พยานคนสุดท้าย

กลิ่นไอของฟอร์มาลีนและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รวินท์ขยับกรอบแว่นสายตาด้วยนิ้วเรียวยาวอย่างเงียบเชียบ สายตาสีเข้มกวาดมองห้องใต้ดินอับชื้นที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องทดลองมรณะ แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบกับร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อรายที่สาม โครงสร้างรอยแผลบนศพสอดรับกับทฤษฎีอาชญวิทยาเชิงพฤติกรรมอย่างน่าขนลุก ฆาตกรรายนี้ไม่ได้แค่ลงมือด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันมีการวางแผน มีระบบ และมี "รูปแบบ" ที่ชัดเจนราวกับจิตรกรกำลังบรรจงวาดภาพบนผ้าใบ "รอยกรีดที่มุมปากทำมุมสิบหององศาพอดี... ไม่ใช่ความบังเอิญ" รวินท์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะย่อตัวลงใช้แว่นขยายตรวจคราบเขม่าดินปืนและเศษเส้นใยสังเคราะห์บนพื้น "ผู้ลงมือมีความรู้ด้านกายวิภาคระดับแพทย์ฝึกหัด หรืออย่างน้อยก็ต้องผ่านการชำแหละมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง แรงบีบที่ต้นคอระบุได้ว่าถนัดมือซ้าย และมีความสูงราวร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร..." ในฐานะนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร รวินท์เชื่อมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์เสมอ โลกของเขามีเพียงความจริงที่เป็นรูปธรรมและเหตุผลมารองรับ ไม่มีที่ว่างให้กับเรื่องงมงายหรือภาพลวงตา ทว่า เสียงฝีเท้าเบาหวิวด้านหลังกลับทำให้เส้นประสาททุกเส้นของเขาตึงเครียดขึ้นมาทันที *กรอบแกลบ...* เสียงเศษกระจกแตกละเอียดใต้รองเท้าบูทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รวินท์ดีดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว มือซ้ายเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทโดยสัญชาตญาณ ทว่า สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และไม่ใช่คนร้ายที่เขากำลังไล่ล่า ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาปูนเปลือย เส้นผมยาวสลวยคลอเคลียอยู่กับกรอบหน้าเรียวสวยที่ติดจะซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเขาตั้งแต่แรก "คุณมาช้าไปสามนาทีสิบวินาทีนะ รวินท์" น้ำเสียงหวานใสดังก้องกังวานอยู่ในห้องใต้ดินแคบๆ รินรดาเอ่ยชื่อเขาอย่างเป็นกันเอง ทั้งที่พวกเขาเพิ่งเคยพบกันเป็นครั้งแรกในสถานที่ปิดตายแห่งนี้ รวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ด้วยสมองที่ทำงานด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นแต่วาจายังคงรักษาความสุขุมไว้ได้เป็นอย่างดี "คุณเป็นใคร? และเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุมของตำรวจได้อย่างไร พื้นที่นี้ถูกปิดตายตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว" รินรดาไม่ตอบคำถามในทันที เธอก้าวเดินผ่านร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน รองเท้าบูทหยุดยืนห่างจากตัวเขาเพียงไม่ถึงก้าว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด เธอยื่นมือเรียวบางออกมาชี้ไปที่โต๊ะผ่าตัดด้านหลัง ซึ่งมีเศษกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะอยู่ "ถ้าคุณยังมัวแต่เสียเวลาวิเคราะห์รอยแผลพวกนั้น คุณจะพลาดเบาะแสสำคัญที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นของเหยื่อ... และที่สำคัญที่สุด คนร้ายไม่ได้ถนัดมือซ้ายอย่างที่คุณคิดหรอกนะ" รวินท์ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่สบอารมณ์ เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวเธอเพื่อกดดัน "คุณพูดเรื่องอะไร? หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ยืนยันชัดเจนว่าวิถีการแทงมาจากซ้ายไปขวา..." "นั่นคือสิ่งที่ฆาตกร *ต้องการ* ให้คุณเห็น" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง "มันจงใจหักข้อมือเหยื่อเพื่อสร้างรอยแผลลวงตาเบี่ยงเบนความสนใจจากโปรไฟล์เลอร์อย่างคุณ... และถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ลองก้มลงมองที่กระเป๋าเสื้อโค้ทของฉันสิ คุณจะได้คำตอบว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่องทั้งหมดนี้" รวินท์ก้มมองตามสัญชาตญาณ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเขาอย่างไร้ที่มา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบตัวแปรระดับ SSS: รินรดา กระตุ้นเงื่อนไขลับสำเร็จ] [ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมขั้นสูงเริ่มทำงาน: ประเมินความแม่นยำของพยาน 99.9%] [คำเตือน: เป้าหมายมิใช่เพียงพยานธรรมดา แต่คือผู้กุมกุญแจไขคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "เงามายา"] [ภารกิจฉุกเฉิน: ร่วมมือกับพยานสาวไขปริศนาก่อนที่เหยื่อรายที่ 4 จะปรากฏตัวในอีก 24 ชั่วโมงข้างหน้า] รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวอีกครั้ง รินรดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่เกมจับคู่ฆาตกรนะคุณนักวิเคราะห์... หวังว่าคุณจะตามฉันให้ทันล่ะ" โปรไฟล์เลอร์มือฉมังขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปพร้อมกันนะครับ