนิ่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดThe Focus "อีกสองร้อยเมตร เลี้ยวขวาเข้าซอยสาธรซอย 9 ตามที่ฉันบอกครับ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รวินท์หักพวงมาลัยเลี้ยวตามคำสั่งอย่างไม่สบอารมณ์นัก รถแล่นเข้ามาในซอยแคบ ๆ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวเก่าแก่ แสงไฟจากป้ายร้านค้าสาดส่องกระทบพื้นถนนที่เปียกชุ่มสะท้อนประกายระยิบระยับ ทุกอย่างดูปกติธรรมดา ไม่มีแม้แต่เงาของรถกระบะสีดำรุ่น 2018 ที่เขาคาดการณ์ไว้ในฐานข้อมูล "ไหนล่ะครับ รถกระบะของคุณ?" รวินท์เหลือบมองรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะจาง ๆ "ผมว่าเราเสียเวลาเปล่ากับสมมติฐานไร้สาระ—" เอี๊ยด!— เสียงเบรกดังสนั่นลั่นตรอกจนยางรถบดกับพื้นถนนส่งเสียงแหลมชวนเสียวไส้ รวินท์เหยียบเบรกจนมิดเท้าตามสัญชาตญาณเมื่อรถกระบะสีดำสนิทคันหนึ่งพุ่งออกมาจากซอยตันด้านข้างอย่างกะทันหัน เกือบจะชนเข้ากับด้านข้างรถของพวกเขาในระยะประ sátขนตา! หัวใจของรวินท์กระตุกวูบ อะดรีนาลีนหลั่งทะลักเข้าสู่กระแสเลือดในเสี้ยววินาที เขากะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความตกตะลึง ทะเบียนรถคันนั้น... ตรงกับเลขทะเบียนสามตัวท้ายที่ปรากฏในแฟ้มคดีไม่มีผิดเพี้ยน! รินรดาหันมามองเขา ช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจของนักวิเคราะห์หนุ่ม ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความเยาะเย้ย แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง "บางครั้ง... เหตุผลทางวิทยาศาสตร์ก็มักจะตามหลังสัญชาตญาณของมนุษย์อยู่ก้าวหนึ่งเสมอครับ รวินท์" ก่อนที่รวินท์จะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไรเพื่อแก้ตัว ประตูรถกระบะคันลึกลับก็เปิดออกอย่างแรง ร่างของชายฉกรรจ์สวมฮู้ดสีดำสนิทก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับลากตัวหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวออกมาจากเบาะหลัง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางสาดส่องลงมาที่คอของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้าย เผยให้เห็นสร้อยคอรูปกางเขนเงินที่มีรอยบิ่นตรงมุมขวาอย่างชัดเจนเต็มสองตา! รวินท์นิ่งค้างไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ตรรกะและทฤษฎีทั้งหมดที่เขาเคยเชื่อมั่นพังทลายลงในพริบตา เมื่อความจริงอันโหดร้ายและเป็นไปไม่ได้นี้กำลังยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเขาอย่างแจ่มชัด โปรไฟล์เลอร์มือฉมังขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปพร้อมกันนะครับ